Η… βαριά σκιά του Δημήτρη Σιόβα

Είναι σίγουρα το θέμα της αυριανής ημέρας για τον Ολυμπιακό. Το γεγονός ότι ο Δημήτρης Σιόβας ξαναμπαίνει στις… ράγες. Έπειτα από ένα πολύ δύσκολο τρίμηνο για εκείνον. Σε αποστολή για πρώτη φορά από εκείνο το ματς κυπέλλου με τον Αστέρα στο Φάληρο (8/1). Σχεδόν τρεις μήνες μετά. Και μιας και ήρθε η ώρα της «επιστροφής», ίσως είναι και η καλύτερη στιγμή για μια ειλικρινή αποτίμηση της «απουσίας» του. Απουσίας που τελικά αποδείχθηκε πολύ μεγαλύτερη του αναμενόμενου για τους Ερυθρόλευκους.

Όταν προέκυψε ο τραυματισμός του, ο Ολυμπιακός έδειξε αντανακλαστικά. Στο πρόσωπο του Ιβάν Μαρκάνο, βρήκε μια λύση που είχε τις προδιαγραφές. Αριστεροπόδαρος στόπερ που ήξερε την ομάδα, που είχε δουλέψει με τον Μίτσελ (Χετάφε) που θα μπορούσε άμεσα να ενταχθεί στο σύνολο, που είχε δικαίωμα συμμετοχής στο Τσάμπιονς Λιγκ. Και είναι αλήθεια ότι ο Ισπανός αμυντικός, έστω και αν το τελευταίο διάστημα έχει την ατυχία να είναι στο… πόστερ όταν σκοράρουν οι άλλοι (σ.σ το κραυγαλέο λάθος στην Τρίπολη, η «ήττα» από τον Αθανασιάδη στο κύπελλο) σε γενικές γραμμές βοήθησε. Και θα βοηθήσει και στο μέλλον, καθώς οι Ερυθρόλευκοι θα την πληρώσουν την οψιόν (1,8 εκατ ευρώ) στη Ρούμπιν και θα τον διατηρήσουν στο ρόστερ τους.

Παράλληλα, ο τραυματισμός του Δημήτρη Σιόβα, συνέπεσε με την απόπειρα ολικής επαναφοράς του Αβραάμ. Ήταν ούτως η άλλως μέσα στο πρόγραμμα να πάρει περισσότερα ματς ο αρχηγός, άρα τώρα υπήρχε και μεγαλύτερη άνεση σε αυτό. Προσθέτοντας στην εξίσωση και τον Μανωλά, οι Ερυθρόλευκοι έδιναν την εντύπωση ότι πραγματικά μπορούν να φέρουν σε πέρας αυτό το διάστημα, δίχως «άλυτα» προβλήματα στην βασική γραμμή της άμυνας. Ποντάροντας σε ένα τρίγωνο καλών κεντρικών αμυντικών. Δεν πήγε όμως το… πράγμα όπως ακριβώς το υπολόγιζαν. Και δεν είναι ευθύνη κανενός. Ήταν η ίδια η απουσία ενός ποδοσφαιριστή που είχε προλάβει να γίνει πολύτιμος. Ήταν η… βαριά σκιά του Δημήτρη Σιόβα.

Ο 25άχρονος στόπερ από πέρσι με τον Ζαρντίμ, έδειξε ότι πραγματικά μπορεί να αποτελέσει λύση πρώτης γραμμής για τον Ολυμπιακό. Στο πρώτο κομμάτι της φετινής σεζόν όμως, ήταν ακόμη καλύτερος. Το… πήρε ζεστά, δούλεψε σοβαρά, έχασε 7 κιλά ως την έναρξη της σεζόν αλλάζοντας την «όψη» του. Κέρδισε την εμπιστοσύνη του Μίτσελ, κέρδισε την εμπιστοσύνη και του Σάντος στην Εθνική ομάδα. Ειδικά όμως για τους Ερυθρόλευκους έγινε πολύτιμο γρανάζι. Όχι μόνο ανασταλτικά, αλλά και δημιουργικά. Έχει πολύ μεγάλη ικανότητα με τη μπάλα στα πόδια. Εκείνος ξεκινούσε την επίθεση του Ολυμπιακού, στο πρώτο μισό της σεζόν. Δική του ήταν η «ευθύνη» για την πρώτη πάσα. Εκείνος είχε το «κουμάντο» της άμυνας, συνολικά.

Με τον Σιόβα στο γήπεδο, ήταν πολύ καλύτερος ως «παρτενέρ» ο Μανωλάς ως την αλλαγή του χρόνου. Ήταν πολύ καλύτερος και ο Σάμαρης που είχε την ευθύνη να κινείται μπροστά από τους στόπερ. Και πιθανότατα θα ήταν πολύ καλύτερος και ο Μαρκάνο. Διότι ο Ισπανός θα μπορούσε πέρα από το rotation, να παίξει και σαν πλάγιος μπακ σε δύσκολα ματς. Όπως αυτά με τη Γιουναίτεντ. Με τον Σιόβα, ο Ολυμπιακός σπάνια παρουσίασε μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές του. Και έστω και αν δεν μιλάμε για τον πιο… ταχύ αμυντικό του κόσμου, σπανίως η ομάδα βρέθηκε εκτεθειμένη στην πλάτη της. Φαινόμενο που τις τελευταίες 40 ημέρες έχει γίνει το «υπ αριθμόν ένα» πρόβλημα για τον Μίτσελ.

Αν επιστρέψουμε στον πρώτο γύρο, θα παρατηρήσουμε ότι ο Ισπανός τεχνικός είχε μια… κολώνα σε κάθε γραμμή του. Τρεις έλληνες, πάνω κάτω στην ίδια ηλικία, με το ίδιο μπόι, με βασικό χαρακτηριστικό για την θέση τους, την ποιότητα με τη μπάλα στα πόδια. Σιόβας, Σάμαρης, Μήτρογλου. Ο διεθνής αμυντικός τραυματίστηκε. Ο κολλητός του, ο Μητρογκολ, έφυγε για την Αγγλία μέσα από μια απίθανη οικονομικά πρόταση. Ο Σάμαρης σταδιακά έχασε τη θέση του από τον Ντινγκά. Αναπόφευκτα λοιπόν το αγωνιστικό προφίλ του Ολυμπιακού άλλαξε. Και όταν ήρθε και το σοκ με τον Ολαϊτάν που είχε προλάβει όντως να καλύψει σε μεγάλο βαθμό την απουσία του Μήτρογλου (που τραυματίστηκε Νοέμβρη) οι Ερυθρόλευκοι άλλαξαν ακόμη περισσότερο. Έμεινε ο Τσόρι και ο Κάμπελ στην δημιουργία. Μια ομάδα όμως με κατοχές μπάλας στο 70% δεν μπορεί να λειτουργήσει ιδανικά, όταν οι δημιουργοί βρίσκονται τόσο «ψηλά» στο γήπεδο. Παίκτες που έχουν συνήθως την ομάδα πίσω τους και όχι μπροστά τους.

Δική μας αίσθηση λοιπόν, είναι ότι το κενό του Σιόβα αποδείχθηκε τεράστιο στην «οικονομία» του τελευταίου τριμήνου. Στην εικόνα του συνόλου. Τα νέα λοιπόν είναι στα αλήθεια καλά, για τον Ολυμπιακό από τη στιγμή που ο 25άχρονος επιστρέφει. Ειδικά αν αποδειχθεί ότι μπορεί με κάποιο τρόπο να συνδράμει στην «απόπειρα» κατάκτησης του κυπέλλου.

Και ακόμη καλύτερα θα είναι τα νέα για την Εθνική. Άλλο αριστεροπόδαρο στόπερ, με αυτά τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά ο Φερνάντο Σάντος δεν έχει στη διάθεση του. Είναι σούπερ ο Παπασταθόπουλος, έχει κάνει πολλά βήματα εμπρός ο Μανωλάς, θα είναι ευχής έργον να μπορεί και ο Κυριάκος Παπαδόπουλος που επίσης έχει υποστεί μεγάλη ταλαιπωρία με τους τραυματισμούς εδώ και ενάμιση χρόνο. Με αυτό το καρέ στα «καλά» του η Ελλάδα, ίσως να διαθέτει μια από τις κορυφαίες «τετράδες» στόπερ ολόκληρης της διοργάνωσης. Να το δούμε όμως πρώτα στην πράξη.

Είναι βέβαιο ότι ο Σιόβας αυτό το τρίμηνο πάλεψε πολύ για να επιστρέψει, έχοντας πρωτίστως κατά νου, να προλάβει το Μουντιάλ. Μακάρι σταδιακά, ως την ώρα της τελικής επιλογής να δείξει έτοιμος και να πείσει τον Πορτογάλο τεχνικό, να του δώσει ένα από τα εισιτήρια για τη Βραζιλία.