Ηταν η σεζόν - κορύφωση;

Διαφωνώ με όσους έβλεπαν από το πρώτο ημίχρονο του τελικού ένα… «φιλικό» ματς. Αποδείχθηκε περίτρανα ότι δεν ήταν. Συμφωνώ με όσους θεωρούν ότι ο Ολυμπιακός χαλάρωσε στο δεύτερο ημίχρονο, πίστεψε ότι ο Ατρόμητος δεν βάζει γκολ… ποτέ και ότι ο ίδιος… κάπου, κάπως, κάποτε θα πετύχει το δεύτερο και θα «καθαρίσει».

Εξ αρχής το ματς ήταν στα πόδια των Ερυθρόλευκων. Πάντα όταν μια ομάδα ανώτερη αντιμετωπίζει μια εμφανώς κατώτερη, το ματς εξαρτάται κατά 90% από εκείνη. Στο πρώτο ημίχρονο ο Ολυμπιακός ήταν «ταπεινός». Σοβαρός, πειθαρχημένος, κοντά οι γραμμές, το έψαξε με κάθετες, το έψαξε από τις πτέρυγες, κυρίως με Μιραλάς – Τοροσίδη, το βρήκε από τον Τζιμπούρ. Όχι, δεν μπορούσε να κάνει πολύ περισσότερα βάσει του τρόπου παιχνιδιού του Ατρόμητου, ο οποίος παρότι γνώριζε ότι θα είχε πολύ περισσότερες πιθανότητες αν σκόραρε πρώτος, δεν ξεμύτισε.

Στο δεύτερο 45λεπτο άλλαξαν πολλά στη νοοτροπία του Ατρόμητου. Μπήκε με το «δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα» στο μυαλό. Ισως πολλοί να περίμεναν περισσότερα από την ομάδα του Περιστερίου. Εγώ όχι. Και με τον ΠΑΟΚ και με τον Αστέρα Τρίπολης είχε προκριθεί με ισχυρή δόση τύχης. Τον Αρη τον είχε αποκλείσει στο 90’. Και όταν ο συνδετικός κρίκος και πιο σημαντικός παίκτης της ομάδας δεν έχει βοήθειες στη μεσαία γραμμή, «φαίνεται» μόνο σε 3-4 φάσεις και αντικαθίσταται στο 65’, τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο…

Ηθελε να γίνει «Τσέλσι» ο Ατρόμητος. Εφτασε δύο λεπτά από τα πέναλτι, όπου ο Ολυμπιακός με άγχος και τραυματία τον Κάρολ δεν θα είχε περισσότερες πιθανότητες. Δεν τα κατάφερε και αυτή η ήττα τον πόνεσε περισσότερο από την περυσινή. Διότι εξελίχθηκε σε «χαμένη ευκαιρία». Πέρυσι, όπως αποδείχθηκε επίσης από την εξέλιξη του ματς, δεν είχε καν την ευκαιρία. Του την στέρησαν. Είναι άραγε αυτή η κορύφωση για τον Ατρόμητο; Πού είναι ο Αθηναϊκός; Πού είναι ο Απόλλων; Πού είναι ο Ιωνικός; Πήγαν στον τελικό όλοι τους από μια φορά. Πού είναι τώρα; Θα αρχίσει η πτώση για την ομάδα του Περιστερίου που ήδη… πήρε κανονάκι με τους δυο διαδοχικούς τελικούς και την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα, αλλά δεν έφτασε δα και στην πίστα «Πανιώνιος», αν θέλουμε να αναφερθούμε στις εντός λεκανοπεδίου ομάδες πλην των «τριών».

Eφτασε στο απώγειό του με συμμετοχή στα πλέι οφ, Ευρώπη και συμμετοχή στον τελικό με τον πρωταθλητή από τον οποίο χάνει στο 119’; Και ο Ολυμπιακός έφτασε στην κορύφωση με νταμπλ και «16» του Europa League; Η γνώμη μου είναι σαφής: όχι! Και αυτό το «όχι» δεν οφείλεται μόνο στην ασφάλεια για το ζην και το ευ ζην των δύο ομάδων από τον Μαρινάκη και τον Σπανό. Αλλά στην άποψή μου ότι οι ομάδες δεν μεγαλώνουν και προοδεύουν μόνο με τους τίτλους. Ακόμη κι αν χάνουν μεγάλες, ίσως και σπάνιες ευκαιρίες, όπως χθες οι Περιστεριώτες ή οι Ερυθρόλευκοι με την Μέταλιστ…

Πιο πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα από τον ΠΑΟΚ του Ζαγοράκη δεν υφίσταται. Με ένα μαράζι αποχώρησε ο Τεό. Ότι δεν σήκωσε κούπα. Η ΑΕΚ σήκωσε. Πέρυσι. Ε, και; Πόσο προόδευσε ο ΠΑΟΚ στην τριετία 2008-2011 και πόσο «χαμήλωσε» η Ενωση; Δείτε και τα εισιτήριά τους και θα καταλάβετε! Δείτε και τις πορείες τους και τις βραδιές τους στην Ευρώπη και θα καταλάβετε. Δείτε πόσο είχε μεγαλώσει η (άτιτλη) ΑΕΚ επί Ντέμη με παίκτες που τώρα μας φαίνονται υπερπαικταράδες, με Ζούλιο Σέζαρ, με Μίλαν, με, με, με… και θα καταλάβετε!

Ο Ατρόμητος θα προοδεύσει αν αναδείξει περισσότερους Ελληνες παίκτες. Αν πουλήσει περισσότερους. Αν επιμείνει με την μπάλα κάτω. Αν εδραιώσει το στυλ παιχνιδιού που παλεύει να μάθει, αν προσελκύσει καλύτερους ξένους, αν αυξήσει τα έσοδά του, αν γεμίσει το γήπεδο σε 10 από τα 15 ματς της σεζόν, αν μπει στους ομίλους του Europa League.

O Ολυμπιακός, ακόμη κι αν δεν πάρει το Κύπελλο την επόμενη σεζόν (το πρωτάθλημα, βάσει των τωρινών δεδομένων, πώς να το χάσει;), θα προοδεύσει αν βρει προπονητή που θα «πάει παρακάτω» το πλάνο Βαλβέρδε. Αν πουλήσει παίκτες. Αν βάλει στην ενδεκάδα του έναν – δυο Ελληνες και πάρει έναν – δυο «κάνω τη διαφορά» ξένους. Αν ξαναγεμίσει το μισοάδειο σε πολλά ματς «Γ. Καραϊσκάκης». Αν περάσει στον επόμενο γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ ή φτάσει και πάλι στους «16» ή και πιο… κάτω του Europa League. Αν παρουσιάσει καλύτερο θέαμα στο πρωτάθλημα, όπου φέτος δεν απέδωσε αυτό που μπορούσε. Αν βρει μια σταθερή και πιο λειτουργική δομή στα κατώτερα του προεδρικού θώκου διοικητικά στρώματα.

Ο Ολυμπιακός και ο Ατρόμητος είναι ομάδες που αυτή την περίοδο κοιτάζουν μπροστά και αφήνουν πίσω τους τις χαμένες ευκαιρίες της Μέταλιστ και του τελικού αντίστοιχα. Πάνε για καλύτερα και περισσότερα. Βάζουν στόχους που συγκριτικά με το δικό τους παρελθόν, συνιστούν πρόοδο, την ίδια στιγμή που πολλοί άλλοι βάζουν στόχους που δεν είχαν βάλει ποτέ συγκριτικά με το παρελθόν τους. Όπως η αποφυγή της πτώχευσης.

Με αναζήτηση «συμπαικτών» και «εράνους πολυτελείας» από τον Αλαφούζο και τον Ντέμη που εμφανίστηκαν για να βρουν φως στο σκοτάδι του αδιεξόδου που είχαν δημιουργήσει οι «παλιοί» (σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας) με τα λάθη, τις αγκυλώσεις, τις διαμάχες και τους εγωισμούς τους. Όχι, χρήματα δεν βάζουν αυτοί οι δύο. Βάζουν άλλα πράγματα. Θα τα πούμε εν καιρώ σε άλλο κείμενο…