Σφραγίδα κυριαρχίας

Τελικώς, απαντήθηκε μέσα στο γήπεδο το ερώτημα που είχα θέσει ανήμερα του ντέρμπι για τον Ολυμπιακό: «Είναι καλύτερος. Αρκεί;». Αποδείχθηκε…ρητορική η ερώτηση.

Σας είχα προϊδεάσει, νομίζω, για το πώς θα πήγαινε το παιχνίδι ο Βαλβέρδε. Όχι τόσο στο φουλ, όπως συνηθίζει, αλλά περισσότερο συντηρητικά, όπως είχε κάνει με τη Μέταλιστ και είχε κερδίσει μέσα στο Χάρκοβο. Ακόμη, είχα τονίσει ότι θα χτύπαγε με Μιραλάς+Αμπντούν, με στημένα και με κρυφό όπλο τον Μακούν, να έρχεται από πίσω. Θυμάστε ότι μόλις στο 2^ο λεπτό πήγε να την «κάνει» ο Καμερουνέζος.

Η ουσία, ασφαλώς, είναι ότι ο Ολυμπιακός έδειξε μέσα στο γήπεδο-έστω σε ένα αγωνιστικό χώρο, για τον οποίο σχολίαζα, ότι είναι τέτοιος που δεν μπορεί να παιχτεί πολύ καλό ποδόσφαιρο-πως ήθελε περισσότερο το ματς (έβλεπες ακόμη ότι και φάουλ έκανε περισσότερα ο Ολυμπιακός, κάτι που δε συνηθίζει). Και σε συνδυασμό με τη διαφορά ποιότητάς του ήρθε το νικηφόρο αποτέλεσμα.

Θα έλεγε κανείς ότι αυτό το ντέρμπι σφράγισε την κυριαρχία του Ολυμπιακού στο φετινό πρωτάθλημα. Μία κυριαρχία, που αποτυπώθηκε μέσα από την ανωτερότητα που επέδειξε και τα αποτελέσματα που έφερε ακριβώς στα μεγάλα παιχνίδια.

Δύο παιχνίδια με τον ΠΑΟΚ, δύο νίκες. Δύο παιχνίδια με τον Άρη, δύο νίκες. Δύο παιχνίδια με την ΑΕΚ, μία νίκη και μία ισοπαλία. Δύο παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό, μία νίκη και μία ισοπαλία.

Στα οκτώ πιο μεγάλα παιχνίδια της σεζόν στο πρωτάθλημα, έξι νίκες και δύο ισοπαλίες! Κι ακόμη κι αν βάλεις την άλλη ομάδα στην πρώτη πεντάδα της βαθμολογίας, τον Ατρόμητο, το νίκησε 1-0 στο Φάληρο.

Την ίδια στιγμή, ο έτερος διεκδικητής του τίτλου, συμπλήρωνε τρεις σερί ήττες στα ντέρμπι με ΠΑΟΚ, ΑΕΚ κι Ολυμπιακό. Μέσα στο ΟΑΚΑ και χωρίς να σκοράρει ούτε μία φορά. Παίζοντας τη μία φορά κεκλεισμένων των θυρών, την άλλη μόνο με κόσμο της αντίπαλης ομάδας και την τρίτη μόνο με κόσμο δικό του...