Κι όλα τα ίδια μένουν...

Σε αυτή την γωνιά θα προβάλλουμε το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, όταν πρωταγωνιστές είναι οι παίκτες, όταν σε αυτό το δύσμοιρο το ελληνικό πρωτάθλημα δεν θα σφυρίζουν «καρμανιόλες» που θα αλλοιώνουν αποτέλεσματα και διοργανώσεις ολόκληρες, όπως έχουμε... μάθει και «βολευτεί» τα τελευταία είκοσι χρόνια. Πως το τραγουδάει ο τεράστιος Νίκος Παπάζογλου στον Υδροχόο;

«Όλα τριγύρω αλλάζουν, κι όλα τα ίδια μένουν». Ε, αυτό ακριβώς έζησε και απόψε στο Αγρίνιο ο Παναθηναϊκός. Σε μία έδρα που παραδοσιακά δυσκολεύεται και σε ένα γήπεδο που επίσης παραδοσιακά αδικείται. Πάνω που λες «ορίστε κάτι γίνεται» με τις πρώτες ακριβοδίκαιες διαιτησίες σε Λιβαδειά και Λεωφόρο, έρχεται ο επόπτης Λάμπρου από τον σύνδεσμο Αττικής να οδηγήσει σε μαθηματική ακρίβεια το «τριφύλλι» στην πρώτη του γκέλα στο φετινό μαραθώνιο. Όλη αυτή η προπαγάνδα και το «κράξιμο» σε διαιτητές που... τόλμησαν να σφυρίξουν «50-50» στις δύο πρώτες αγωνιστικές, έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα και οι «πράσινοι» δεν πέρασαν από το Αγρίνιο.

Χιλιοστή επανάληψη: Δεν υπάρχει κανένας νόμος στο ποδόσφαιρο που να απαγορεύει στην ομάδα που δεν είναι και στο καλύτερο της βράδυ να βρει τον δρόμο προς τα δίχτυα. Δεν υπάρχει κανένας νόμος στο ποδόσφαιρο που να δίνει το... ελεύθερο σε επόπτη να ακυρώνει πεντακάθαρο γκολ, επειδή η ομάδα που το σημειώνει δεν αποδίδει πάνω στο χορτάρι. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε αλλά για να τα λέμε κι όλα, ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να ζει την μέρα της μαρμότας, όσον αφορά τα διαιτητικά λάθη εις βάρος του και όσο ο ίδιος ο σύλλογος δεν προστατεύει τον εαυτό του, τόσο το πρόβλημα θα μένει χωρίς λύση.

Πάμε τώρα και στο αγωνιστικό κομμάτι:

*Ο Παναιτωλικός στο πρώτο ημίχρονο, έπαιξε ψηλά την άμυνα του και με 5-6 παίκτες στον άξονα(τα δύο αμυντικά χαφ, τους τρεις μεσοεπιθετικούς και κάποιες φορές και τον στράικερ), «μπλόκαρε» την ανάπτυξη του Παναθηναϊκού, ο οποίος δεν παρουσίασε εναλλακτικό πλάνο από τα πλάγια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κοπεί στην μέση το «τριφύλλι», να χάσει την συγκέντρωση του και να αναλωθεί σε εύκολα «πουλήματα» της μπάλας και γεμίσματα δίχως κανένα αντίκρισμα. Όταν η μπάλα πήγαινε στα πλάγια ο αρνητικός Ιμπάρμπο, ο φλύαρος Γουακάσο και τα δύο μπακ που δεν ήταν σε καλή μέρα επιθετικά(Μέστο, Κουλιμπαλί) δεν έβγαζαν συνεργασίες.

*Ο Παναθηναϊκός στο πρώτο μέρος δεν είχε ενέργεια, ήταν λες και κάποιος τράβηξε την... πρίζα! Οι παίκτες του Παναιτωλικού μετέφεραν με ευκολία την μπάλα έξω από την περιοχή των «πρασίνων» που σπάνια αναχαίτιζαν τους αντιπάλους, ώστε να βγουν ψηλά στο ανοιχτό γήπεδο.

*Παρόλα αυτά οι «πράσινοι» βρήκαν το γκολ. Ένα λάθος του Παναιτωλικού, η μπάλα στα πόδια του Λεντέσμα έξω από την περιοχή και μια κάθετη... μισό γκολ. Το άλλο... μισό το έδωσε ο Μπεργκ στον Λουντ αλλά ο επόπτης Λάμπρου έκανε τα δικά του.

*Στο δεύτερο μέρος ο Παναθηναϊκός παρουσίασε πρόσωπο κανονικής ομάδας. Κυκλοφόρησε την μπάλα, είχε υπομονή, έφερε πιο κοντά τις γραμμές του και πίεσε την άμυνα του Παναιτωλικού. Τι έφταιξε και δεν ήρθε το γκολ? Καταρχήν οι πρόχειρες επιλογές στην τελική πάσα(2-3 κλασσικές φάσεις με κατοχή της μπάλας πάνω από 65% είναι λίγες), τα άσχημα «τελειώματα» του Λουντ στις δύο μεγάλες φάσεις της επανάληψης και η μηδενική συνεισφορά των αλλαγών του Στραματσόνι. Ο Βιγιαφάνιες ελάχιστα πράγματα, ο Εμποκού τίποτα όπως και ο Ρινάλντι.

Ατομική αξιολόγηση: Στιλ 7, Μέστο 4, Κουλιμπαλί 5, Μολέδο 6, Ιβανόφ 6, Λεντέσμα 6, Ζέκα 5, Γουακάσο 3, Ιμπάρμπο 3, Λουντ 5, Μπεργκ 4, Βιγιαφάνιες 4, Εμποκού 3, Ρινάλντι 3.