Ρόδα, τσάντα και κοπάνα!

Κάπως έτσι ήρθαν τα πράγματα στη ζωή του Πολυχρόνη Τζωρτζάκη, ο οποίος το 2012 άρπαξε ρόδα, τσάντα και την έκανε κοπάνα στη Γαλλία. Στη μητρόπολη του ποδήλατου.

Πότε αποφάσισες να φύγεις;

«Στα τέλη του 2011 βρέθηκα μπροστά στο μεγάλο δίλημμα. Οι λόγοι είναι προφανείς, η κρίση είχε οδηγήσει την Ελληνική Ποδηλατική Ομοσπονδία σε μεγάλες περικοπές και ή θα σταματούσα την ποδηλασία ή τα έφευγα. Ήμουν τυχερός, ένας Γάλλος μάνατζερ με βρήκε στο Facebook, του έστειλα το βιογραφικό μου και το όνειρο που είχα πάντα να κάνω σοβαρά ποδηλασία, έγινε πραγματικότητα το 2012. Η πρώτη μου ομάδα ήταν η Guiton Chalettois, σύλλογος πρώτης ερασιτεχνικής κατηγορίας (υπάρχουν τέσσερις ερασιτεχνικές κατηγορίες στη Γαλλία), στην οποία έμεινα δύο σεζόν.

Ηταν μία ομάδα με μέτρια δυναμική, οργάνωση και μπάτζετ. Το 2013 έφερα καλά αποτελέσματα και έτσι με άφησαν να ψάξω για καλύτερη ομάδα. Έτσι, βρέθηκα στην Νante, η οποία το 2014 ήταν τρίτη στο Κύπελλο Γαλλίας. Πολύ δυνατή ομάδα και το σύνολο δυνατό, όμως ακριβώς γι αυτό το λόγο συχνά εγώ δούλευα για τους άλλους. Έκρινα λοιπόν, ότι θα ήταν προς όφελος μου να αναζητήσω μία ομάδα μικρότερης δυναμικής και τα κατάφερα, αφού φέτος θα αγωνίζομαι στην CC Vileunneuve Saint Germain, η οποία έδρα έχει την πόλη Soissons 80 χλμ Βορειοδυτικά από το Παρίσι. Πλέον θα είμαι πιο ελεύθερος στους αγώνες και να φυσικά θα είναι πιο εύκολο να φανεί η δουλειά μου».

Και δεν θα είσαι μόνος σου εκεί φέτος σωστά;
«Ναι, στο δυναμικό της ομάδας εντάχθηκε και ο Χάρης Καστραντάς, με τον οποίο θα μένουμε και μαζί. Όταν ζήτησε τη βοήθεια μου, για να του βρω ομάδα στη Γαλλία, αμέσως σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ καλή περίπτωση να έρθει στην Vileunneuve Saint Germain και πραγματικά τα καταφέραμε».

Είναι δύσκολο να τα αφήνεις όλα πίσω σου και να φεύγεις;
«Στην αρχή ήταν. Έκανα αναστολή φοίτησης από τη γυμναστική ακαδημία πήρα τα πράγματα μου κι έφυγα. Έχω περάσει δύσκολο ψυχολογικά και σωματικά. Είναι μεγάλη αλλαγή το να βρεθείς από την Κρήτη που μεγάλωσα ή την Αθήνα που σπούδαζα στην Γαλλία και Ιούνιο μήνα να έχει 15 βαθμούς Κελσίου υπό βροχή. Και όλα αυτά μακριά από τους φίλους και την οικογένεια σου. Σε όλα τα παραπάνω να σημειώσω ότι όταν πρωτοέφτασα οι μονες λέξεις που ήξερα ήταν το oui, bonjour και sava. Όταν δεν μιλάς τη γλώσσα είναι δύσκολο να κάνεις φίλους και να συναναστραφείς με κόσμο. Ήμουν λοιπόν, σπίτι-προπόνηση, προπόνηση-σπίτι. Ευτυχώς με τη βοήθεια των συναθλητών μου κατάφερα να μάθω τα βασικά και τρεις σεζόν μετά, τα γαλλικά μου να βρίσκονται σε πολύ καλό επίπεδο. Φυσικά, δεν κρύβω τη χαρά μου, που θα έχω τον Χάρη να μιλάμε ελληνικά».

Πόσο δύσκολο είναι να πάρεις μεταγραφή σε μία ομάδα προ τουρ (επαγγελματική);
Το επίπεδο και στις τρεις επαγγελματικές κατηγορίες είναι πολύ υψηλό. Ταυτόχρονα η προσφορά είναι τεράστια. Δηλαδή υπάρχουν 500 ποδηλάτες για 10 θέσεις. Τη διαλογή την κάνουν η μάνατζερ, αυτοί έρχονται και σε βρίσκουν και σου ζητούν να συνεργαστούν μαζί σου, με το αζημίωτο φυσικά, αφού λαμβάνουν ποσοστά από το συμβόλαιο σου. Η δυνατότητα να προσλάβει μάνατζερ ένας αθλητής σαν εμένα δεν υπάρχει ουσιαστικά, αφού τα χρήματα που βγάζει δεν αρκούν».

Θα μπορούσες να σταθείς σε μία επαγγελματική ομάδα;
«Είμαι σε καλή κατάσταση, αν και χρειάζομαι περισσότερα καλά αποτελέσματα. Αυτό χρειάζεται για να σε εμπιστευτεί μία ομάδα προ τουρ. Πέρυσι, είχα αρκετές ατυχίες και παράλληλα, δούλευα σκληρά για την ομάδα με αποτέλεσμα να μην φαίνομαι. Στόχος λοιπόν, φέτος είναι να είμαι ψυχολογικά χαλαρός και χωρίς άγχος να προσπαθήσω να δείξω τι μπορώ να κάνω, ειδικά στα Κύπελλα Γαλλίας και φυσικά στους διεθνείς αγώνες της UCI».

Oι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι μέσα στα πλάνα σου;
«Ναι, χωρίς να είναι αυτοσκοπός. Για να επιτευχθεί η πρόκριση πρέπει να υπάρχει βούληση από την ομοσπονδία, να στήσει μία ομάδα, η οποία θα έχει συμμετοχές σε καλούς αγώνες, αλλά όλα αυτά απαιτούν λεφτά και δεν ξέρω αν υπάρχουν στην ΕΟΠ».

Τα χρήματα που εξασφαλίζει ένας ερασιτέχνης ποδηλάτης στη Γαλλία αρκούν για να ζήσει;
«Φυσικά, αλλιώς δεν θα ήμουν εδώ. Με το μισθό μου καλύπτω όλες τις ανάγκες μου».

Ποια διαφορά στην ποδηλασία σε Ελλάδα και Γαλλία;
«Η κουλτούρα. Στην Ελλάδα, την ποδηλατική κουλτούρα της Γαλλίας θα τη φτάσουμε ούτε σε 70 χρόνια. Περνάω για να πάω προπόνηση και βλέπω τον κόσμο να με χαιρετάει και να βλέπει με θαυμασμό. Ο ποδηλάτης στη Γαλλία τυγχάνει σεβασμού, προσοχής από τον κόσμο και αυτό του δίνει κίνητρο. Ο κόσμος ξέρει πόσο δύσκολο άθλημα είναι. Αρκεί να πω, ότι ένας ερασιτεχνικός αγώνας προσελκύει 5 με 6 χιλιάδες άτομα. Ανθρώπους όλων των ηλικιών, που φωνάζουν για να σε εμψυχώσουν. Μόνο και μόνο γι αυτό άξιζε που τα παράτησα όλα και ήρθα στη Γαλλία. Παρά τις δυσκολίες που έχω περάσει, δεν μετανιώνω στιγμή, αφού η αληθινή ποδηλασία είναι εδώ. Αυτό ήθελα πάντα να κάνω. Αν είχα μείνει στην Ελλάδα δεν θα είχα την ευκαιρία να δω όλα όσα μέχρι τώρα έχω δει και έχω ζήσει. Δεν κρύβω ότι στεναχωριέμαι για τους Ελληνες ποδηλάτες. Και αυτό γιατί οι αγώνες που μαζεύω εδώ σε μία σεζόν είναι 70 υψηλού επιπέδου, ενώ στη Ελλάδα θα είχα την ευκαιρία να αγωνιστώ σε 30 χαμηλού επιπέδου.

Επηρεάστηκε η κοινή γνώμη στη Γαλλία από το σκάνδαλο ντόπινγκ που πριν λίγα χρόνια είχε πλήξει το Γύρο Γαλλίας;
«Όχι, δεν νομίζω, γιατί η τελευταία φορά που Γάλλος ποδηλάτης ενεπλάκη σε σκάνδαλο ντόπινγκ ήταν το 1998. Βέβαια, η ομολογία του Λανς Άρμστρονγκ σόκαρε... Όμως, ο γαλλικός οργανισμός αντιντόπινγκ δουλεύει πολύ καλά. Οι έλεγχοι είναι συχνοί σε κάθε αγώνα και εν πάση περιπτώση θεωρώ ότι με το βιολογικό διαβατήριο διασφαλίζεται η αξιοπιστία στους αγώνες. Νομίζω ότι τα τελευταία 7-10 χρόνια η ποδηλασία είναι πολύ πιο καθαρή απ' ότι πριν.
Και είναι και κάτι ακόμα, κατά καιρούς πιάνω μία φοβερή απόδοση, που μπορώ να κερδίσω μεγάλο αγώνα, χωρίς φυσικά να έχω πάρει κάτι. Επομένως ποτέ δεν έχω πει για άλλον αθλητή ότι αυτός παίρνει, δεν ψάχνω για δικαιολογίες για την απόδοση τη δική μου ή των άλλων, γιατί όπως υπάρχουν για μένα περίοδοι φοβερής φόρμας, υπάρχουν και για τους άλλους. Για να γίνω καλύτερος ψάχνω το δικό μου λάθος. Πλέον ξέρω ότι αν είσαι υγιής, προπονείσαι σωστά και προσέχεις τον εαυτό σου, μπορείς να κερδίσεις μεγάλο αγώνα».

Τον τελευταίο καιρό ολοένα και περισσότεροι Ελληνες ποδηλάτες μεταναστεύουν στη Γαλλία
«Ναι, τρία ακόμη παιδιά φέτος θα αγωνίζονται στη Γαλλία σε ομάδες τρίτης κατηγορίας, πρόκειται για τους Στέλιο Φαραντάκη, Νίκο Ζέγκλη, Παναγιώτη Χατζάκη. Με τον Γιάννη Ταμουρίδη να είναι μέλος της επαγγελματικής continental ομάδας του Αζερμπαϊτζαν.

Η ανεύρεση χορηγών είναι εύκολη υπόθεση στην ποδηλασία;
«Όχι, αλλά είναι πολύτιμη, γι αυτό θέλω να ευχαριστήσω για την υποστήριξη τους, την εταιρία www.Pharmshop.gr και τον Αθανασοπουλο Αλέξη που με στηρίζουν με τα συμπληρώματα διατροφής ZipVit Sports. Την εταιρία Racing Cycles και τον Γιάννη Κολιγλιατη που με χορηγούν με τα αγωνιστικά μου παπούτσια Gaerne και την εταιρία οπτικών Oakley και τον Δημήτρη Βακρινό που μου παρέχουν τα απαραίτητα γυαλιά ήλιου . Και βέβαια όλους αυτούς τους Έλληνες φιλάθλους που με στηρίζουν με τον τρόπο τους μέσα στην σεζόν, πραγματικά είναι πολύ σημαντικό».