Η Συνωμοσία του Πάσχα
«….πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο ανδρείο και πιο τέλειο από τον Χριστό, και όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά και με παθιασμένη αγάπη επαναλαμβάνω ότι δεν μπορεί να υπάρξει. Και δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά και αν κάποιος καταφέρει να μου αποδείξει ότι ο Χριστός είναι έξω από την αλήθεια και αποδειχτεί πραγματικά ότι η αλήθεια είναι έξω από τον Χριστό, τότε εγώ θα ήθελα να μείνω με τον Χριστό παρά με την αλήθεια».
Ντοστογιέφσκι, 20 Φεβρουαρίου 1854.
Τελειώνοντας την Συνωμοσία τού Πάσχα, του Hugh J. Schonfiield, Μεγάλο Σάββατο βράδυ, θεώρησα τον πιο ακριβή πρόλογο για το κείμενο, αυτό που είχε γράψει ο Ντοστογεφσκι στη Ναταλία Φονβίζινα.
Το βιβλίο αυτό έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον γιατί, εκτός των άλλων, αποκαλύπτει στον αναγνώστη όλες τις προκατασκευασμένες ιδέες που έχει, κάποιες δεν τις φαντάζεται καν, σε σχέση με τον Χριστό και την ιστορία του. Και αυτό πιστεύω ότι θα συμβεί είτε το διαβάσει ένας άθεος είτε ένας βαθειά θρησκευόμενος.
Στη Σταύρωση και την Ανάσταση αφιερώνει μεγάλο μέρος. Μια μικρή σύνοψη αντιγραφή από το βιβλίο λοιπόν:
…Ο Ιησούς είχε σχεδιάσει με τέτοιο τρόπο τις κινήσεις του ώστε να μην παραμείνει στο σταυρό πολύ περισσότερο από τρεις έως τέσσερις ώρες.
……Αν τα Ευαγγέλια δεν μας παρείχαν καμία βοήθεια, θα ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε υποθέσεις σχετικά με τον τρόπο που κατάφερε ο Ιησούς να δώσει την εντύπωση ότι είχε πεθάνει, και να διατυπώσουμε μία θεωρία για το πώς βρέθηκε το σώμα του στα χέρια φίλων του. Η άποψη ότι ο Ιησούς δεν ήταν νεκρός όταν τον κατέβασαν από το σταυρό, δεν αποτελεί κατά κανένα τρόπο καινοτομία. Ωστόσο, δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε πολύ τη φαντασία μας καθώς ο Μάρκος και ο Ιωάννης συμφωνούν στα βασικά στοιχεία της σκηνής.
Θα πρέπει μόνο να υποθέσουμε ότι, και σε αυτή την περίπτωση, όπως και σε άλλες, ο Ιησούς έκανε κρυφές προετοιμασίες με κάποιον στον οποίο είχε απόλυτη εμπιστοσύνη και ο οποίος ήταν σε θέση να εκτελέσει το σχέδιο. Το πρόσωπο αυτό παρουσιάζεται στα Ευαγγέλια με το όνομα Ιωσήφ από την Αριμαθαία και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια των Ευαγγελίων. Περιγράφεται ως πλούσιος και μέλος του Συνεδρίου. Καθώς ,μάλιστα, λέγεται ότι ήταν από εκείνους που ανέμεναν τη Βασιλεία του Θεού, θα πρέπει να ήταν ένας Φαρισαίος με μεσσιανικές ιδέες. Εισέρχεται στην Ιστορία χωρίς την παραμικρή προαναγγελία και, όταν επιτελεί το έργο του, εξαφανίζεται και πάλι εντελώς από τα κείμενα της Καινής Διαθήκης.
Ο Ιησούς, ίσως τον γνώρισε μέσω του Νικόδημου, στη διάρκεια των τριών μηνών, από τον Οκτώβριο μέχρι τον Ιανουάριο, κατά τους οποίους παρέμεινε στην Ιερουσαλήμ, σχεδιάζοντας τις λεπτομέρειες της Συνωμοσίας του Πάσχα. Είναι προφανές ότι ο Ιωσήφ είχε εντυπωσιαστεί βαθιά από τον Ιησού και ήταν πρόθυμος να συνεργαστεί μαζί του με σκοπό να επηρεάσει τις ενέργειες των Σαδδουκαίων Ιερέων.
Ο Λουκάς αναφέρει ότι ο Ιωσήφ δεν είχε συμφωνήσει με την απόφαση του Συνεδρίου σχετικά με την αντιμετώπιση του Ιησού και ο Ιωάννης γράφει ότι ήταν μυστικός μαθητής του. Ο Ιωσήφ διέθετε ένα κτήμα κοντά στο Γολγοθά. Ένα μέρος του το καλλιεργούσε ως κήπο και στην άκρη του υπήρχε ένας καινούριος τάφος λατομημένος στο βράχο.
Ο συγκεκριμένος τάφος δεν θα μπορούσε να βρίσκεται σε πιο βολικό σημείο και εξυπηρέτησε θαυμάσια το σχέδιο του Ιησού να τον μεταφέρουν εκεί μετά τη Σταύρωση του. Δύο πράγματα ωστόσο, ήταν απαραίτητα για την επιτυχία του σχεδίου διάσωσης: το πρώτο ήταν να δοθεί κάποιου είδους φάρμακο στον Ιησού ενόσω βρισκόταν στο Σταυρό, ώστε να φανεί ότι ήταν νεκρός, και το δεύτερο να εξασφαλιστεί η ταχεία παράδοση του σώματος στον Ιωσήφ.
……..Το Τέταρτο Ευαγγέλιο λέει ότι ο Ιησούς αναφώνησε ‘’Διψώ’’. Αν αυτό που του έδωσαν να πιει ήταν κοινό ξύδι αραιωμένο με νερό, το αποτέλεσμα θα ήταν αναζωογονητικό. Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση, το υγρό έφερε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Ο Ιησούς περιέπεσε αμέσως σε πλήρη αναισθησία. Το σώμα του κρέμασε, το κεφάλι του έπεσε στο στήθος του και ο καθένας θα μπορούσε να τον θεωρήσει νεκρό.
Ο Ιωσήφ πήγε βιαστικά να δει τον Πιλάτο, προς τον οποίο είχε εύκολη πρόσβαση γιατί ήταν μέλος του Συνεδρίου, και ζήτησε να πάρει το σώμα του Ιησού. Ο Πιλάτος προφανώς έμεινε έκπληκτος όταν άκουσε ότι ο Ιησούς είχε κιόλας πεθάνει και όντας προσεκτικός με όλα αυτά που είχαν προηγηθεί, κάλεσε τον εκατόνταρχο που ήταν υπεύθυνος των εκτελέσεων και τον ρώτησε για να βεβαιωθεί αν ο Ιησούς ήταν νεκρός. Όταν ο εκατόνταρχος διαβεβαίωσε τον Πιλάτο, εκείνος έδωσε την άδεια να παραδοθεί το σώμα του στον Ιωσήφ.
Ο Ιωσήφ έτρεξε στο Γολγοθά φέρνοντας ένα καθαρό σάβανο και αρώματα. Το Τέταρτο Ευαγγέλιο αναφέρει ότι ήταν μαζί του και ο Νικόδημος. Το ίδιο Ευαγγέλιο αναφέρει ένα επιπλέον γεγονός: επειδή πλησίαζε η αρχή του Σαββάτου, και ο θάνατος έπρεπε να επισπευτεί, συνέτριψαν τα σκέλη των σταυρωμένων με σφυριά, όμως ο Ιησούς απέφυγε αυτή τη μεταχείριση επειδή ήταν ήδη νεκρός. Για να είναι σίγουροι ωστόσο, ένας στρατιώτης, τον τρύπησε στο πλευρό με τη λόγχη του. Το γεγονός, πάντως, ότι από το τραύμα έτρεξε αίμα και νερό μαρτυράει ότι ακόμα υπήρχε ζωή μέσα του.
Ο Ιησούς μεταφέρθηκε προσεκτικά στον κοντινό τάφο, όπως είχε κανονιστεί. Παρέμεινε στον τάφο ολόκληρο το Σάββατο. Χρειαζόταν αρκετές ώρες για να ανακτήσει τις αισθήσεις του, ενώ τα αρωματικά έλαια και το λινό ύφασμα αποτελούσαν το πιο καλό επίθεμα για τα τραύματα του.
Εδώ θα πρέπει να μη λάβουμε υπόψη κάτι που αναφέρει μόνο ο Ματθαίος – ότι οι Αρχιερείς πήραν την άδεια από τον Πιλάτο και έβαλαν έναν φύλακα στον Τάφο , θεωρητικά το βράδυ του Σαββάτου. Η φανταστική αυτή λεπτομέρεια μοιάζει σαν μία αναδρομική απόπειρα να αντικρουστεί ότι το σώμα του Ιησού κλάπηκε από τους μαθητές του, και η σοβαρότητα της κατηγορίας αυτής, φαίνεται να επιβεβαιώνεται από τη φράση: ‘’και η διάδοση αυτή απλώθηκε ανάμεσα στου Ιουδαίους μέχρι τη σημερινή ημέρα’’ (κατά Ματθαίον, 28:15).
Αν το δει κανείς χωρίς τα πέπλα του μεταφυσικού, ο άδειος τάφος μάλλον μαρτυρά ότι το σώμα του Ιησού μεταφέρθηκε από το σημείο όπου το είχαν δει να τοποθετείται οι γυναίκες. Έτσι, όταν οι Εβραίοι διέδιδαν ότι οι μαθητές του Ιησού ‘έκλεψαν’ το πτώμα του , έλεγαν την αλήθεια.
Όμως, αν οι φίλοι του Ιησού μετέφεραν το σώμα του από τον τάφο το Σάββατο το βράδυ, υποχρεούμαστε να συμφωνήσουμε με τα Ευαγγέλια ότι οι κοντινοί μαθητές του δεν γνώριζαν τίποτα, γι αυτό και αισθάνθηκαν ειλικρινά αγανακτισμένοι όταν κατηγορήθηκαν ότι είχαν συνωμοτήσει για να εξαπατήσουν τον κόσμο. Οι Χριστιανοί, έχουν ασφαλώς δίκιο να διαμαρτύρονται ότι η Εκκλησία, δεν μπορεί να έχει θεμελιωθεί πάνω σε μία ενσυνείδητη απάτη των Αποστόλων και συνεπώς η μετακίνηση του σώματος του Ιησού έγινε για κάποιον άλλο λόγο και όχι για να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι αναστήθηκε.
……..Έτσι, κατά τον 2ο αιώνα κυκλοφορούσε επίσης μια δεύτερη, διαφορετική ιστορία η οποία έριχνε την ευθύνη στον ‘’κηπουρό’’ , ο οποίος απομάκρυνε το σώμα του Ιησού προκειμένου να σώσει τα λαχανικά του. Ένα κοπτικό χειρόγραφο από την Αίγυπτο , το οποίο βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο, έχει τίτλο ‘Το Βιβλίο της Ανάστασης’ και αποδίδεται στον Απόστολο Βαρθολομαίο, προσφέρει μία εναλλακτική ιστορία. Ο κηπουρός ονομάζεται Φιλογένης και ο Ιησούς είχε θεραπεύσει το γιο του. Ο Φιλογένης μιλάει στη Μαρία για τον τάφο- εδώ η Μαρία είναι η μητέρα του Ιησού και όχι η Μαγδαληνή- και τις λέει: «Από τη στιγμή που οι Ιουδαίοι Τον Σταύρωσαν, έψαχναν επίμονα να βρουν έναν ασφαλή τάφο για να τον βάλουν, έτσι που οι μαθητές του να μην μπορούν να πάνε κρυφά το βράδυ και να τον πάρουν. Εγώ τους είπα: “Υπάρχει ένας τάφος κοντά στον κήπο μου, φέρτε τον, βάλτε τον μέσα, και θα φυλάω εγώ τον τάφο να μην έρθει κανένας να τον πάρει’’. Μέσα μου σκέφτηκα: “Όταν φύγουν και πάνε σπίτια τους, θα μπω στον τάφο του Κυρίου μου, θα τον μεταφέρω κάπου μακριά, και θα αλείψω το σώμα του με αλοιφές και με γλυκά αρώματα”». (από τα χειρόγραφα της Ανατολής, Νο. 6804 στο Βρετανικό Μουσείο).
Αυτός ο περίεργος μύθος, ίσως ξεκίνησε από κάτι που αναφέρεται μόνο στο Τέταρτο Ευαγγέλιο. Η Μαρία η Μαγδαληνή, βλέπει έναν άντρα κοντά στον τάφο, ο οποίος υποθέτει ότι είναι ο κηπουρός και του λέει: ‘’Κύριε, αν εσύ Τον σήκωσες, πες μου που τον έβαλες και εγώ θα τον σηκώσω’’ (Κατά Ιωάννην 20:15) ………….
Θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούμε ξανά ότι ο Ιησούς πίστευε ακλόνητα πως ήταν ο Μεσσίας και ότι αφοσιώθηκε με έναν εκπληκτικό τρόπο στην εκπλήρωση των προφητειών όπως τις ερμήνευε ο ίδιος. Η Εκκλησία θεμελιώθηκε πάνω στην πίστη του ότι οι Μεσσιανικές προφητείες έπρεπε να εκπληρωθούν. Ο Ιησούς ήταν ένας πραγματικός οραματιστής και ταυτόχρονα ρεαλιστής, ως γνήσιος Εβραίος.»
Ο Hugh J. Schonfiield ήταν διακεκριμένος μελετητής της Αγίας Γραφής. Το 1959 ήταν υποψήφιος για το Νομπέλ Ειρήνης
ΚΟΥΙΖ : Για να κερδίσουν δυο νικητές από ένα αντίτυπο του βιβλίου ‘Η Συνωμοσία τού Πάσχα’: Ποιον θεωρούσε ο Ντοστογιέφσκι ως τον μόνο που μπορεί να συγκριθεί με τον Χριστό;
