Ξεφάντωμα Παρασκευή βράδυ στον Ιανό
Τον Δώρο Δημοσθένους τον είδα πρώτη φορά στο Half Note πριν ένα χρόνο παρέα με τον Χρήστο Μιχαηλίδη. Για την ακρίβεια τον είδα για πρώτη φορά επάνω στην σκηνή αφού πριν τέσσερα χρόνια τα πίναμε ένα βράδυ στο MG. Ομολογώ ότι την πρώτη (δεύτερη) φορά που τον είδα ξαφνιάστηκα.
Όταν ακούς έναν τραγουδιστή να λέγεται Δώρος Δημοσθένους με φυσικά καταγωγή από την Κύπρο περιμένεις στη καλύτερη περίπτωση έναν έντεχνο – κάνε με χάλια - στο στιλ του Αλκίνοα Ιωαννίδη ή στην χειρότερη έναν με αυθεντική ντοπιολαλιά που θα λέει ψαγμένα δημοτικά που κανένας δεν ξέρει γιατί κανένας δεν είχε την αντοχή να τα ακούσει. Ο Δώρος Δημοσθένους είναι ακριβώς το αντίθετο. Με πενταμελή μπάντα πιάνο, τρομπέτα, σαξόφωνο, μπάσο, ντραμς και τον ίδιο να παίζει κιθάρα ο Δώρος Δημοσθένους τραγουδάει ξένο 50’s με αδυναμία στον Ελβις και τους late crooners στιλ Perry Como, ελληνικό αλλά με το μπιτ των διασκευών της δεκαετίας του ’90 και ότι μπορεί να αρέσει στον ίδιο και το ακροατήριο του. Μιλάμε για ακροατήριο φανατικό.
Το οποίο είχε τιγκάρει μέχρι τελευταίας καρέκλας το Half Note αλλά και τον Ιανό που τον είδα το βράδυ της Παρασκευής. Κοινό το οποίο δεν είναι της πρώτης, ούτε πολλές φορές της δεύτερης ηλικίας αλλά ξέρει τι θέλει. Να το διασκεδάσει. Και ο Δώρος Δημοσθένους ξέρει γιατί ήρθαν. Για να διασκεδάσουν και αυτό κάνει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι. Φτάνει να διασκεδάζει και ο ίδιος. Κάτι που του το χάλαγε η απαγόρευση του καπνίσματος στον Ιανό. Το αποτέλεσμα ήταν να στραβώνει σαν καπνιστή υπερατλαντικής πτήσης. Με τον φωτισμό, με την θερμοκρασία, με τον ήχο, με τα πάντα μέχρι που να βρει την λύση όταν έφθανε στην έσχατη χαρμάνα τα πνευστά να ξεκινάνε το σόλο και ο ίδιος να εξαφανίζεται για να κάνει τσιγάρο.
Κακό για την υγεία του Δώρου αλλά καλό για τους θεατές αφού οι μουσικοί του combo ήταν το λιγότερο competent και στο πνεύμα τωνperformers όπως ο αρχηγός της μπάντας. Ο Δημοσθένους μπορεί να έχει σπουδάσει κλασική μουσική αλλά είναι performer. Σε εμφάνιση θυμίζει ροκαμπίλι ‘50 αλλά η σχέση του με το κοινό θυμίζει περισσότερο Τομ Τζόουνς. Κάποια στιγμή μια κυρία που είχε καβαλήσει τα 70 είχε σηκωθεί πίσω μου και χόρευε ροκ εντ ρολ. Ολόκληρο το τραγούδι και με πάθος. Πάθος που συμμεριζόντουσαν οι φίλες της σε σημείο που περίμενα ότι κάποια στιγμή θα αρχίσει να βρέχει κυλόττες. Αλλά και μικρότερες ηλικίες που ανέβηκαν στην πίστα, όπως ένα τετραμελές girl group σε σειρά που θύμιζε τους Ντάλτον και την Κωνσταντίνα στο solo act της. Τέτοιο κέφι στον Ιανό που δεν πρέπει να είχε γίνει από το βράδυ που ο Τίτος Πατρίκιος είχε παρουσιάσει το «Θα σε βρει η ποίηση».
Το συμπέρασμα είναι ότι ο Δώρος Δημοσθένους δεν είναι novelty act όπως ο Τόνυ Σφίνος. Είναι bona fide μουσικός που γουστάρει την μουσική που παίζει και υπάρχει κόσμος που την γουστάρει το ίδιο. Ο Δώρος Δημοσθένους και το συγκρότημα του δεν παίζουν κάπου μόνιμα. Αν όμως η 70χρονη κυρία που χόρευε rock ‘n roll τον βρήκε στον Ιανό δεν υπάρχει πρόβλημα να βρείτε που θα κάνει την επόμενη εμφάνιση του.
