Κροσέ, ντιρέκτ και γκολ!

Tο κείμενο που ακολουθεί θα πρέπει να το προσεγγίσετε με προσοχή και επιφυλακτικότητα. Δεν περιέχει γκρίνια ή μιζέρια, αλλά επαίνους και άλλα στοιχεία που ενδέχεται να βλάπτουν την υγεία.

Και εγώ, γιατρέ μου, δεν αισθάνομαι πολύ καλά, τώρα που το ξαναβλέπω γραμμένο. Θα πρέπει μάλλον να πάρω ένα χαπάκι χολής για να ξαναέρθω στα ίσα μου.

Το γράφω ευθέως και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Οι σχολιαστές της δημόσιας τηλεόρασης κάνουν καλή δουλειά στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Διευκρινίζω εξαρχής ότι αναφέρομαι στο σχολιασμό και μόνο σε αυτόν. Ο καταρτισμός του ημερήσιου προγράμματος είναι διάτρητος και αποπνέει ερασιτεχνισμό και ασχετοσύνη, η έλλειψη ευελιξίας υπενθυμίζει ότι μιλάμε για το βασίλειο του δημοσιοϋπαλληλισμού, οι διαφημίσεις πέφτουν ατάκτως σε ακατάλληλες στιγμές, ενώ το στραπάτσο με το μαγνητοσκοπημένο μετάλλιο του Ηλιάδη επιβάλλεται να δρομολογήσει την «καρατόμηση» (εφ’όσον δεν υπάρχει η απαραίτητη ευαισθησία για παραιτήσεις) όλων όσων εμπλέκονται στο κάζο.

Μπροστά σε αυτό το …ιστορικό κατόρθωμα, το απόλυτο μαύρο που -μέχρι σήμερα- σκέπασε λ.χ. την προσπάθεια του Κύπριου ιστιοπλόου Κοντίδη (ο οποίος κατέκτησε το πρώτο μετάλλιο στην ιστορία του μαρτυρικού νησιού) είναι πταίσμα.

Τον σχολιασμό επαινώ και μόνο αυτόν.

Η ΕΡΤ, όπως και τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ, έχει στο δυναμικό της δημοσιογράφους που γνωρίζουν καλά από αθλητισμό. Και όταν γράφω αθλητισμό δεν εννοώ ποδόσφαιρο, ούτε καν μπάσκετ.

Εκτός από το γρασίδι και το παρκέ, υπάρχουν τα κουλουάρ, τα ταπί, τα κουπιά, τα τατάμι, τα πανιά, οι ρακέτες, οι βατήρες.

Οσοι –ολίγοι- συνάδελφοι ειδικεύονται στον κλασσικό αθλητισμό ή τα Ολυμπιακά σπορ περνούν το χειμώνα τους κλειδωμένοι μέσα σε ντουλάπια, καταδικασμένοι να ασχολούνται με το αρχείο, με χαμαλοδουλειές, με «σκριπτ» αγώνων ποδοσφαίρου, με ρεπορταζάκια που εξυπηρετούν ανάγκες χορηγών, με μοντάζ, με μονόστηλα, με ανταποκρίσεις από την επαρχία, με τα «φαρμακεία» που λέγαμε παλιά στις εφημερίδες. Με γάμους και με κηδείες.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, οι «ποδοσφαιρικοί» πάνε διακοπές για να γεμίσουν μπαταρίες εν όψει των εχθροπραξιών του Αυγούστου. Οι αιχμάλωτοι των συρταριών ανεβαίνουν στη σκηνή και πιάνουν το μικρόφωνο. Μία φορά στα τέσσερα χρόνια.

Την εποχή των ισχνών αγελάδων, πριν το 1996 δηλαδή, δεν είχαν καν αυτή την ευκαιρία οι «τελευταίοι τροχοί της αμάξης», αφού η ΕΡΤ έστελνε μόνο 6-7 δημοσιογράφους στην Ολυμπιακή πόλη και το ταξίδι γινόταν μονοπώλιο των «παλιών», ακόμα και εκείνων που δεν σκάμπαζαν το παραμικρό από μικρά σπορ.

Κυκλοφορεί στην πιάτσα ένα κλισέ που περιγράφει, με έξι λέξεις, όλα αυτά που προσπαθώ να σας αναλύσω: «Δεξί κροσέ, αριστερό ντιρέκτ και …γκολ»! Μη γελάτε, είναι βγαλμένη από τη ζωή αυτή η ατάκα.

Τις προηγούμενες τέσσερις Ολυμπιάδες τις παρακολούθησα όχι από την τηλεόραση, αλλά διά ζώσης. Διάβαζα διάφορα και φοβόμουν ότι είχαμε μείνει ακόμη στο 1992, όταν οι όποιες συνεντεύξεις άρχιζαν και τελείωναν με την ίδια πάντοτε ερώτηση: «Πώς αισθάνεστε;»

Θα σας πώ πώς αισθάνομαι. Αισθάνομαι καλύτερα.

Αφήνοντας στην άκρη τις 3-4 προφανείς εξαιρέσεις, και χωρίς να απειλούν τις δάφνες του Διακογιάννη ή του Συρίγου, οι συνάδελφοι της κρατικής τηλεόρασης κάνουν καλή δουλειά στο σχολιασμό των Ολυμπιακών Αγώνων.

Σχεδόν όλοι γνωρίζουν πολύ καλά το αντικείμενό τους ή προετοιμάζονται εντατικά για να το γνωρίσουν ή συνδυάζουν και τα δύο αυτά πλεονεκτήματα. Μιλούν αξιοπρεπέστατα ελληνικά και, σημαντικό αυτό, προφέρουν σωστά τα ονόματα των ξένων αθλητών, στο μέτρο του εφικτού. Οποιος νομίζει ότι είναι εύκολο, ας πει δέκα φορές απνευστί το ονοματεπώνυμο «Ρανόμι Κρομοβιντγιόγιο». Δύο χρυσά μετάλλια πήρε η δεσποσύνη, δεν βγήκε τελευταία στα προκριματικά των 100μ με εμπόδια.

Επειδή ένα τέτοιο σημείωμα θα είχε μικρότερη αξία αν δεν συνοδευόταν από ονόματα και διευθύνσεις, επιτρέψτε μου να αραδιάσω και μερικά, από αυτά που δεν πολυακούγονται το χειμώνα. Προσπερνώ, για ευνόητους λόγους, τους βασικούς σχολιαστές του μπάσκετ.

Ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης στο στίβο και στο κολύμπι, ο Γιάννης Αναγνωστόπουλος στο πόλο, ο Ιωσήφ Νικολάου στην ποδηλασία, ο Πάνος Σαμαράς στην άρση βαρών, ο Στέλιος Σωτηρόπουλος στην ιστιοπλοϊα, ο Μάκης Τσίλκος στο στίβο, η Μαρία Γκίκα στην ενόργανη, ο Παναγιώτης Μπότσας στην κολύμβηση, ο Μιχάλης Μανουηλίδης στο τέννις και στο στίβο, ο Γιάννης Νάτου στο μπάσκετ και στις καταδύσεις, ο Νίκος Καραγιώργης στο τζούντο και αλλού, ο Φάνης Σκύφτας στα ρεπορτάζ, ο Τάσος Πακλατζής στο βόλεϊ, η Βιβή Δρακά στην παρουσίαση, όλοι τους δικαιώνουν την παρουσία τους στο Λονδίνο.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, σπεύδω να τονίσω ότι τα περισσότερα από τα παιδιά που ανέφερα δεν τα γνωρίζω ούτε στην όψη. Ελπίζω να έγραψα σωστά τα ονόματά τους.

Πριν βιαστείτε να καταγράψετε κάποιο μαργαριτάρι που ενδεχομένως αλιεύσατε, από τα πολλά που ασφαλώς ακούστηκαν και θα ακουστούν, να θυμάστε ένα πράγμα.

Δεν είναι καθόλου εύκολη η τηλεοπτική μετάδοση ενός αθλητικού γεγονότος, ειδικά αν πρόκειται για «άγνωστο» σπορ. Δεν είναι μπαλίτσα η ενόργανη ούτε μπασκετάκι η ξιφασκία. Οποιος προσπαθήσει να περιγράψει πάλη ή ιστιοπλοϊα με αυτόματο πιλότο, θα βρεθεί σε άπατα νερά.

Κάποτε έκανα περιγραφές στίβου για τον ANT1 και χρειάστηκα πολλές ώρες προετοιμασίας και ασυνήθιστες ποσότητες αυτοσυγκέντρωσης. Εκείνες τις μεταδόσεις τις θεωρώ ακόμα και σήμερα –δεκατέσσερα χρόνια αργότερα- τίτλο τιμής. Το παγκόσμιο ρεκόρ του Ελ Γκερούζ στα 1500μ, από το 1998 στο «Ολύμπικο» της Ρώμης, έχει αποθηκευτεί στα χρονικά της ελληνικής τηλεόρασης με τη δική μου φωνή.

Η εργασία στους Ολυμπιακούς Αγώνες γίνεται υπό συνθήκες συχνά αντίξοες (π.χ. από θεωρεία εκτεθειμένα στη βροχή), ενώ ο όγκος της δουλειάς είναι εξοντωτικός. Ποτέ στη ζωή μου δεν «έχασα» τόσο ύπνο όσο στην πρώτη μου Ολυμπιάδα το ’96 στην Ατλάντα. Και ήμουν απεσταλμένος εφημερίδας τότε, όχι τηλεοπτικού σταθμού.

Το περασμένο Σάββατο, λυπήθηκε η ψυχή μου τον –αδελφικό φίλο- Νίκο Τσώνη, ο οποίος είχε μεταδόσεις 9-1 το πρωί στην κωπηλασία (η οποία απαιτούσε δίωρο πήγαινε-έλα από το κέντρο της πόλης) και 6-11 στο στίβο, ενώ εμφανίστηκε και στη μεταμεσονύχτια εκπομπή, πριν επιστρέψει την Κυριακή στο Στάδιο για διπλοβάρδια πρωί-βράδυ.

Πάντως, η Ολυμπιάδα γεμίζει τις μπαταρίες του δημοσιογράφου. Δεν την καταλαβαίνεις την κόπωση, παρά μόνο όταν έχεις να καλύψεις θέματα ντόπινγκ και άλλα σκάνδαλα. Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα το 2008 στο Πεκίνο…

Λίγο πριν ανάψει η Φλόγα του Λονδίνου, νόμιζα ότι η αγαπημένη μου συχνότητα της Nova θα ήταν το 310, δηλαδή το ευλογημένο Eurosport. Τελικά το επιστράτευσα μόνο για την Τελετή Εναρξης, για κάποιους τελικούς της κολύμβησης και για να δω το φίλο μου τον Μάρκο Παγδατή.

Το καθημερινό μου ζάπινγκ αρχίζει στο 102 και τελειώνει στο 104, με ενδιάμεσες στάσεις στο NovaSports5 για Ολυμπιακά χαϊλάιτς (και στο BBC για τα νέα της Τόττεναμ).

Σε κάποιο διάλειμμα των χθεσινών μεταδόσεων, πέτυχα στο NovaSports3 τους ημιτελικούς της Κωνσταντινούπολης και επανήλθα, νοερά, σε τροχιά καθήκοντος. Εμείς οι μπασκετικοί της Nova ετοιμαζόμαστε πυρετωδώς για την Ευρωλίγκα της επόμενης περιόδου. Βλέπουμε και Ολυμπιακούς Αγώνες επειδή μας αρέσει ο αθλητισμός (και για αποτοξίνωση), αλλά μας έχει κυριεύσει η μελαγχολία με την απουσία της Εθνικής μπάσκετ.

Υπό άλλες συνθήκες, θα ετοιμαζόμασταν τώρα για τα προημιτελικά. Ανθ’ημών, όμως, ο Νταγκουντούρο. Ας είναι. Τη Δευτέρα αρχίζει μία καινούρια χρονιά.