Εντιν Τζέκο: Δεν είσαι νεκρός

«Ημασταν νεκροί... Αυτό είναι που σκέφτηκα την ώρα που έβλεπα το ματς από τον πάγκο. Πριν την αναμέτρηση , όλοι σκεφτόμασταν πως η Σίτι είναι πρωταθλήτρια. Ξέραμε καλά πως η ΚΠΡ έδινε μάχη για τη σωτηρία, αλλά αισθανόμασταν σίγουροι. Το μόνο που έπρεπε να κάνουμε ήταν να τους κερδίσουμε και να κατακτήσουμε την Premier League. Kανείς δεν πίστευε πως θα χάναμε τον τίτλο. Είχαμε τα πάντα στα χέρια μας. Το παιχνίδι άρχισε ήρεμα και στο 39' ο Ζαμπαλέτα βρήκε δίχτυα. Ημασταν μπροστά στο ημίχρονο. Σχεδόν είχα χαλαρώσει και σκεφτόμουν '' Eίμαστε σχεδόν πρωταθλητές''. Στη συνέχεια, η ΚΠΡ έφερε το ματς στα ίσα, από το πουθενά. Ο Μπάρτον αποβλήθηκε στο 58', αλλά ξανά από το πουθενά πέτυχαν και δεύτερο γκολ. Bang, bang, bang... Ηταν τρελό αυτό που συνέβαινε. Θυμάμαι τον Μαντσίνι μετά το δεύτερο γκολ, εξοργισμένος να φωνάζει “F*** you! Come on! F*** you!”, αλήθεια δεν ξέρω σε ποιον μιλούσε...

Νόμιζα πως ήμασταν όλοι νεκροί. Ηταν σα να μη μπορούσε να διαχειριστεί κανείς την πίεση. Σκεφτήκαμε όλοι πως είχαμε πέσει σε παγίδα. Επειτα από μια εξαιρετική σεζόν, θα χάναμε τα πάντα σε ένα παιχνίδι. Τελικά ο Μαντσίνι με βάζει και συνεχίζουμε να προσπαθούμε σκληρότερα, αλλά δε γίνεται τίποτα. Ετσι, είναι το ποδόσφαιρο μερικές φορές.... 89ο λεπτό, 90ο λεπτό... ήμασταν νεκροί! Καθυστερήσεις, πέντε λεπτά οι καθυστερήσεις... Αν παίζεις PlayStation και χάνεις 2-1 μετά το 91΄ δεν υπάρχει καμιά ελπίδα ανατροπής, δεν κερδίζεις ποτέ, δοκιμάστε το, είναι αδύνατο. Στη συνέχεια κόρνερ. Ο Σίλβα το εκτέλεσε. Πέτυχα αυτό το γκολ-κεφαλιά κατευθείαν στη γωνία στο 91'20''. Ακόμα δυο - τρία λεπτά. Ισως να μην ήμασταν νεκροί...

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε... Δεν ξέρω πως τα καταφέραμε... Υπήρξε κάποιος από ψηλά που μας έδωσε την ευκαιρία να επιβιώσουμε. Οι άνθρωποι με ρωτούν συνέχεια για το γκολ του Αγουέρο και πως αισθάνθηκε. Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, απλά ανακουφίστηκε...Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ανακουφισμένος ήμουν κι εγώ όταν πετύχαμε το τρίτο τέρμα. Δουλεύαμε σκληρά όλη τη σεζόν, ήμασταν τόσο καλή ομάδα και βρεθήκαμε λίγα δεύτερα από το να τα χάσουμε όλα.

Ο πρώτος τίτλος της ομάδας σε 44 χρόνια και τον κερδίσαμε έτσι; Τρελό. Αυτό το παιχνίδι μου έδειξε ότι στο ποδόσφαιρο και στη ζωή, δεν μπορείτε ποτέ να εγκαταλείψεις. Αν παραιτηθείς, είσαι ο νεκρός. Ήμασταν νεκροί και αναστηθήκαμε από το πουθενά. Μπορείτε μάλλον να πείτε ότι μου αρέσει να λέω ξανά αυτή την ιστορία, ναι; Φυσικά!

Κομμάτι της χαράς είναι ότι θυμάμαι τους άλλους που έγιναν πρωταθλητές μαζί μου. Αγουέρο, Σίλβα , Γιάγια, Κομπανί και φυσικά ο Μάριο Μπαλοτέλι, ο οποίος είναι ένα πραγματικά καλό παιδί. Κάποιες φορές τα media τον 'σκότωναν' για το τίποτα και δεν μπορούσα να το καταλάβω. Ηταν σαν να είναι ο πρωταγωνιστής μιας ταινίας - όλα είναι ήταν ή καλά ή κακά. όπως πάντα ήταν ο Μάριο. Ηταν ευχάριστο παιδί και πρωταθλητής.

Ημουν τυχέρος που είχαν τους Κολάροβ και Σάβιτς, δύο παιδιά που μεγάλωσαν στα Βαλκάνια όπως εγών. Ηταν ακόμα μεγαλύτερη τιμή το να τα καταφέρνεις στην Premier League και να γίνεσαι πρωταθλητής όταν προέρχεσαι από ένα μέρος σαν και τα δικά μας. Πρέπει να θυμάσαι ότι γεννήθηκα στο Σεράγεβο τη δεκαετία του '80. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, υπήρχαν φορές που έπρεπε να σταματήσουμε να παίζουμε ποδόσφαιρο στους δρόμους μέχρι να σταματήσουν οι σειρήνες και έπρεπε να κρυφτούμε.

Σαν παιδί δεν καταλαβαίνεις τον κίνδυνο. Στην ηλικία των έξι ετών, ήξερα τι συνέβαινε αλλά ειλικρινά δεν το σκεφτόμουν πολύ. Οι γονείς σκέφτονται και ανησυχούν. Είναι εκείνοι που κουβαλάνε το φορτίο νομίζω. Χωρίς τους γονείς μου δεν θα ήταν δυνατόν να έχω ζήσει. Οταν τέσσερα χρόνια μετά ο πόλεμος σταμάτησε, όλα ήταν κατεστραμμένα. Δεν είχε μείνει τίποτα από την πόλη. Θυμάμαι τον πατέρα μου να με πηγαίνει για προπόνηση στην Ζελέζνιτσαρ και ότι έπρεπε να πάρουμε δύο λεωφορεία και ένα τραμ. Επαιρνε περισσότερο από μία ώρα για να με πάει και κάναμε προπόνηση σε ένα γυμνάσιο επειδή το γήπεδο είχε καταστραφεί. Ο πατέρας μου αν και δούλευε με πήγαινε κάθε μέρα και κάθε φορά που τελείωνε η προπόνηση, μου έδινε μια μπανάνα. Ακόμα και στις άσχημες μέρες έδινε σε εμένα και την αδερφή μου τα πάντα.

Ολοι έχουν όνειρα. Ομως εκείνη την εποχή, όταν η χώρα χτιζόταν από την αρχή, ήταν αδύνατον να σκεφτείς κάτι άλλο. Θυμάμαι μόνο να είμαι χαρούμενος που μπορούσα να παίξω ποδόσφαιρο χωρίς σειρήνες, κίνδυνο ή οτιδήποτε άλλο. Απλά ποδόσφαιρο. Αν είχα ένα όνειρο, ήταν να παίξω στην πρώτη ομάδα της Ζελέζνιτσαρ. Ηταν πρώτα για να κάνω περήφανο τον πατέρα μου επειδή δεν έγινε ποτέ επαγγελματίας αν και έπαιζε όλη του τη ζωή. Θυμάμαι όταν ήμουν 17 χρονών, ήμουν μαζί του στην αγορά μια απλή καθημερινή. Δεν θυμάμαι τι ψώνιζε. Ξαφνικά χτυπά το τηλέφωνο και είναι ένας από τους προπονητές μου. 'Αύριο πηγαίνεις στην προετοιμασία με την πρώτη ομάδα'.

Γυρίζω και το λέω στον πατέρα μου και τα έχει χάσει. Είναι σαν... 'Ποιος; Γιατί; Πότε; Με ποιον; Τι;' Ηταν μια εκπληκτική στιγμή για μένα, την οποία μπόρεσα να ζήσω μαζί του ειδικά αφού ήταν μαζί μου από την πρώτη στιγμή. Πραγματικά, κάθε βήμα στην προπόνηση μετά τον πόλεμο, το κάναμε μαζί. Δεν περίμενα ότι θα έπαιζα ποτέ στην Γερμανία και την Αγγλία και ειδικά στην Ιταλία. Για μένα, εκείνες τις μέρες, η Serie A ήταν το υψηλότερο επίπεδο. Τη δεκαετία του '90 υπήρχαν τόσοι μεγάλοι παίκτες στην Ιταλία, λάτρευα πραγματικά τον Σεβτσένκο. Οταν ήμουν παιδί, ένας από τους προπονητές μου με φώναζε έτσι και το έλεγε επειδή θεωρούσε ότι μοιάζουμε στο πρόσωπο. Μου άρεσε πολύ. Ηταν ο ήρωάς μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν έπαιξα κόντρα στον Σέβα όταν ήμουν στην Βόλφσμπουργκ, το 2008. Ηταν δανεικός στην Μίλαν και παίξαμε στο San Siro. Ηταν εκπληκτικά. Πριν το ματς, τον έπιασα στο τούνελ και του είπα αν μπορούμε να αλλάξουμε φανέλες μετά το ματς. Είπε 'ναι, κανένα πρόβλημα'. Νομίζω ότι είχε ακούσει πόσο σεβασμό έχω για εκείνον επειδή στο ημίχρονο ήρθε και μου έδωσε τη φανέλα του. Δεν περίμενε καν μέχρι το τέλος του αγώνα, θα το θυμάμαι πάντα αυτό. Αυτές οι στιγμές είναι πραγματικά ξεχωριστές.

Είναι αστείο. Εχω παίξει πλέον μπάλα σε πολλές χώρες, αλλά μόνο στη Ρώμη αισθάνθηκα σαν να είμαι σπίτι. Η Βοσνία και το Σεράγιεβο θα είναι για πάντα το Νο1 στην καρδιά μου, αλλ΄πα η Ρώμη έρχεται πάντα μετά. Σπίτι για μένα είναι το μέρος όπου νιώθω καλά και όπου μπορώ να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο και μόνο. Ηθελα πολύ να αγωνιστώ κάποια στιγμή στη Serie A, να μάθω τη γλώσσα και τώρα αισθάνομαι τόσο όμορφα εδώ.

Ερχονται συνεχώς και με ρωτάνε για τις διαφορές στο να παίζεις στην Αγγλία ή την Ιταλία. Στην Αγγλία το παιχνίδι είναι ταχύτητα και... ταχύτητα. Στην Ιταλία είναι τακτική και... τακτική. Είναι εκπληκτικό το πόσα έμαθα σε αυτά τα τρία χρόνια στην Ιταλία. Εδώ υπολογίζουν έως και την πιο μικρή λεπτομέρεια. Το πιο φοβερό όμως είναι ότι όλοι είναι πιο απλοί και μου έδωσαν τη δυνατότητα να μπορώ για παράδειγμα να αποκαλώ φίλο μου έναν θρύλο όπως είναι Φραντσέσκο Τότι. Μακάρι να είχα έρθει νωρίτερα, επειδή εκτός των άλλων θα με είχε βοηθήσει να σκοράρω πιο εύκολα και περισσότερες φορές. Ο Τότι με βοήθησε πολύ. Παίζοντας έστω και για λίγο μαζί του, βελτίωσα σε τεράστιο βαθμό το παιχνίδι μου όσον αφορά τις κινήσεις και το πώς βλέπω το γήπεδο.

Στη Ρόμα είχαμε κι εμείς μία αντίστοιχη στιγμή με εκείνη κόντρα στην ΚΠΡ. Συνέβη στο Champions League πέρσι. Εκείνο το φινάλε με την Μπαρτσελόνα είναι από τα ματς που θα μπορείς να τα δείχνεις με υπερηφάνεια στα εγγόνια σου. Κι εκείνα θα βλέπουν και θα καταλαβαίνουν ότι δεν τα παρατούσες ποτέ. Χάσαμε 4-1 στο πρώτο παιχνίδι και βλέποντας το σκορ και τον αντίπαλο το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι ότι “είσαι νεκρός”.

Ωστόσο, έρχεται η ρεβάνς, είσαι και λίγο τυχερός στο ξεκίνημα και όλα αλλάζουν, Ξαφνικά το πιστεύεις. Οι οπαδοί τρελαίνονται και σου δίνουν ώθηση. Τότε έρχεται και το δεύτερο γκολ και αποκτάς τρελή ενέργεια. Τότε σκέφτεσαι: “Ισως; Τι ίσως; Μπορούμε”. Τότε ήταν που τρέξαμε και αγωνιστήκαμε σαν αγρίμια. Δίναμε τα πάντα και ουρλιάζαμε ο ένας στον άλλον για να πάρουμε δύναμη. Και τότε ήρθε στο 82' ο Μανωλάς και έδωσε την πρόκριση. Ηταν απίστευτο.

Το επόμενο πρωί που είχα ηρεμήσει, έβαλα να ξαναδώ τον αγώνα και συνειδητοποίησα ότι ήμασταν τόσο φοβεροί, που θα μπορούσαμε να έχουμε σκοράρει ακόμα και 5-6 γκολ. Είναι περίεργο που το λέω αυτό για ματς κόντρα στην Μπαρτσελόνα, αλλά θέλω να εξηγήσω ότι δεν ήταν θαύμα αυτό που κάναμε. Παλέψαμε και το αξίζαμε. Παίξαμε την τέλεια μπάλα, δεν τους δώσαμε ευκαιρίες και ήμασταν τέλειοι τακτικά.

Ημασταν νεκροί κι αναστηθήκαμε. Οπως συνέβη τότε με τη Μάντσεστερ Σίτι, έτσι και έπειτα με τη Ρόμα. Μπορεί να συμβεί παντού, γι αυτό λατρεύω το ποδόσφαιρο. Είμαι 32 ετών και δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει στην καριέρα μου. Αναμφίβολα θα ήθελα να πάω με τη Βοσνία σε ακόμα ένα μεγάλο τουρνουά. Ημουν τόσο χαρούμενος και υπερήφανος με όσα καταφέραμε όταν πήγαμε στο Μουντιάλ το 2014. Ηταν απίστευτο, η Βοσνία στο Μουντιάλ. Ηταν λες και ζούσαμε όνειρο με την πρεμιέρα κόντρα στην Αργεντινή στο θρυλικό “Μαρακανά”.

Από εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο νιώθω ότι κάτι άλλαξε πίσω στην πατρίδα. Οταν ήμουν παιδί στη Βοσνία, τα ινδάλματά μας ήταν πάντα παίκτες από άλλες χώρες. Τώρα όμως όποτε γυρίζω στα μέρη μου, τα παιδιά μιλάνε για εμάς, για εμένα, τον Πιάνιτς και τους άλλους διεθνείς. Τίποτα δεν με χαροποιεί περισσότερο. Μετά τον πόλεμο δημιουργήθηκε η δική μας γενιά. Κάποια παιδιά με τα ίδια όνειρα: το ποδόσφαιρο και την ειρήνη. Αυτό ήταν και είναι η ζωή. Και τώρα, όποτε δεν παίζω, κάθομαι σε ένα δωμάτιο και θέλω να βλέπω όσα περισσότερα παιχνίδια μπορώ. Ερχεται συχνά η γυναίκα μου και ρωτά 'τέλος με το ποδόσφαιρο; Εγώ απλά χαμογελάω. Πλέον ξέρει την απάντηση. Φυσικά, ποτέ δεν είναι αρκετό...