Γερμανικές εμμονές ή ηγεμονικό σχέδιο;

Ασφαλώς δεν έχουν όλα τα κείμενα που γράφτηκαν για το θέμα αυτό την ίδια βαρύτητα, ούτε είναι όλοι οι σχολιαστές εξομοιωμένοι σε ό,τι αφορά τις γνώσεις που διαθέτουν για την παγκόσμια και την ευρωπαϊκή οικονομική κατάσταση και τη γερμανική πολιτική. Πέραν τούτου, άλλος σχολιασμός προκύπτει, όταν αυτός γίνεται στις γερμανικές εφημερίδες, διαφορετικός όταν γίνεται σε ελληνικά έντυπα, συμβατικά και ηλεκτρονικά.

Αφήνω κατά μέρος το ερώτημα κατά πόσον η συγκεκριμένη πολιτική διαχείρισης της κρίσης που έχει επιβάλει η γερμανική ελίτ – πολιτική, οικονομική και μιντιακή, με κεντρικό σύμβολο την Άγκελα Μέρκελ – είναι ορθή ή λανθασμένη, χρήσιμη ή βλαπτική (για ποιον άλλωστε;), αναγκαστικός μονόδρομος ή προϊόν επιλογής ανάμεσα σε περισσότερες εναλλακτικές λύσεις.

Θα συζητήσω μόνο μία διάσταση της πολιτικής αυτής: κατά πόσον αυτή αποτελεί προϊόν «γερμανικών» ειδικά προκαταλήψεων και εμμονών ιστορικού χαρακτήρα (λ.χ. αυτό υπαινίσσονται όσοι την συνδέουν με τις τραυματικές εμπειρίες της χώρας στο μεσοπόλεμο που οδήγησαν στην άνοδο και την κυριαρχία του Εθνικοσοσιαλισμού) ή οικονομικού τύπου (ιδεολογία του ακραιφνούς Νεοφιλελευθερισμού) ή αν, τελικά, πρόκειται για συνειδητή επιλογή του γερμανικού κατεστημένου για την προώθηση της γερμανικής πολιτικής και οικονομικής ηγεμονίας στην Ευρώπη μέσω του μετασχηματισμού της έννοιας της αλληλεξάρτησης στην Ευρωζώνη σε μονομερή γερμανική εξάρτηση.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο aixmi.gr