Πίνοντας σαν ιπποπόταμοι στον Ιπποπόταμο στην Δελφών

Την μακρινή εποχή που τα μπαρ μετριόντουσαν στα δάχτυλα των δύο χεριών ξυλουργού που όλο και κάποια λείπουν στην Δελφών, ανεβαίνοντας την Σκουφά λίγο μετά την Ασκληπιού άνοιγε ο Ιπποπόταμος. Αρχικά σαν μπιστρό, που στην Ελλάδα πρέπει να ήταν ευφημισμός του «ημιυπόγειο» μετά από δύο χρόνια το ’80 σαν μπαρ. Όπως τα περισσότερα μπαρ της εποχής. Με δωματιάκια με χαμηλά τραπεζάκια και καθίσματα, μουσική από κασετόφωνο και τον μπάρμαν να κοπανάει τα παγάκια για να βγούνε από την θήκη σαν κατάδικος σε chain gang του Νότου.

Τον Ιπποπόταμο τον ξαναθυμήθηκα πέρσι το καλοκαίρι. Το Free Thinking Zone, στην γωνία Δελφών και Σκουφά είχε κάνει μια εκδήλωση για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Μιλούσαμε μαζί με τον Νίκο Ασημακόπουλο, τον Μάκη Διόγο και τον Ευτύχη Βαρδουλάκη στον ακροατή μας – πλάκα κάνω μπορεί να ήταν και οκτώ – και μετά από τις ερωτήσεις αποφασίσαμε να το συνεχίσουμε τον Ιπποπόταμο που είναι στα 30 μέτρα. Επειδή αντίθετα από τα περισσότερα μαγαζιά της Σκουφά είναι μπαρ για να πιεις και εκτός από τα τραπεζάκια στην αυλή έχει και ένα πολύ ωραίο υπερυψωμένο στρογγυλό στον πεζόδρομο για τα celebrities μην πάθουμε καμιά στέρηση ότι δεν μας βλέπουν. Για την παραγγελία βγήκε ο Αλκης Στεφάνου.

Ο Αλκης Στεφάνου, που μαζί βγάζαμε το αείμνηστο ΟΖ και τώρα είναι συνιδιοκτήτης του Ιπποπόταμου με τον Γιάννη Γαλάνη και τον Γιώργο Ζερβό. Μάλιστα φίλε μου. Τους Young Turks του Ηχω FM που το ’86 στα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής ραδιοφωνίας ήθελαν τρία MK2 στην καθισιά τους. Το μουσικό Dream Team που μπορούσε να παίξει από Inspiral Carpetsμέχρι LL Cool J και anything in between. Το γεγονός σήκωνε celebration. To επόμενο που θυμάμαι είναι να ξυπνάω το άλλο πρωί στα Βριλήσσια.

To happening ήταν τόσο επιτυχημένο που αποφασίσαμε να το επαναλάβουμε. Πρώτα με την Αναστασία και τον Σαμ που είχαν έρθει από Αγγλία. Αργότερα με αγωνιστική σύνθεση δηλαδή τον Ξάδελφο, το Ξαδελφάκι, τον Ευτύχη, την Ολγα τον Μάκη και την Βιβή. Καθιστάδικα, όπως επιβάλλει η ιστορία του μαγαζιού και η ηλικία. Οι Εντυπώσεις.

Από μουσική πολύ μα πάρα πολύ sixties. Σε ένταση που να μπορείς να μιλάς χωρίς τα κομμάτια να ακούγονται σαν να τα ακούς σε ασανσέρ του Hilton. Ο φωτισμός χαμηλός ούτε το μισό μπουκάλι στο ποτήρι αλλά ούτε και μεζούρα αγγλικού pub και μόνιμα να συνοδεύονται με ένα μεταλικό κουβαδάκι με φρέσκο ποπ κορν και καρότα, dips και παρελκόμενα.

Το μαγαζί όμως δεν είναι μουσειακό. Μπορεί να κράτησαν τις σήμα κατατεθέν των 70’s κινηματογραφικές αφίσες στους τοίχους, τα χαμηλά τραπέζια και καθίσματα αλλά τα αφεντικά πλακώθηκαν στην δουλειά. Πήραν ένα διώροφο κτίριο 100+ ετών που κατέρρεε, το πλάκωσαν στο σοβάντισμα, ξηλώσανε τις μοκέτες και άφησαν να φανούν τα μωσαϊκά, βάψανε τους τοίχους σε χρώματα και χωρίς να χάσει τον χαρακτήρα το κάνανε κούκλα.

Η ατμόσφαιρα περισσότερο Εξάρχεια από Σκουφά αλλά σε καμία περίπτωση hard core πλατεία. Η πελατεία δεν είναι τελειωμένοι αλληλέγγυοι αλλά ούτε και φλωρούμπες, σηκώνει να πας με μεγάλη παρέα ή γκομενικά και το μαγαζί ανοίγει από νωρίς.

​

Κάτι παραπάνω θα μπορούσε να γίνει με την μουσική, να το ανοίξουν και να ξεφύγει από τα 60’s και τα hits αφού το τρίο μπορεί να παίξει παπάδες αλλά και να μην το κάνουν θα το κάνουμε ένα βράδυ που θα πάμε να παίξουμε με τον Μάκη. Εκείνα τα ψαγμένα, τα ανεβαστικά, τα Pink Floyd Emerson Lake & Palmer που γουστάρει ο Προβατάς που τα παίζεις και αδειάζει μαγαζί σε πανηγύρι στην Ελασσόνα.

Υ.Γ Στην φωτό με τον Αλκη Στεφάνου. Ο Αλκης χαρούμενος ενώ εγώ προσπαθώ να θυμηθώ πως με λένε. Στην άλλη φωτό all together now.