Λίνκολν, ένα φίλμ που δεν με έπεισε…

Η σκοτεινή αίθουσα του κινηματογράφου φάνηκε σαν αναπόδραστη λύση, σαν μάνα από τον σκοτεινό, νυχτερινό ουρανό.

Επιλέξαμε εύκολα το φιλμ, η διαφημιστική προβολή της ταινίας από τη μια και από την άλλη η περιέργεια, μας έβγαλαν στην αίθουσα που ο Ντάνιελ Ντέι Λούις, δίνει στον Λίνκολν την ευκαιρία να ξαναζωντανέψει.

Ίσως και να έπαιξε ρόλο η συνέντευξη που έδωσε στο Mega, ο Ντέι Λούις και κατέγραψα με την κάμερα. Γνώρισα, λοιπόν, τον σπουδαίο, σεμνό και μετρημένο ηθοποιό.

Από την πρώτη-πρώτη επαφή μας, τον χαιρετισμό μας, έδειχνε χαρακτήρας μαζεμένος, σοβαρός και ολοκληρωμένος.
Φιλέλληνας, με γνώση για τα προβλήματα της παγκοσμιοποίησης, σίγουρος για το χαρακτήρα, το ρόλο που κλήθηκε να εσαρκώσει, με έπεισε να ξοδέψουμε μερικά ευρώ για την ταινία. Ήταν και εκείνο το σφίξιμο του χεριού, που εκείνος το πρωτόδωσε και τον έκανε κανονικό άνθρωπο και όχι μια φιγούρα πάνω στο πανί του κινηματογράφου, ψευτοκόμπαζα και εγώ μέσα μου, μέσα στην κρίση μας δεν λες λίγο να τα λες με έναν αστέρα του Χόλυγουντ…

Φτάσαμε στη σκοτεινή αίθουσα, λιγάκι καθυστερημένοι, μα μόλις τα μάτια συνήθισαν, άνοιξαν οι κόρες και γέμισαν φώς, είδαμε πως την ίδια ακριβώς ιδέα είχαν και πολλοί άλλοι Αθηναίοι.

Η ταινία μιλά, περιγράφει, μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο του Αβράαμ Λίνκολν, που φυσικά δεν έχουμε διδαχθεί στα ελληνικά σχολειά. Εμείς ακόμη αναρωτιόμαστε εάν ήταν συνωστισμός στο λιμάνι της Σμύρνης, στα 1922, ή σφαγή.

Στο φίλμ, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ σκηνοθετεί τον, δύο φορές βραβευμένο με Όσκαρ, Ντάνιελ Ντέι Λιούις και σκιαγραφεί τους τελευταίους μήνες του 16ου προέδρου της Αμερικής Αβραάμ Λίνκολν, πριν τη δολοφονία του.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr