H κορυφαία 11άδα του Βενγκέρ (pics)

Του Tim Stillman

ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ: Ντέιβιντ Σίμαν
Ο Βενγκέρ είχε την τύχη να έχει έναν από τους καλύτερους Αγγλους τερματοφύλακες και ειδικά μετά το EURO του 1996, όπου ο Σίμαν έφτασε στο απόγειο της καριέρας του. Στα υπέρ του ήταν η ψυχραιμία και οι σωστές τοποθετήσεις που του χάρισαν το παρατσούκλι «σωτήρια χέρια». Πάνω απ' όλα όμως είχε μία εξαιρετική προσωπικότητα που ελάχιστοι γνώριζαν. Το 2008 ο Βενγκέρ είχε αναφερθεί επί τούτου: «Οταν του ασκούσες κριτική, ήξερες ότι στο επόμενο ματς θα έβλεπες το καλύτερο του». Ακόμα και όταν πιεζόταν από την κριτική του κόσμου, κατάφερνε να το ξεπερνάει και να γίνεται ξανά το Νο1.

ΔΕΞΙΟΣ ΜΠΑΚ: Μπακαρί Σανιά
Από το 2007 που αποκτήθηκε από την Οσέρ, ο Γάλλος έγινε το παράδειγμα της αγωνιστικής συνέπειας. Πρόκειται για έναν τεχνικά εξαιρετικό αμυντικό που αποτελεί την επιτομή του μοντέρνου full-back. Αθλητικός, αποφασιστικός, δυναμικός, και σε σούπερ φυσική κατάσταση είναι ο τύπος του παίκτη που μαζί με την ομάδα του πηγαίνει στον πόλεμο. Είναι όμως και ηγέτης. Η δική του κεφαλιά ήταν που τον Φεβρουάριο του 2012 γύρισε για την Αρσεναλ το ντέρμπι με την Τότεναμ, σε ένα ματς που ουσιαστικά αποτέλεσε αφορμή για να στρώσει μία περίεργη χρονιά.

ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΜΠΑΚ: Ασλεϊ Κόουλ
Αν και είναι πολύ δύσκολο για έναν οπαδό της Αρσεναλ να ξεχωρίσει την πικρία της φυγής του με τις άκρως ποδοσφαιρικές επιδόσεις του, ο Βενγκέρ δεν δούλεψε ποτέ στην καριέρα του με καλύτερο αριστερό μπακ. Στα πολύ πρώιμα στάδια της καριέρας του ο Κόουλ κατάφερνε να καμουφλάρει τις αμυντικές αδυναμίες του με τον ασταμάτητο ρυθμό του στο παιχνίδι. Υπήρξε μέλος των «αήττητων» και μαζί με τον Ρομπέρ Πιρές συνέθεσαν ένα αχτύπητο δίδυμο στην πλευρά τους. Ωστόσο, ο Κόουλ ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά στο EURO του 2004, σβήνοντας τον Κριστιάνο Ρονάλντο σε εκείνη την ήττα στα πέναλτι από την Πορτογαλία στο Προημιτελικά. Παρόλα αυτά οι οπαδοί της Αρσεναλ πάντοτε θα αισθάνονται άσχημα για την τόση μνησικακία που προκάλεσε η αποχώρηση του για την Τσέλσι.

ΣΕΝΤΕΡ ΜΠΑΚ: Σολ Κάμπελ, Περ Μέρτεσακερ
Ο Κάμπελ αποτέλεσε για πολλούς και διάφορους λόγους μία από τις σημαντικότερες μεταγραφές του Βενγκέρ. Αφήνοντας στην άκρη τα συναισθήματα που προκάλεσε η απόκτηση του από την μισητή Τότεναμ, ο Βενγκέρ κατάφερε να κλέψει την υπογραφή του από τις Ιντερ και Μπαρτσελόνα. Η εποχή των Τόνι Ανταμς-Μάρτιν Κιον έδειχνε να παρέρχεται και ο Βενγκέρ ήθελε να χτίσει την άμυνα του πάνω στον Κάμπελ. Πριν την άφιξη του η Αρσεναλ ήταν χωρίς τίτλο για τρία χρόνια και όταν πήγε ο Κάμπελ, άλλαξε τη μοίρα της, γεμίζοντας κούπες την τροπαιοθήκη της.

Ισως να φαίνεται απίστευτο το να μένει εκτός αυτής της 11άδας ο Τόνι Ανταμς, έστω και εάν ο Βενγκέρ τον βρήκε τραυματία και στο φινάλε της καριέρας του. Οταν αποκτήθηκε ο Μέρτεσακερ, ήταν ήδη 26 ετών και με 77 συμμετοχές με την Εθνική Γερμανίας. Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Γερμανός εξελίχτηκε σε ένα σπουδαίο αμυντικό που με τα μακριά άκρα του διώχνει τους κινδύνους μακριά από την εστία της ομάδας του. Επίσης αποτελεί αγαπημένη φιγούρα στα αποδυτήρια, αλλά και για το κοινό που αναμφίβολα αναγνωρίζει τα όσα προσφέρει στην Αρσεναλ.

ΚΕΝΤΡΙΚΟΙ ΜΕΣΟΙ: Πατρίκ Βιεϊρά, Σεσκ Φάμπρεγας
Ο Βιεϊρά κάποτε προσδιόρισε τον εαυτό του ως «ένας Γάλλος με αφρικανική καρδιά», θέλοντας να πει πως διέθετε όλα τα ευεργετήματα και από τις δύο κουλτούρες. Ο Βιεϊρά που έμεινε αλησμόνητος και για τις κόντρες του με τον Ρόι Κιν της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ήταν ένας απίστευτα δυναμικός μέσος που δεν φοβόταν να εκθέσει τον εαυτό του σε οποιουδήποτε είδους μάχη στο γήπεδο. Επίσης είχε τον τρόπο να κρατάει τη μπάλα, κάνοντας οικονομία στις δυνάμεις του, ενώ ήταν ένας εξαιρετικός τεχνίτης με κλειστό κοντρόλ. Του άρεσε μάλιστα πολύ να περνάει τη μπάλα πάνω από τους αντιπάλους του. Αναμφίβολα από τις κορυφαίες επιλογές του Βενγκέρ.

Αν και μόλις 17 ετών, δεν είχε κανέναν ενδοιασμό ή φοβία να μπει σε μία τόσο μεγάλη ομάδα και να σταθεί επάξια δίπλα σε μεγάλα αστέρια. Σταδιακά μάλιστα ο Φάμπρεγας απέκτησε και επιρροή στα αποδυτήρια της Αρσεναλ, παίρνοντας τα... κλειδιά από τον Βιεϊρά και τον Ανρί. Εκείνος ήταν που κράτησε την ομάδα σε μια δύσκολη και μεταβατική περίοδο, αλλά ο Βενγκέρ δεν μπόρεσε να τον πλαισιώσει με εξίσου σημαντικούς παίκτες και μοιραία τον έχασε. Η καριέρα του στην Αρσεναλ άξιζε καλύτερων συμπαικτών.

ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΜΕΣΟΣ: Ρομπέρ Πιρές
Αναμφίβολα μία από τις πιο φοβερές μεταγραφές του Βενγκέρ. Η αποχώρηση του Μαρκ Οφερμαρς για τη Μπαρτσελόνα, άφησε ένα τεράστιο κενά στη μεσοεπιθετική γραμμή της Αρσεναλ το 2000. Ωστόσο, ένας γοητευτικός Γάλλος από τη Μαρσέιγ ήρθε για να κλείσει την τρύπα με τον ιδανικότερο τρόπο και να μπει για πάντα στις καρδιές των οπαδών της ομάδας. Το περίεργο τρέξιμο και ο ανορθόδοξος τρόπος παιχνιδιού του τον έκαναν παραδόξως να φαίνεται τρομερά ισορροπημένος ποδοσφαιριστής. Οπως έκανε κάποτε ο τεράστιος Γκαρίντσα, έτσι και ο Πιρές μπορούσε να προσποιηθεί μόνο με το σήκωμα των ώμων του. Ο Βενγκέρ πάντοτε έλεγε για εκείνον πως είχε «πόδια χορευτή μπαλέτου»,θέλοντας έτσι να εξυμνήσει τον μοναδικό τρόπο παιχνιδιού του. Ο Πιρές έβαζε ένα γκολ ανά τρία παιχνίδια με τους Κανονιέρηδες.

ΔΕΞΙΟΣ ΜΕΣΟΣ: Μαρκ Οφερμαρς
Μετά το εκπληκτικά δημιουργικό παιχνίδι των Φάμπρεγας, Πιρές, είναι πολύ δύσκολο να χωρέσει σε αυτό το κάδρο των κορυφαίων κάποιος άλλος μέσος, κάτι που όμως κατάφερε ο Οφερμαρς. Το 1997 ο Βενγκέρ πήρε ένα πολύ μεγάλο ρίσκο, αποκτώντας το 1997 από τον Αγιαξ έναν παίκτη που μόλις είχε αποθεραπευτεί από ρήξη χιαστών. Χάρη κυρίως στην ταχύτητα του εξελίχτηκε σε φιγούρα-κλειδί για το νταμπλ της σεζόν 1997-'98. Τότε σημείωσε πολύ σημαντικά γκολ στο πρωτάθλημα, όπως και εκείνο στον τελικό του Κυπέλλου.

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ: Ντένις Μπέργκαμπ
Για καλή του τύχη ο Βενγκέρ κληρονόμησε από την εποχή του Τζορτζ Γκρέαμ έναν εκπληκτικό ποδοσφαιριστή: τον Ντένις Μπέργκαμπ. Ο Ολλανδός υπήρξε ένας εκπληκτικά μοναδικός τεχνίτης με ποδοσφαιρικές ικανότητες έξω από τα όρια των υπόλοιπων θνητών. Κάποια από τα γκολ που σημείωσε ήταν φανταστικά κατορθώματα, μνημεία ποδοσφαιρικής και καλλιτεχνικής ευφυίας. Οι περισσότεροι από τους συμπαίκτες του επιθετικούς σίγουρα θα τον θυμούνται περισσότερο ως τον τέλειο πασέρ που με τις ασίστ τους τους μοίραζε γκολ. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ανρί, ο οποίος παρόλο που έπαιξε με τους Ζιντάν, Μέσι και Ροναλντίνιο, έχει ένα χτυποκάρδι κάθε φορά που περιγράφει τον Μπέργκαμπ ως τον κορυφαίο παρτενέρ που είχε ποτέ.

ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ: Τιερί Ανρί
Ο Βενγκέρ χαρακτηρίζεται ως προπονητής που εξελίσσει παίκτες. Βασικό προτέρημα του είναι η δημιουργία περιβάλλοντος, στο οποίο παίρνει το καλύτερο από τους νέους παίκτες. Κάποτε ο Πολ Μέρσον περιέγραψε τον Γάλλο ως έναν προπονητή που δίνει στους παίκτες του «απίστευτη αυτοπεποίθηση». Απ' όλους τους παίκτες που έπλασε ο Βενγκέρ, δεν υπάρχει πιο τρανταχτή περίπτωση από τον Ανρί. Τον πήρε αποτυχημένο και ντροπαλό εξτρέμ από τη Γιουβέντους και τον μετέτρεψε σε έναν από τους κορυφαίους επιθετικούς όλων των εποχών. Ο Ανρί μπορούσε να συνδυάσει δύναμη, ταχύτητα, ρυθμό, τεχνική και χάρη, χαρακτηριστικά που τον καθιέρωσαν ως επιθετική δύναμη. Ηταν ο κορυφαίος μαθητής του Βενγκέρ και εξελίχτηκε στον κορυφαίο σκόρερ στην ιστορία της Αρσεναλ.

ΣΟΥΠΕΡ ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΣ: Ρέι Πάρλουρ
Στον Βενγκέρ πιστώνεται το ότι μεταμόρφωσε πολλούς παίκτες του και εξέλιξε τις καριέρες τους. Ο Πάρλουρ ήταν από τις πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις. Ελάχιστοι ήταν όσοι πίστευαν πως ο «Πελέ του Ρόμφορντ» (σ.σ.: έτσι τον αποκαλούσαν στη γενέτειρα του) θα επιζούσε του ερχομού του Γάλλου τεχνικού. Ο Βενγκέρ έφερε πολλές αλλαγές στη νοοτροπία, στη διατροφή, παντού, αλλά ο Πάρλουρ αποδείχτηκε πολύ έξυπνος, ώστε να τις κατανοήσει και να γίνει μέρος τους. Φυσικά ήταν και ένας εξαιρετικός παίκτης. Εκείνος ήταν που έκρινε τον τελικό Κυπέλλου του 1998, του 2000 και του 2002, αλλά και τη νίκη στο «Ολντ Τράφορντ» που οδήγησε στον τίτλο του 2002.