Τα ντέρμπι των... θρύλων (vids)

Λίγες ώρες πριν την πρώτη φετινή μάχη Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, το απόλυτο clasico του ελληνικού ποδοσφαίρου, το gazzetta.gr ζήτησε από τρεις παίκτες των “ερυθρολεύκων και τρεις του Τριφυλλιού που έχουν συνδέσει την καριέρα τους με τους δύο “αιωνίους” να διαλέξουν το... δικό τους ντέρμπι. Εκείνο που θα τους έρχεται πάντα πρώτο στο μυαλό πριν από κάθε κόντρα των δύο μεγάλων αντιπάλων.

Από τα τρία πέναλτι της του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο, στο αήττητο πρωτάθλημα του Μπόμπεκ, στο ντέρμπι της Ριζούπολης και το ματς του 65' που δεν τελείωσε ποτέ. Αριστείδης Καμαράς, Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, Τάκης Λεμονής, Μίμης Δομάζος, Χουάν Ραμόν Ρότσα και Στέλιος Γιαννακόπουλος κάνουν... flash back στο ντέρμπι που δεν θα ξεχάσουν.

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΚΑΜΑΡΑΣ: «Το αήττητο του Μπόμπεκ...»

«Σε τέτοια παιχνίδια σου έρχονται πρώτα οι ευχάριστες στιγμές στο μυαλό και δεν είναι λίγες. Φυσικά ξεχωριστή θέση θα έχει πάντα το αήττητο πρωτάθλημα του 1963-64 με προπονητή τον Μπόμπεκ και η συγκινητική προσπάθεια που είχαμε κάνει τότε στην έδρα του Ολυμπιακού. Θυμάμαι πόσο πολύ ήθελαν να μας νικήσουν, για να μας σπάσουν το σερί. Η ομάδα όμως κατάφερε να φύγει με ένα μεγάλο διπλό (0-1) με το γκολ του Πανάκη κι έφτασε θριαμβευτικά στον τίτλο.

Ιδιαίτερο πάντως είναι κι εκείνο το 1965, που είχαν γίνει πρώτη φορά τόσο σοβαρά επεισόδια. Ήταν για το Κύπελλο κι όσο περνούσε ο χρόνος χωρίς να έρχεται κάποιο γκολ, ο κόσμος κι από τις δύο ομάδες θεωρούσε ότι γινόταν επίτηδες για να γίνει κι επαναληπτικός. Μετά από μία χαμένη ευκαιρία μάλιστα του Δομάζου στο 117' νομίζω, το παιχνίδι διακόπηκε, οι παίκτες τρέξαμε στα αποδυτήρια για να σωθούμε και τελικά φύγαμε μεταμφιεσμένοι από το γήπεδο!».

ΠΡΕΝΤΡΑΓΚ ΤΖΟΡΤΖΕΒΙΤΣ: «Το ντέρμπι της Ριζούπολης»

«Μεγάλες νίκες πήρε πολλές ο Ολυμπιακός, αλλά αν πρέπει να επιλέξω με βάσει και την κρισιμότητα του αγώνα, τότε σίγουρα επιλέγω το 3-0 της Ριζούπολης. Ένα παιχνίδι που θα μας έδινε τον τίτλο, μπήκαμε μέσα και πήραμε μία “καθαρή” νίκη, δεν αφήσαμε τον Παναθηναϊκό να αμφισβητήσει σε κανένα σημείο την ανωτερότητά μας. Αυτή νομίζω είναι και η πιο σημαντική των τελευταίων χρόνων».

ΜΙΜΗΣ ΔΟΜΑΖΟΣ: «Κανένα σαν της χρονιάς του Μπόμπεκ»

«Ο Ολυμπιακός ήθελε πολύ να μας σπάσει το αήττητο εκείνη τη χρονιά. Είχαμε την καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα όμως και το δείξαμε για μία ακόμα φορά. Δεν “μασούσε” εκείνη η ομάδα. Πήγαμε στο “Καραϊσκάκη” με πολύ καλή ψυχολογία και καταφέραμε να κάνουμε... φιέστα μέσα στο γήπεδο τους, νικώντας με 1-0. Κανένα άλλο δεν είναι σαν εκείνο παιχνίδι. Το ωραίο βέβαια τότε είναι πως είχαν κόσμο και οι δύο ομάδες, είναι πάντα διαφορετική αυτή η αίσθηση...».

ΤΑΚΗΣ ΛΕΜΟΝΗΣ: «Η τεσσάρα και τα... τρία πέναλτι»

«Ήταν αν δεν κάνω λάθος το 1983'. Ο Ολυμπιακός νίκησε με 4-0 και προκρίθηκε στην παράταση σε ένα ματς για το Κύπελλο, στον επαναληπτικό του 1-0 της Λεωφόρου. Θυμάμαι ότι χάσαμε μία μεγάλη ευκαιρία στο 90', αλλά μετά τους βάλαμε τρία γκολ.

Ακόμα ένα πάντως δεν πρόκειται να ξεχάσω ήταν ένα παιχνίδι στη Λεωφόρο που ο Παναθηναϊκός νίκησε 3-2, αλλά με τρία πέναλτι, κι ενώ είχαμε προηγηθεί με 2-0. Είχε παίξει καθοριστικό παράγοντα η διαιτησία τότε και δεν νομίζω ότι θα ξαναδούμε ποτέ κάτι τέτοιο».

ΧΟΥΑΝ ΡΑΜΟΝ ΡΟΤΣΑ: «Η κορυφαία ομάδα στην ιστορία του Παναθηναϊκού...»

«Ντέρμπι είχα ζήσει πολλά στη ζωή μου και ίσως με μεγαλύτερη αντιπαλότητα, πριν έρθω στην Ελλάδα. Ήταν φυσικά το Μπόκα-Ρίβερ, αλλά νομίζω περισσότερο το Ροζάριο-Νιούελς. Τότε μάλιστα, το 1973 είχαμε και ένα επεισόδιο με πυροβολισμούς στο σπίτι ενός συμπαίκτη μου, Όσκαρ Ορτίς! Στην Ελλάδα ωστόσο εκείνο που ξεχωρίζω ήταν για το Κύπελλο, το 1995. Στο πρώτο παιχνίδι χάσαμε με 2-1 στο ΟΑΚΑ, όλοι μας είχαν τελειωμένους, αλλά στην έδρα τους νικήσαμε με 3-2 και προκριθήκαμε στα ημιτελικά.

Πιστεύω ακράδαντα πως εκείνη η ομάδα είναι η κορυφαία στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Για μένα πάντως ο Ολυμπιακός δεν ήταν ποτέ εχθρός, ήταν μόνο ο μεγάλος αντίπαλος. Χωρίς τον έναν, ο άλλος δεν μπορεί να υπάρξει, κάτι που ισχύει φυσικά και για τους δύο...».

ΣΤΕΛΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: «Ποτέ ξανά τέτοια ανατροπή»

«Αν πρέπει να διαλέξω ένα παιχνίδι, θα πω του 1998, που ενώ χάναμε με 2-0 στο ΟΑΚΑ, καταφέραμε και το γυρίσαμε σε 4-2. Νομίζω δεν ξανάγινε ποτέ τα τελευταία χρόνια τέτοια ανατροπή. Η ομάδα έδειξε απίστευτο χαρακτήρα. Μπήκαμε στα αποδυτήρια στο ημίχρονο και θυμάμαι πόσο πεισμωμένοι ήμασταν όλοι για να το γυρίσουμε και να πάρουμε τη νίκη».