Μπαρτσελόνα είναι ο Σέρχι και ο Μασεράνο

Την ώρα του 6-1 παρατάς το πληκτρολόγιο. Σηκώνεσαι θαμπωμένος, μαγεμένος από την ιστορία που γράφεται μπροστά στα μάτια σου. Το αισθάνεσαι, πανηγυρίζεις κι ας μην παίζει η ομάδα σου. Γεμίζεις ποδόσφαιρο, μεταφέρεσαι στο γήπεδο, αγκαλιάζεις τον άγνωστο διπλανό σου. Το βράδυ εκείνο γράφτηκε ιστορία και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να την επισκιάσει. Η πρόσκαιρη μέθη του ποδοσφαιρικά αδύνατου που έγινε δυνατό εξασθενεί όμως και οι σκέψεις στροβιλίζονται με τους ρυθμούς αναρτήσεων στο twitter και το facebook.

Ήταν μοναδικό αυτό που σημειώθηκε το βράδυ της Τετάρτης; Σαφώς και ήταν. Αξεπέραστο. Το 4-0 να γίνεται 3-0. Και ύστερα πάλι από την αρχή μετά το γκολ του Καβάνι. Τρία γκολ από το 88' και έπειτα. Την ίδια στιγμή που ο αντίπαλος άλλαξε τέσσερις πάσες, εκ των οποίων οι τρεις ήταν μετά από τις σέντρες στα γκολ. Παριζιάνοι ανήμποροι να αντισταθούν στην δύναμη του Καμπ Νόου και των παικτών παγκόσμιας κλάσης που πίστευαν ότι το θαύμα είναι εφικτό.

Η παράσταση όμως δεν ήταν άρτια. Δεν ήταν όπως το έπος της Κωνσταντινούπολης ή αυτό του Μονάχου. Η Μπαρτσελόνα είδε τα δύο από τα έξι γκολ της να μπαίνουν από τη βούλα του πέναλτι, έπειτα από δύο λανθασμένες αποφάσεις. Δύο λανθασμένες, όχι μία. Είδαν τον διαιτητή να μην δίνει πέναλτι στην αντίπαλο. Δεν είναι διαιτητολαγνεία, δεν είναι σενάριο συνωμοσίας, δεν χαλάει αυτό που βιώσαμε άπαντες. Είναι όμως λάθος και αλλοίωση αποτελέσματος. Πραγματικό περιστατικό. Είναι λογικό ο τυφώνας συναισθημάτων να συμπαρασύρει και τα λάθη. Κάποια στιγμή θα χαθούν στη λήθη. Αυτός δεν πάει να πει όμως ότι δεν έγιναν, ούτε πως όσοι τα επικαλούνται είναι τρελοί.

​

Οι νεότερες γενιές οπαδών που μεγάλωσε η Μπαρτσελόνα σε όλο τον κόσμο πιθανόν δεν γνωρίζουν, ή αγνοούν ηθελημένα τις αξίες που της έδωσαν κάποτε τον τίτλο του mes que un club. Δεν ήταν οι τίτλοι, το διαστημικό ποδόσφαιρο, οι ακριβές μεταγραφές, αλλά ένα μοντέλο ποδοσφαίρου που αναπτυσσόταν με περηφάνια απέναντι σε κάθε λογής κατεστημένο. Στηριγμένο στις ρίζες του και άρρηκτα συνδεδεμένο με την τοπική κοινωνία που εκπροσωπούσε. Το καμάρι της Καταλονίας. Ρωτήστε παλιότερους να σας πουν για τις εποχές των χαμηλών πτήσεων, των αποτυχημένων πειραμάτων, της γκρίνιας και της εσωστρέφειας.

Κι ύστερα ήρθε το ποδοσφαιρικό θαύμα του Πεπ Γκουαρδιόλα, το οποίο όμως στήθηκε και πάλι σε καταλανικές αρχές. Με έναν προπονητή-παράδειγμα προς μίμηση για τον καταλανισμό. Με στόχο το ωραίο και όχι την σκοπιμότητα. Δημιουργήθηκε πάνω στη χρυσή φουρνιά της Μασία και τίποτα δεν ήταν πάνω από την ομάδα και την χημεία της. Ούτε καν ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς.

Ακόμα κι αν η Μπάρτσα του 2017 κατακτήσει τρεμπλ, το DNA της δεν παύει να είναι αλλοιωμένο. Όχι μόνο το αγωνιστικό, αλλά το συνολικό του ποδοσφαιρικού κλαμπ. Μπαρτσελόνα δεν είναι το Κατάρ στη φανέλα, τα δικαστήρια για φοροδιαφυγή, οι πολιτικές του Μπαρτομέου, τα ακριβά εισιτήρια και οι τουρίστες που έρχονται από παντού κάνοντας όνειρο θερινής νυκτός το Καμπ Νόου για τα παιδιά των γειτονιών της Βαρκελώνης. Και δεν είναι φυσικά το θέατρο του Σουάρες, η διαιτητική εύνοια, το μεσαίο δάχτυλο του Ματιέ σε μια νύχτα γιορτής. Δεν είναι η εμμονή για τη νίκη, η σώνει και καλά επιτυχία. Θυμάμαι το 2010 ένα γήπεδο να χειροκροτεί την Έρκουλες που πήγε μέσα στο Καμπ Νόου και νίκησε 2-0 την Μπάρτσα. Χειροκρότησε, αναγνωρίζοντας την ανωτερότητα του αντιπάλου και την υπερπροσπάθεια του Δαβίδ ενάντια στον Γολιάθ.

Δεν πρόκειται να μπούμε εδώ σε θεωρίες συνωμοσίας για επιρροή από την UEFA και άλλα όμορφα. Το λάθος είναι μέρος του ποδοσφαίρου, από όποιον κι αν γίνεται. Η Μπαρτσελόνα έχτισε την προσωπικότητά της αδικημένη από την κατά γενική παραδοχή εύνοια των άλλων. Δεν μπορεί τώρα να μην αναγνωρίζει τη δική της. Δεν συνάδει με το barcelonismo.

Hope people telling me Suarez is a born winner & will do anything to win are as quick to praise Ashley Young later pic.twitter.com/Fd1QX6B2Sc

— Jimmy McBride (@jimmymcbride1) March 9, 2017

Τι ήταν mes que un club από τους χθεσινούς μπλαουγράνα; Ο Σέρχι Ρομπέρτο. Βγαλμένος από τους βαθύτερους συμβολισμούς των αρχών του συλλόγου. Αυτή η μορφή του αντι-ήρωα, εκπροσώπου της Μασια σε μια εποχή που το ίχνος της στην πρώτη ομάδα ξεθωριάζει. Ο εργάτης από τα τμήματα υποδομής που κλήθηκε φέτος να καλύψει το τεράστιο κενό που άφησε δεξιά ο Ντάνι Άλβες, παρότι δεν είναι η φυσική του θέση. Ο άνθρωπος που έχει παίξει σε έξι διαφορετικές θέσεις με τον Λούις Ενρίκε, πάντα έτοιμος να θυσιαστεί για το ομαδικό καλό. Που κάθισε στον πάγκο μέχρι το 76', νοερά ταξιδεύοντας σε μια λήξη με πανηγυρισμούς και ιστορία. Την οποία έγραψε ο ίδιος.

Ήταν βέβαια και ο Μασεράνο, που μετά την απογοήτευση από το γκολ του Καβάνι δεν έχασε την πίστη του. Έτρεξε σαν μην υπάρχει αύριο προκειμένου να μην πετύχει γκολ ο Ντι Μαρία. Και ολοκλήρωσε την επίδειξη μεγαλείου παραδεχόμενος ότι βρήκε τον Αργεντινό πριν σουτάρει.

Ήταν η απόλυτη απογείωση του δεσμού παικτών-κερκίδας, ο Μέσι που έτρεξε στον κόσμο, το κλάμα στις κερκίδες και τα δημοσιογραφικά. Οι κραυγές από τα υπόλοιπα τμήματα και το ολονύκτιο ραντεβού στη Rambla. Στιγμές μαγικές. Μην φτάσουμε όμως στο άλλο άκρο, να μην αναγνωρίζουμε τα λάθη, ή μάλλον να τα αναγνωρίζουμε κατά το δοκούν, επειδή μπορεί να μας χαλάσουν την ιστορία...