Το «Σποράκι» στο Παγκράτι το ξέρετε;
O κυριακάτικος πρωινομεσημεριανός καφές είναι εντελώς διαφορετικός από τον σαββατιάτικο. Ο σαββατιάτικος είναι προγραμματικός «τι θα κάνουμε». Ο κυριακάτικος απολογιστικός «τι κάναμε». Συνήθως οι προγραμματικές εξαγγελίες υπολείπονται των αποτελεσμάτων. Κυριακάτικος καφές αυτή την Κυριακή στο «Σποράκι».
Το οποίο με το hangover του Σαββάτου το άκουγα «Κοράκι». Περίμενα κάτι ασορτί στο Κοράκι του Εντγκαρ Αλαν Πόε. Μαύρα σέτινγκ, γκόμενες και γκόμενοι ντυμένοι στιλ Rebound circa 1990 και στα ΜΚ2 Cure και Disintegration. Στην καλύτερη. Στην χειρότερη Fields of Nephilim στα ψαγμένα. Καφές percolated χθεσινός.
Σε δεύτερη ακρόαση του μαγαζί λεγόταν «Σποράκι». Ονομα που πήρε από την τρίμηνη κόρη του ιδιοκτήτη του, του Γιάννη, που μετά από περιπλανήσεις στον Καναδά αποφάσισε να ανοίξει το καφέ στην Αρχελάου 9, στο Παγκράτι. Η Αρχελάου είναι ο δρόμος που ανεβαίνει από την Ηρώδου του Αττικού περνάει μπροστά από την BP και καταλήγει στο Αλσος του Παγκρατίου, στην Μερκούρη. Το Σποράκι βρίσκεται στο προτελευταίο τετράγωνο πριν την γωνία του Αλσους. Και έχει ενδιαφέρον.
Διακοσμητικά πρώτα αφού τραπέζια και καρέκλες είναι ότι λάχοι εμείς οι βλάχοι. Θυμίζει Βερολίνο στα τέλη της δεκαετίας του ’70 όταν τα εναλλακτικά μαγαζιά μάζευαν τα έπιπλα που κάθε τρεις μήνες πεταγόντουσαν στους δρόμους. Οι τοίχοι είναι ζωγραφισμένοι, το πρεβάζι του παταριού ντυμένο με ξύλινη μπορντούρα με καραβάκια και οι θήκες των δίσκων και των CD του DJ, που υποπτεύομαι ότι είναι ο ίδιος ο Γιάννης φτιαγμένοι από αυθεντικό νοβοπάν. Αστάρωτο και άβαφο, γατάκια. Στα δεξιά πίσω από το μπαρ δεκάδες σιδερένια κουτιά με τύπους τσαγιού.
Τι περιμένουμε λοιπόν ; Μια τύπισσα με βαμμένα τρίχρωμα μαλλιά να πλησιάσει και να πει «Η κοπελιά τι θα πάρει ;». Στην παραγγελία όμως το φρικ σταματούσε. Μια ξανθιά μικροκαμωμένη κοπελίτσα, μας ρώτησε τι θα πάρουμε, ανέχτηκε τα ηλίθια αστεία μας φτάνοντας στο σημείο μέχρι και να χαμογελάσει και έφερε ένα σάντουιτς με παστράμι και ένα με παστρουμά με την χαριτωμένη καθυστέρηση που έχουν όλα τα καινούργια μαγαζιά που δεν έμαθαν ακόμα να ξεπετάνε τον πελάτη.
Μουσικά «κάνε με χάλια έντεχνα» δηλαδή Πυξ Λαξ, Μαχαιρίτσας, Πυξ Λαξ, Θεοδοσία, Πυξ Λαξ, Ξύλινα Σπαθιά, Πυξ Λαξ… και πάει λέγοντας αλλά με τον ήχο χαμηλά να μου σου σπάει τα κοχόνες πρωινιάτικα. Το βράδυ όπως μου είπε ο Μάκης που μένει παραδίπλα παίζει Dylan, Pink Floyd και τα παρελκόμενα. Πελατεία εναλλακτική, μικτή σε ηλικίες και φιλική στο περιβάλλον. Τιμές 2,20 ο εσπρέσο, 3 ο καπουτσίνο και για τα ποτά το βράδυ δεν κοίταξα. Καλό για άραγμα, καλύτερο για μπούρου μπούρου με παρέα, κατάλληλο για ραντεβού και για κυριακάτικο διάβασμα εφημερίδας κοιτάξτε να πιάσετε το τραπεζάκι δίπλα στην είσοδο.
Σημειώσεις για τις φωτό. Η selfie είναι κουνημένη από τις ασωτειες της προηγούμενης ημέρας. Η ταμπέλα της εισόδου είναι ασορτί με το διακοσμητικό στιλ στο κεφαλάρι κρεβατιού.
