Οι κορυφαίες φάρσες του 20ού αιώνα (pics)

Αφήνοντας φυσικά το στίγμα τους στην κοινωνία, με τον κόσμο να μένει αποσβολωμένος! Και όχι, όμοιές τους δεν έχουν υπάρξει έκτοτε.

Είτε μιλάμε για τον αγύρτη του γερμανικού στρατού είτε για τη σκανδαλώδη ιστορία της τρίτης ιστορικής πτήσης, είτε τέλος για τον πόλεμο των κόσμων(!), η αυγή του 20ού αιώνα αποτέλεσε την καλύτερη αφορμή για μια σειρά από πλακατζήδες που θέλησαν να γελοιοποιήσουν τις εύπιστες μάζες.

Χωρίς άλλη καθυστέρηση λοιπόν, ας δούμε τις απολύτως καλύτερες φάρσες (και απάτες) που συγκλόνισαν τον κόσμο από το 1900-1938!

Αεροπλανική φάρσα - 1909

Τα αεροπλάνα ήταν μεγάλη δουλειά στις αρχές του 20ού αιώνα. Η απειροελάχιστη νύξη για μια πετυχημένη πτήση έφτανε για να κάνει τους δημοσιογράφους να τσακωθούν λυσσαλέα για μια αποκλειστική συνέντευξη με τον πιονέρο πιλότο! Και αυτό ακριβώς έκανε ο χιουμορίστας Wallace Tillinghast, αντιπρόεδρος της κατασκευαστικής εταιρίας Worcester της Μασαχουσέτης το πρωί, μαθητευόμενος πιλότος το βράδυ. Τον Δεκέμβριο του 1909 λοιπόν, η έγκριτη εφημερίδα Boston Herald ανέφερε ότι ο Tillinghast είχε κατασκευάσει το πλέον προωθημένο αεροσκάφος που είχε δει ποτέ ο κόσμος: ικανό να αγγίζει ταχύτητες 200 χλμ/ώρα και να μεταφέρει το αστρονομικό νούμερο των τριών επιβατών! Μέχρι στιγμής, οι μόνες πετυχημένες πτήσεις ήταν αυτές των αδελφών Ράιτ το 1903 και η αντίστοιχη του Louis Bleriot -πάνω από τα Στενά της Αγγλίας- το 1909. Το «μονοπλάνο» του Tillinghast ήταν η επόμενη μεγάλη στιγμή της αεροπορίας δηλαδή. Περί τα τέλη του 1909, μπόλικες αξιοσέβαστες εφημερίδες των ΗΠΑ φιλοξενούσαν ειδήσεις για το αεροπλάνο του Tillinghast, ότι είχε αγγίξει ταχύτητες ακόμα και 483 χλμ/ώρα, ενώ σε ένα αξιοσημείωτο περιστατικό ο πιλότος το είχε επισκευάσει στον αέρα, σε ύψος 4.000 ποδιών. Οι δημοσιογράφοι έκαναν τα πάντα για να ρίξουν μια ματιά στο περίφημο «μονοπλάνο», με τον Tillinghast να τους κρατά στο σκοτάδι, ισχυριζόμενος ότι η βιομηχανική κατασκοπεία καραδοκούσε να του κλέψει την εφεύρεση. Όταν βέβαια οι πιέσεις έγιναν αφόρητες, και περιλάμβαναν ακόμα και κυβερνητικά τηλεφωνήματα, ο Tillinghast συμφώνησε να το παρουσιάσει στον Τύπο τον ερχόμενο Φεβρουάριο. Κι όταν έφτασε ο μοιραίος μήνας, έγιναν και τα αποκαλυπτήρια. Της φάρσας, εννοείται! Παρά το γεγονός ότι ο Tillinghast δεν παραδέχτηκε ποτέ την πλάκα που σκάρωσε, ο διευθυντής του New England Aero Club έδωσε οριστικό τέλος στο φιάσκο, εκδίδοντας δελτίο Τύπου στο οποίο ανέφερε ότι ο Tillinghast δεν είχε μπει ποτέ στη ζωή του σε αεροπλάνο, πόσο μάλλον να το είχε απογειώσει κιόλας...

Λοχαγός για κλάματα - 1906

Τον Οκτώβριο του 1906, ο άνεργος γερμανός μπαλωματής Wilhelm Voigt έκανε την κίνησή του: φόρεσε την καλοσιδερωμένη στολή του αξιωματικού -την οποία και αγόρασε από ενεχυροδανειστήριο- και πήρε σβάρνα τους δρόμους, συναντώντας τελικά μια ομάδα πεζικάριων. Όντας ανώτερος, τους διέταξε να σταματήσουν, θέτοντάς τους υπό τις προσταγές τους. Τι έκανε με το στρατιωτικό απόσπασμα; Το οδήγησε στο δημαρχιακό μέγαρο του Köpenick (προαστίου του Βερολίνου), όπου και συνέλαβαν τον δήμαρχο και τον ταμία κατηγορώντας τους για υπεξαίρεση! Πριν εγκαταλείψει βέβαια το δημαρχείο, έκλεψε και 4.000 μάρκα από τα ταμεία, πριν εξαφανιστεί με τη λεία. Εννιά μέρες αργότερα βέβαια θα συλλαμβανόταν από την αστυνομία και θα καταδικαζόταν σε 4 χρόνια φυλάκισης, θα απελευθερωνόταν όμως στα 2, έχοντας πάρει χάρη από τον βασιλιά, ο οποίος δεν μπορούσε να αγνοεί πλέον τη φορτική πίεση του λαού να απελευθερωθεί ο κακοποιός. Ο Voigt είχε γίνει λαϊκός ήρωας επειδή γελοιοποίησε τον γερμανικό στρατό!

Η βασιλική αντιπροσωπεία - 1910

Στις 7 Φεβρουαρίου 1910, ο πρίγκιπας της Αβυσσινίας και η βασιλική του ακολουθία καλωσορίζονταν πάνω στο πολεμικό πλοίο του Βασιλικού Ναυτικού HMS Dreadnought, το καμάρι του στόλου της Βρετανίας. Παρά το αιφνίδιο της επίσημης επίσκεψης, ο κυβερνήτης του πλοίου κατάφερε να παρατάξει τους άντρες του για να αποδώσουν τις δέουσες τιμές στον πρίγκιπα της Αιθιοπίας, ο οποίος έμεινε μάλιστα κατενθουσιασμένος από την υποδοχή. Για την επόμενη ώρα, ο πρίγκιπας και η αποστολή του ξεναγήθηκαν στο περίφημο πολεμικό, εγκαταλείποντας τελικά το καράβι με τον εθνικό ύμνο της Βρετανίας να παιανίζει στο φόντο. Το επόμενο πρωί ωστόσο ο κυβερνήτης έμαθε την αλήθεια. Ο «πρίγκιπας» και η αποστολή του ήταν μέλη του περίφημου λογοτεχνικού και καλλιτεχνικού κύκλου του Λονδίνου Bloomsbury Group, μια παρέα δηλαδή αστών της ανώτερης τάξης που είχαν μασκαρευτεί σε αιθίοπες βασιλικούς ακολούθους, ντυμένοι μάλιστα με αυθεντικές φορεσιές. Η ομάδα είχε πλαστογραφήσει ακόμα και τηλεγράφημα, το οποίο εστάλη στο πλοίο λεπτά πριν από την άφιξή τους. Ανάμεσα στους πλακατζήδες συγγραφείς και καλλιτέχνες ήταν και η Βιρτζίνια Γουλφ, με μούσι φυσικά και φούμο στο πρόσωπό της...

Βιολογικές αποδείξεις - 1926

Ο αυστριακός επιστήμονας Paul Kammerer ήταν οπαδός της ριζοσπαστικής θεωρίας του λαμαρκισμού, μιας βιολογικής θεωρίας σύμφωνα με την οποία τα ζωικά όντα εξελίχθηκαν βαθμιαία και κάτω από την επίδραση του περιβάλλοντος, στα πρότυπα της κληρονομικότητας των επίκτητων χαρακτηριστικών. Η θεωρία πρέσβευε ότι ένας άνθρωπος θα μπορούσε να αποκτήσει ένα σωματικό ελάττωμα, μια αναπηρία ή μια ουλή για παράδειγμα, ως αποτέλεσμα της κληρονομικότητας, με την ενδεχόμενη απόδειξη της θεωρίας να έχει δραστικές συνέπειες για την ίδια την εξελικτική θεωρία. Για να αποδείξει λοιπόν την υπόθεση, ο Kammerer επιδόθηκε σε ένα πείραμα: τα περισσότερα είδη βατράχων έχουν μαύρα φολιδωτά τμήματα στα πίσω πόδια τους, γεγονός που τα διευκολύνει στο ζευγάρωμα μέσα στο νερό. Το είδος που επέλεξε ο βιολόγος ζευγάρωνε ωστόσο στη στεριά και δεν είχε ανάγκη από τα φολιδωτά αυτά τμήματα, με τον Kammerer να πιστεύει ότι αν ανάγκαζε τον βάτραχό του να ζευγαρώνει πλέον στο νερό, θα εξελισσόταν αποκτώντας τις ίδιες ακριβώς φολίδες με τα άλλα είδη βατράχων, με τους απογόνους του να διαθέτουν πλέον έμφυτο το χαρακτηριστικό, όπως ακριβώς ήθελε η θεωρία του Λαμάρκ. Με τα χρόνια λοιπόν και έπειτα από μπόλικες γενιές βατράχων, ο Kammerer ανακοίνωνε επιτέλους την επιτυχία του! Είχε αποδείξει ότι η λαμαρκιανή κληρονομικότητα ίσχυε, με τις επιπτώσεις στη θεωρία της εξέλιξης να λογίζονται κολοσσιαίες. Εξαιτίας του συντριπτικού αυτού γεγονότος, κάποιος έπρεπε να τεστάρει τους βατράχους του Kammerer, έργο που ανέλαβε ο G.K. Noble, επιμελητής στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Τι βρήκε; Ότι οι βάτραχοι δεν είχαν αποκτήσει μαύρες φολίδες, απλώς κάποιος είχε εγχύσει μαύρο μελάνι στο δέρμα τους! Η αποκάλυψη της απάτης του Kammerer συνοδεύτηκε με την αυτοκτονία του...

Διαβάστε τις υπόλοιπες επικές φάρσες στο newsbeast.gr