Οι γκέλες, το ροτέισον, η Ευρώπη

Εάν θέλουμε να είμαστε σωστοί, πρέπει τώρα που τελειώνει η σεζόν να δεχθούμε ότι ο Ολυμπιακός δεν κάνει κάποιο μεγάλο κατόρθωμα παίρνοντας το φετινό πρωτάθλημα, με βάση την ανωτερότητά του έναντι των άλλων μεγάλων αντιπάλων τους, όπως αυτή αποτυπώθηκε και μέσα από τα αποτελέσματα στα μεταξύ τους παιχνίδια, αλλά και μέσα από τη διαφορά ποιότητας που γενικά κατέθεσαν οι ομάδες στη φετινή σεζόν.

Το διπλό του Ολυμπιακού στο Αγρίνιο προσφέρεται σε απόδοση 1.615 στην vistabet

Και για να είμαστε ακόμη πιο σωστοί, πρέπει να επισημάνουμε ότι ο Ολυμπιακός έκανε πιο δύσκολο απ΄ ότι ήταν το φετινό πρωτάθλημα, με συνέπεια τώρα να μοιάζει και ως μεγάλη επιτυχία η κατάκτησή του! Διότι, όταν μία ομάδα είναι πίσω πέντε πόντους πίσω από την κορυφή στην 19^η αγωνιστική κι έχει και να παίξει εκτός έδρας με τον πρώτο, αλλά καταφέρνει και παίρνει το πρωτάθλημα, μόνο μικρό πράγμα δεν είναι. Είναι πράγματι επιτυχία.

Ο Ολυμπιακός έκανε σοβαρές γκέλες κατά τη διάρκεια της σεζόν. Δε λέει κανείς ότι ήταν γκέλες οι ισοπαλίες με την ΑΕΚ έξω και με τον Παναθηναϊκό μέσα. Ντέρμπι είναι. Όπως μέσα στο πρόγραμμα είναι και να χάσεις ένα παιχνίδι εκτός έδρας από κάποια μικρομεσαία ομάδα. Όπως έχασε ο Ολυμπιακός από τον Αστέρα στην Τρίπολη. Δεν μπορείς να κερδίσεις όλα τα παιχνίδια.

Ωστόσο, όταν κερδίζεις 2-0 τον ΟΦΗ στο γήπεδό σου και φέρνεις 2-2 είναι τεράστια γκέλα. Όταν φέρνεις 0-0 στο Καυταντζόγλειο με τη Δόξα, που έχει υποβιβαστεί εδώ και καιρό, είναι τεράστια γκέλα. Όταν χάνεις 0-1 στην Θράκη και δε σώζεις έστω την ισοπαλία από την Ξάνθη, που έκτοτε έχει οκτώ ήττες σε οκτώ παιχνίδια, είναι αν μη τι άλλο γκέλα.

Εδώ μιλάμε για τουλάχιστον πέντε πεταμένους βαθμούς. Και μπορεί ο Ολυμπιακός να παίρνει το πρωτάθλημα και με αυτούς τους πέντε πεταμένους βαθμούς, ωστόσο το θέμα δεν είναι απλό. Διότι, εάν δεν είχε κάνει αυτές τις επιπολαιότητες, θα είχε διαφορετική άνεση να διαχειριστεί αυτά τα παιχνίδια του πρωταθλήματος στο δίμηνο Φλεβάρη-Μάρτη, όπου δηλαδή είχε παράλληλα τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις. Γιατί μένοντας πέντε πόντους πίσω από τον Παναθηναϊκό, ο Ολυμπιακός ήταν υποχρεωμένος να το πάει στο φουλ, στο «κόκκινο», όλο αυτό το κρίσιμο διάστημα, καθώς η παραμικρή απώλεια μπορεί να του στοίχιζε τον τίτλο.

Ο Βαλβέρδε για να βγάλει αυτό το πρόγραμμα έκανε, πολύ σωστά, ένα ροτέϊσον, αλλά με 16 παίκτες, συν τους δύο γκολκίπερ. Όπερ σημαίνει ότι κάποιοι παίκτες τράβηξαν μεγάλο λούκι. Αν, όμως, ο Ολυμπιακός είχε άλλη βαθμολογική άνεση, θα μπορούσε το ροτέϊσον να περιλάβει κι άλλα παιδιά, όπως ο Φετφατζίδης, ο Παπάζογλου, ο Μόνχε, ο Φέϊσα φυσικά, οπότε θα έπαιρναν περισσότερες ανάσες αυτοί με τις πολλές συμμετοχές.

Που θέλω να καταλήξω; Ότι όλα είναι ουσιαστικά μία αλυσίδα. Ίσως αν ήταν πιο φρέσκοι κάποιοι βασικοί παίκτες του Ολυμπιακού στο κρίσιμο παιχνίδι με τη Μέταλιστ, η ομάδα να μην «κρέμαγε» στο τέλος του παιχνιδιού, όπου έπαιξαν μεγάλο ρόλο δύο παράγοντες. Αφενός μεν η ψυχολογική πίεση για να γίνει η υπέρβαση της πρόκρισης στους «8», αφετέρου η κόπωση από τα πολλά και συνεχόμενα παιχνίδια σε Ελλάδα κι Ευρώπη.

Κι αν θυμάστε ένα παλιότερο κομμάτι μου, βασισμένο στο Ολυμπιακός-Νιούκαστλ 1-3, τότε που πάλι οι ερυθρόλευκοι είχαν αποκλειστεί στην ίδια φάση του (τότε) ΟΥΕΦΑ, η ουσία ήταν η ίδια: σε τέτοιο επίπεδο όλα κρίνονται στις λεπτομέρειες. Ένα λάθος επειδή το μυαλό δεν είναι καθαρό από το άγχος και την κούραση, μπορεί να φέρει ένα αποκλεισμό…