Οι παρέες είναι για τα δύσκολα

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΕΡΑΤΟΣ

Το δύσκολο έγινε

Ο Ολυμπιακός "φώναζε" πως χρειάζεται βοήθεια από πραγματικά καλούς παίκτες. Από ποιοτικούς ξένους, που δεν βρίσκονται στην Ευρώπη για να συλλέξουν εμπειρίες, αλλά για να δώσουν το κάτι παραπάνω σε μια ομάδα με υψηλούς στόχους...

Αποδείχθηκε στην πράξη πόσο σημαντική ήταν η προσθήκη του Τζόι Ντόρσεϊ και του Εϊσι Λο... Κι αν ο Ντόρσεϊ είχε κερδίσει τα εύσημα μέχρι τώρα για την φοβερή δουλειά του στην άμυνα και στους υπόλοιπους τομείς που ήθελε βοήθεια ο Ολυμπιακός, για τον Λο υπήρχαν περισσότερες απαιτήσεις. Ναι μεν ήταν πολύ πιο θετική η παρουσία του σε σχέση με τον προκάτοχό του Κεϊλίν Λούκας, αλλά εμφάνιση μεγάλη δεν είχε κάνει.

Κράτησε, λοιπόν, το καλύτερο για το τέλος. Απέναντι στην Γαλατά έδωσε λύσεις κάθε φορά που το χρειαζόταν ο Ολυμπιακός. Σε επίθεση και άμυνα. Μαζί με τον Βασίλη Σπανούλη συνέθεσαν ακτύπητο δίδυμο στην περιφέρεια. Μαζί με τον Πρίντεζη ήταν η τριάδα που έκανε τη διαφορά. Κι αυτός ο Ολυμπιακός, προκρίθηκε στα προημιτελικά κόντρα στα προγνωστικά. Ακόμα και ο Μάρκο Κέσελ δεν το πίστευε αν θυμάστε όταν έγινε η κλήρωση. Ισως γιατί κι αυτός δεν πίστευε πως η ομάδα του θα αλλάξει τόσο πολύ την εικόνα της στο Top 16. Ομως δύο καλοί ξένοι μπορούν να φέρουν την... Ανοιξη, ειδικά όταν στην ομάδα υπάρχει ένας ηγέτης σαν τον Σπανούλη, ένας εκπληκτικός Γιώργος Πρίντεζη. Και φυσικά σωστή κατεύθυνση από τον Ιβκοβιτς, που ασχολήθηκε όπως έπρεπε με την ομάδα και την άλλαξε εντελώς.

Πλέον, ο Ολυμπιακός έκανε το δύσκολο. Πέρασε στα προημιτελικά, κάτι που λίγοι περίμεναν την ημέρα που σχηματίστηκε το γκρουπ. Βέβαια όταν έγινε η κλήρωση, κάποιοι έλεγαν πως τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα λόγω της διασταύρωσης που ακολουθούν. Ηταν οι Αγγελόπουλοι, που πίστευαν στην πρόκριση και επέμεναν να αποκτηθούν δύο καλοί ξένοι. Εν τέλει δικαιώθηκαν και πλέον ο Ολυμπιακός έχει μπροστά του τη Σιένα. Ναι, οι Ιταλοί είναι το φαβορί, αλλά ποια από τις ομάδες με πλεονέκτημα έδρας στα προημιτελικά, έχει τις λιγότερες πιθανότητες; Ναι, η Σιένα είναι αυτή. Η ΤΣΣΚΑ θα περάσει την Μπιλμπάο, η Μπαρτσελόνα την Ουνίξ, ο Παναθηναϊκός έχει ξεκάθαρο προβάδισμα απέναντι στην Μακάμπι, έστω κι αν οι Ισραηλινοί δεν θα παραδοθούν αμαχητί. Ομως, το ζευγάρι της Σιένα με τον Ολυμπιακό δεν έχει φαβορί... "Δεν είμαστε αουτσάιντερ", είπε ο Ιβκοβιτς και έστειλε το μήνυμα.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Η αποθέωση της παρέας...

Οταν ο Γιώργος Σιγάλας, στο ντεμπούτο του ως σχολιαστής των αγώνων του Ολυμπιακού (μπορεί να γίνει πολύ καλύτερος κι έχει να διανύσει πολλά χιλιόμετρα έστω για να προσεγγίσει τον Λιμνιάτη), είπε ότι είναι μία ομάδα που χαίρεσαι να τη βλέπεις, προβληματίστηκα... Το σκέφτηκα δεύτερη φορά... «Είναι;» αναρωτήθηκα! Ομολογώ ότι απάντηση δεν έδωσε αμέσως, αν και συμφώνησα επί της αρχής... Χαίρεσαι να τη βλέπεις! Μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, ήμουν πια σίγουρος για τους λόγους! Κι όχι επειδή, όπως είπε ο Σιγάλας, παίζει όμορφο μπάσκετ. Οχι κυρίως για αυτό τουλάχιστον... Ξέρετε, για τους Ελληνες, τον μοναδικό λαό στην Ευρώπη, μαζί με τους Σέρβους που έχουν ανατραφεί μπασκετικά με μία άλλη φιλοσοφία, η ομορφιά δεν συνάδει αποκλειστικά με το θέαμα, αλλά με πολλά άλλα στοιχεία και κυρίως την τακτική. Επειδή λοιπόν, η ομορφιά είναι υποκειμενική (όπως σε όλα τα φαινόμενα γύρω μας), ο λόγος που προσωπικά χαίρομαι να βλέπω τον Ολυμπιακό, αποκαλύφθηκε από τα χείλη του Γιώργο Πρίντεζη... «Είμαστε μία παρέα» είπε... Και ο ίδιος έσπευσε να εξηγήσει πως... «Δεν το λέω, απλά για να το πω... Είναι έτσι ακριβώς». Κάποιες φορές, όταν επικαλούμαστε εκφράσεις κλισέ για να υποστηρίξουμε μία πραγματική θέση, χρησιμοποιούμε την υπερβολή, προκειμένου να ξεπεραστεί η γενική καχυποψία του κόσμου απέναντι στα κλισεδιάρικα τσιτάτα. Ο Γιώργος δεν υπερέβαλε... Απλά, αισθάνθηκε την ανάγκη, να καταστήσει σαφές ότι ο φετινός Ολυμπιακός δεν λέει απλά πως αποτελεί μία παρέα, όπως πολλές φορές έχει γίνει στο παρελθόν (σε όλες τις ομάδες, σε όλα τα αθλήματα) από παπατζήδες που προσπαθούν να κρύψουν την αρρώστια των αποδυτηρίων... Είναι μία παρέα! Αν ο Ολυμπιακός παίζει όμορφα ή άσχημα, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Οπως επίσης δεν έχει καμία σημασία, αν κερδίσει ή χάσει έναν ή περισσότερους τίτλους. Σημασία έχει πως αυτά τα παιδιά που βρέθηκαν ξαφνικά φέτος να είναι πρωταγωνιστές, έχουν τα βασικά συστατικά: Ποιότητα ως παίκτες και κυρίως ως άνθρωποι! Αρα και σωστή νοοτροπία. Τουτ'έστιν: Αυτή η ομάδα και να ηττηθεί, δε ...χάνει! Διότι, αποπνέει πάνω στο παρκέ ότι κάνει ό,τι μπορεί, καταθέτει στο παρκέ ακόμα και τα αποφάγια της διάθεσής της, του κινήτρου της, του πάθους της, της φρεσκάδας της. Αν ηττηθεί, αυτό θα γίνει από έναν αντίπαλο που είναι πραγματικά καλύτερος και κυρίως έτοιμος να τον κοιτάξει στα μάτια. Σε ελάχιστα ματς ο Ολυμπιακός μπήκε φέτος ως φαβορί. Και τα έχει πάει περίφημα... Αυτή η παρέα σχηματίστηκε φέτος... Και το μόνο σίγουρο είναι ότι στο μέλλον μπορεί να γίνει ακόμα (πολύ) καλύτερη, στέλνοντας το μήνυμα και στην απέναντι όχθη, τον Παναθηναϊκό. Αν όχι για φέτος, σίγουρα για τα επόμενα χρόνια. Το μήνυμα, προς το παρόν, αποστέλλεται και εκτός συνόρων, σε μία άλλη πράσινη αρμάδα, τη Σιένα. Οι ρόλοι φέτος έχουν αντιστραφεί. Φαβορί δεν είναι ο Ολυμπιακός, όπως πέρσι δεν ήταν οι Ιταλοί. Και σε αυτές τις σειρές, έχει σημασία ποιος αισθάνεται φαβορί, ή ποιος κουβαλάει πιο έντονα το αίσθημα του «πρέπει». Σίγουρα η παρέα του Νίκου Ζήση, φέτος και μετά την εξαιρετική πορεία στην Ευρωλίγκα, που έρχεται ως συνέχεια της περσινής συμμετοχής στο Φάιναλ Φορ, νιώθει το «πρέπει» της πρόκρισης να τσιμπάει πιο έντονα το πετσί της. Οχι μόνο το πρώτο, αλλά τα δύο ματς που θα γίνουν στην Τοσκάνη στο ξεκίνημα της σειράς, θα είναι τα πιο σημαντικά και τα πιο δύσκολα για τους γηπεδούχους. Ο Ολυμπιακός δεν έχει να χάσει τίποτα πια...

Οπως σε κάθε παρέα, έτσι και σε αυτή του λιμανιού, υπάρχουν χαρακτήρες, πρωταγωνιστές κι αυτοί που άριστα ορίστηκε στην κομεντί του Μελ Γκίμπσον με τίτλο «What women want», δηλαδή... «Αυτό που θέλουν οι γυναίκες». Το ρόλο του Μελ Γκίμπσον, στον Ολυμπιακό, τον άνθρωπο που ξεχωρίζει στην παρέα, ως η πιο έντονη προσωπικότητα, έχει ο Βασίλης Σπανούλης, ο οποίος έχει κι ένα λόγο παραπάνω. Κάνει κι ένα σουτ παραπάνω, λέει και μία κουβέντα παραπάνω... Αν δεν το έκανε κι αυτός, όμως, ποιος; Αν δικαιολογεί αυτή τη στάση ο Kill Bill, είναι περιττό να το εξηγήσουμε. Διαβάστε αυτό που έγραψε ο Παπανδρέου (ο Βασίλης, μην μπερδεύεστε) για τον τίτλο του Mvp που (μπορεί να) παραμένει σε ελληνικά χέρια και θα καταλάβετε. Ο Ντόρσει ήρθε κι έδεσε το γλυκό... Οταν το βλέπεις, να είναι στο πάγκο, το ματς να βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού, κι αυτός να χορεύει, αυτό σημαίνει ότι είναι ένας ωραίος τύπος. Από τη στιγμή μάλιστα που κάνει και τη δουλειά, είναι ακόμα πιο ωραίος. Ο Λο θα επιμείνω, ότι δεν μπορεί (όχι ότι δεν έχει ικανότητες, αλλά δε γίνεται) να προσφέρει περισσότερα στον Ολυμπιακό αυτά που μπορεί, αλλά τον βλέπουμε, παρότι είναι έντονος χαρακτήρας, να έχει προσαρμοστεί στις απαιτήσεις, να κάνει αυτά που του ζητά ο Ιβκοβιτς, να χαίρεται, να λυπάται, να προσπαθεί. Το είχα αναφέρει και στο παρελθόν... Ο Ντόρσι κάνει διαφορά, εν τέλει όμως, αυτό που παρουσιάζει σήμερα ο Ολυμπιακός δεν είναι προϊόν της μεταγραφής του Ντόρσεϊ, αλλά η λογική συνέχεια της δουλειάς που είχε ξεκινήσει από το καλοκαίρι.

Υ.Γ. Για να μη γίνομαι κουραστικός δε θα αναφέρω ξανά την ιστορία... Απλά το συγκεκριμένο τραγούδι, έχει παίξει τεράστιο ρόλο στην αναγέννηση του ελληνικού μπάσκετ το 2005... Ενα τραγούδι, που απεικονίζει, ή αντιπροσωπεύει φέτος τον Ολυμπιακό!

«Εργοδηγός, ή βασιλέας...

ζητιάνος, ή πρωθυπουργός μωρό μου...

χωρίς την πίστη της παρέας...

καθένας, ένας είναι κι ορφανός»