Μιλώντας με τους φτωχούς...
Με το που άκουσα την ιδέα που είχε ο William Vollmann για να γράψει το βιβλίο «Φτωχοί Άνθρωποι»*, ήθελα να το διαβάσω επειγόντως. Επισκέφθηκε πολλές χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο και ρωτούσε τους φτωχούς ανθρώπους «Γιατί είσαι φτωχός;». Πολύ απλή και ευφυής ιδέα (την ζήλεψα πάρα πολύ). Το διάβασα πολύ γρήγορα, μέσα σε δυο μέρες παρότι είναι 450 σελίδες. Δεν με πείραξε καθόλου που λογοτεχνικά δεν είναι κάτι ιδιαίτερο και ότι δεν έχει καμία σχέση με την σπουδαία ‘Κεντρική Ευρώπη’ του.
Προσπέρασα πολύ γρήγορα τις πολλές και λιγότερο ενδιαφέρουσες γραμμές τής κάθε σελίδας όμως στάθηκα πολύ σε αυτές που λένε πραγματικά σπουδαία πράγματα. Σχεδόν κάθε σελίδα έχει ένα σημείο που μόνο ένας που είναι φτωχός θα σκεφτόταν να στο πει.
«…το βασικό πρόβλημα δεν είναι η πείνα αλλά ο πόνος».
«…..το να είναι κάποιος φτωχός δεν σημαίνει ότι οπωσδήποτε πεινάει».
«…όταν η φτώχεια κυριεύει έναν άνθρωπο τα περαιτέρω ατυχήματα γίνονται σχεδόν εξ ορισμού πιο επικίνδυνα και, βέβαια πιο πιθανά».
Πολύ διαφορετικές σκέψεις από ανθρώπους που είναι πολύ διαφορετικών επιπέδων φτώχειας σε ολόκληρο τον κόσμο.
Είναι βιβλίo που σίγουρα θα τo κουβεντιάσω το βράδυ στο μπαρ με τον Αντώνη, γιατί έχει πολύ ενδιαφέρον, μέχρι και πλάκα, σε σχέση με το ποιός θεωρείται συχνά ως φτωχός στην Ελλάδα.
«Κάποιοι άνθρωποι σκέφτονται γρήγορα και κάποιοι αργά. Οι πιο γρήγοροι βγάζουν τα περισσότερα λεφτά», είπε η Ελένα, χασμουρήθηκε και έξυσε τον αστράγαλό της…
*Πριν λίγες μέρες εκδόθηκε στην Ελλάδα από τον ‘Κέδρο’.
