Κορκολής: «Ετρεφα φίδια ανακόντα στον κόρφο μου»

Οπως όλοι οι καλλιτέχνες, έτσι και ο Στέφανος Κορκολής στερείται ανηλεώς οτιδήποτε φαντάζει με προκαθορισμένο πλάνο: παίζει πιο πολύ με τα παιχνίδια της τύχης, τη θεία έμπνευση, τις συνέπειες που έχει για τους λίγους και εκλεκτούς το σπάνιο χάρισμα να θεωρούνται ταλαντούχοι. Για πολλούς είναι θείο δώρο, για μερικούς κατάρα που σέρνουν μια ζωή, για άλλους κάτι ανεξήγητο με το οποίο πασχίζουν να βγάλουν άκρη χωρίς να τα καταφέρουν: άλλοι γίνονται διάσημοι, άλλοι υποπίπτουν σε λάθη, άλλοι καίγονται σαν τα ρωμαϊκά κεριά όπως έλεγε ο Κέρουακ, και άλλοι ξανανιώνουν κάθε φορά που η δημιουργία επιστρέφει στα γνώριμα μέρη της μετατρέποντας το ταλέντο τους σε έργο.




«Εχω αναλάβει κυριολεκτικά εκπρόσωπος του Μίκη Θεοδωράκη στο εξωτερικό. Ο ίδιος μού έγραψε ένα γράμμα και με χρίζει πρέσβη της μουσικής του - και μπορώ να πω ότι είναι το πιο συγκινητικό πράγμα που έχει συμβεί στη ζωή μου»

Στην περίπτωση του Κορκολή αν δεν ισχύουν όλα τα προηγούμενα, σίγουρα ισχύει το τελευταίο, καθώς εξακολουθεί να γράφει, να συνθέτει σαν τρελός, ενώ σε λίγες μέρες ετοιμάζεται να κάνει τη μεγάλη επιστροφή με μια σειρά εμφανίσεων στη μουσική σκηνή «Αθηναΐς» μαζί με τους String Demons (Κωνσταντίνος και Λυδία Μπουντούνη) και την ανακάλυψη του ίδιου, τη Σοφία Μανουσάκη. Τους βλέπω μαζί στη σκηνή στις πρόβες -αυτή μια γνήσια Κρητικοπούλα με φωνή-διαμάντι να τραγουδάει «Ερωτόκριτο» και εκείνον να τη συνοδεύει- και καταλαβαίνω ότι οι μουσικοί δεν θέλουν και πολλά για να είναι ευτυχισμένοι: κάποια πλήκτρα, δύο νότες και μια έμπνευση να ψιθυρίζει στο αυτί λόγια ευτυχίας και ομορφιάς.

Μιλά στον υπερθετικό βαθμό για όσους αγαπά, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μίμη Πλέσσα, τους δασκάλους του, τον Πιερ Μπουλέζ και τον Αστορ Πιατσόλα, αλλά δεν σχολιάζει την πετυχημένη καριέρα του, την περιοδεία του με την Ντούλτσε Πόντες και τη Μάρθα Αργκεριχ, τη συμμετοχή του στο γκαλά του Καρέρας, αλλά και τα πλήθη που τον χειροκροτούσαν στο Κρεμλίνο όταν παρουσίασε τον ύμνο της Ρωσικής Αεροπορίας

Και αυτό προφανώς θέλει και ο ίδιος ο Στέφανος Κορκολής, ο οποίος μιλάει στον υπερθετικό βαθμό για οτιδήποτε αγαπά -τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Μίμη Πλέσσα, τους μεγάλους δασκάλους του Πιερ Μπουλέζ και Αστορ Πιατσόλα (τεράστια μεγέθη αν το καλοσκεφτείς) αλλά και τους συνεργάτες του: «Με τους String Demons έχουμε κοινούς κώδικες», αν και δεν μπορεί να μην επιμείνει στο ταλέντο της Σοφίας Μανουσάκη, την οποία ανακάλυψε ο ίδιος και αμέσως αποφάσισαν μαζί με τη συνεργάτιδά του Ρεβέκκα Ρούσση να της βγάλουν CD. «Το πρώτο της τραγούδι έχει ήδη πάνω από 200.000 ακροάσεις στο YouTube», μου λέει με περηφάνια. Επιμένει ότι την έριξε εξαρχής στα βαθιά όταν τον πρωτοσυνόδεψε στην Ακαδημία Σοπέν στη Βαρσοβία και την έβαλε να τραγουδήσει a cappella «Ερωτόκριτο». Σε λίγες μέρες μάλιστα η ταλαντούχα νέα τραγουδίστρια -μόλις 19 ετών- ετοιμάζεται να ηχογραφήσει δίσκο στο Λονδίνο με τον σούπερ παραγωγό και βραβευμένο με Οσκαρ Χέιντν Μπένταλ. «Είναι ωραίο να δίνεις τη σκυτάλη», μου απαντάει όταν τον ρωτάω για το θέμα της εμπιστοσύνης που δείχνει σε νέους ανθρώπους και νέα σχήματα. «Νιώθω την ίδια χαρά όπως όταν συνέβαινε το ίδιο και σε εμένα. Είναι μια ωραία σκυταλοδρομία - κι ας μην υπάρχει ανταγωνισμός».

«Ο “βλάκας” ο Στέφανος που ήξεραν όλοι τελείωσε. Τώρα πλέον δεν φοβάμαι να πω καταπρόσωπα τη γνώμη μου και να ξεφορτωθώ κάθε σκουπιδάκι που με έκανε να μη βλέπω καθαρά»

«Μετά τον καρκίνο έγινα άλλος άνθρωπος»

Βέβαια ανταγωνισμός υπήρξε στην περίπτωσή του - και μάλιστα μεγάλος. Αλλά ο Στέφανος Κορκολής -ειδικά μετά την πρόσφατη περιπέτεια της υγείας του- δηλώνει αποφασισμένος να ξεφορτωθεί οτιδήποτε τοξικό από τη ζωή του. «Οσο μεγαλώνεις και σου συμβαίνουν διάφορα αλλάζεις πάρα πολύ. Ειδικά μετά τη γνωμάτευση του καρκίνου έγινα άλλος άνθρωπος. Ηταν ένα πολύ γερό χαστούκι - είναι σαν να σε ξυπνάνε το πρωί με ντους με παγάκια ή κάπως έτσι. Αν και, για να πω την αλήθεια, αυτό που με έκανε κυριολεκτικά να δω τη ζωή με άλλα μάτια ήταν η επέμβαση στα μάτια μου - πριν από ενάμιση χρόνο χειρουργήθηκα αφού η μυωπία μου σε συνδυασμό με τον καταρράκτη έφτασε σε σημείο τύφλωσης. Και ήταν τότε που είπα ότι τώρα βλέπω καλύτερα απ’ ό,τι πριν - σε όλα τα επίπεδα. Ο “βλάκας” ο Στέφανος που ήξεραν όλοι τελείωσε. Τώρα πλέον δεν φοβάμαι να πω καταπρόσωπα τη γνώμη μου και να ξεφορτωθώ κάθε σκουπιδάκι που με έκανε να μη βλέπω καθαρά».

Ομολογεί ότι προδόθηκε από πολλούς ανθρώπους, ειδικά από όλους όσοι δεν έδειξαν να τιμούν τη φιλία του και τις μακροχρόνιες οικογενειακές σχέσεις. «Ετρεφα στον κόρφο μου πραγματικά φίδια - ολόκληρα ανακόντα. Αλλά ας είναι. Πάντα φυλάω έναν άσο στο μανίκι μου και θα τον χρησιμοποιήσω αν χρειαστεί».



«Φάσμα ασμάτων», Στέφανος Κορκολής. Με τη Σοφία Mανουσάκη και τους String Demons.
Σάββατο 13 Δεκεμβρίου solo piano Στέφανος Κορκολής. Κυριακή 7, 14 και 21 Δεκεμβρίου, Πολυχώρος Πολιτισμού «Αθηναΐς», Καστοριάς 34-36, Βοτανικός, Αθήνα (μετρό Κεραμεικός). Πληροφορίες: 210 3480000, [email protected]


Προς το παρόν, πάντως, ο συνθέτης ασχολείται μόνο με το έργο του: έκανε έναν κύκλο στον κόσμο δίνοντας συναυλίες στα μεγάλα θέατρα της Ευρώπης και της Ρωσίας, ενώ ήδη έχει δει το όνομά του να φιγουράρει μέχρι στιγμής δίπλα σε ιερά τέρατα (και εδώ ο όρος δεν είναι διόλου κλισέ), όπως τους Αλφρέντο Κράους, Χοσέ Καρέρας, Λούτσιο Ντάλα και την υπέροχη Ντούλτσε Πόντες, με την οποία περιόδευσε ανά τον κόσμο ως μόνιμος διευθυντής της ορχήστρας. Ο ίδιος πάντως προτιμάει να μη μιλάει γι’ αυτά και τα προσπερνάει σαν λεπτομέρειες σε ένα βιογραφικό που επίσης καταγράφει σφιχταγκαλιάσματα με μία από τις καλύτερες πιανίστριες στον κόσμο, τη Μάρθα Αργκεριχ, standing ovation στο γκαλά του Καρέρας, αλλά και τα τεράστια πλήθη που τον χειροκροτούσαν όταν παρουσίασε στο Κρεμλίνο τον ύμνο της Ρωσικής Αεροπορίας.

«Ετρεφα στον κόρφο μου πραγματικά φίδια - ολόκληρα ανακόντα. Αλλά ας είναι. Πάντα φυλάω έναν άσο στο μανίκι μου και θα τον χρησιμοποιήσω αν χρειαστεί»

Οι πραγματικοί μουσικοί όπως ο Κορκολής δεν έχουν ανάγκη να αυτοσυστήνονται και δείχνουν να αγαπάνε κάθε ετερόκλητο ήχο που μπορεί να τους οδηγεί σε απάτητα μονοπάτια - σαν αυτά που βρέθηκε ο ίδιος όταν ερμήνευσε τα δικά του κομμάτια στην αρχή της καριέρας του. «Ηταν άλλο ένα κομμάτι των ατελείωτων συμπτώσεων που έχουν προκύψει στη ζωή μου. Είχε τύχει να γράψω ένα κομμάτι για τη Νάνα Μούσχουρη, τους “Πέντε ανέμους”, αλλά όπως μου είχαν μεταβιβάσει τότε δεν ήταν κάτι που την ενδιέφερε να ερμηνεύσει τη στιγμή εκείνη. Και τότε ήταν που ο παραγωγός μου Βαγγέλης Γιαννόπουλος -τον χάσαμε δυστυχώς πέρυσι- με παρότρυνε να το πω ο ίδιος. Επειδή δεν φανταζόμασταν να ενδιαφέρει πολλούς, καλέσαμε πέντε δημοσιογράφους στον κήπο του σπιτιού μου για τη σχετική ενημέρωση. Μόνο που έτυχε εκείνη την περίοδο να βρίσκονται στην Ελλάδα για συναυλία οι Yes, και επειδή τους γνώριζα ήρθαν και αυτοί στην παρουσίαση. Γέμισε το σπίτι μου και το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και από τότε άρχισε η ξέφρενη πορεία... Ετσι ξεκίνησε η καριέρα μου ως ερμηνευτή και όχι μόνο ως δημιουργού».

Από ποπ είδωλο στα νύχια των ανθρωποφάγων media

Βέβαια ομολογεί ότι ένιωσε πολλές φορές να χάνει το μέτρο - αν και ως άνθρωπος που φλέρταρε πάντα με το απόλυτο δεν το είχε μάθει ποτέ. Οποιος είχε ζήσει εκείνη την περίοδο ξέρει καλά ότι τα μεγέθη τότε ήταν άλλα - οι αστέρες ήταν απόλυτοι, οι αντιδράσεις ακραίες και η εικόνα του Στέφανου Κορκολή υπερμεγεθυσμένη. Θυμάμαι ακόμη συμμαθήτριές μου να έχουν κρεμασμένες αφίσες του στα δωμάτιά τους -τότε που η αφίσα σήμαινε πολλά-, άλλες να λιποθυμούν κάθε φορά που εμφανιζόταν με το γνωστό αμερικάνικο μαντίλι και το φουσκωτό μαλλί - λίγο μοτσαρτικό, λίγο μόδα της εποχής. Ισως μάλιστα ο Κορκολής να είναι ο πρώτος που έδωσε περιεχόμενο στον όρο «ποπ είδωλο», με τα τραγούδια του να έχουν γίνει πια σήμα κατατεθέν κάθε μοιραίας ιστορίας στα 90s.

«Από μικρός υπήρξα αχαλίνωτος - άλλαζα σχολεία, δεν δεχόμουν επιβολές και κανόνες, δεν χωρούσα πουθενά». Βέβαια, το καλό είναι ότι παρότι παιδί-θαύμα ή «παιδί-τραύμα», όπως λέει γελώντας, δεν κάηκε νωρίς καβαλώντας το καλάμι

Πόσοι χωρισμοί δεν συνοδεύτηκαν από το «Γιατί, γιατί, γιατί» ή το «Σκόνη και θρύψαλα»; Ο ίδιος πάντως δηλώνει ότι δεν μετανιώνει για κανένα τραγούδι του και κανένα σημείο της καριέρας του: «Είναι ένα βιβλίο η ζωή και θα ήταν σαν να σκίζω τις σελίδες του αν μετάνιωνα για πράγματα. Μπορεί η αδελφή μου να μίσησε το "Ντύσου πρόχειρα και βγάλε το κραγιόν σου” γιατί είναι πιο σκληροπυρηνική και πιο απόλυτη όσον αφορά στη μουσική, αλλά εγώ δεν μπορώ να πω το ίδιο. Ασχέτως αν το κανιβάλισαν στην πορεία, το κομμάτι έχει μια απλότητα και μια τρυφερότητα που δήλωνε κάτι όταν γράφτηκε. Απλώς σήμερα όταν μου το ζητάνε, προτιμώ να μην το παίζω επειδή μου το χαλάσανε. Αλλά θα ήμουν ψεύτης αν πετούσα κάποια κομμάτια. Θα ήταν σαν να πετούσα κομμάτια του ίδιου μου του εαυτού.

Κι αυτό είναι προφανώς κάτι που καταλαβαίνει και ο κόσμος, το πότε κανείς είναι αληθινός και πότε ψεύτικος». Συμφωνεί μαζί μου ότι το κοινό «διαθέτει ένστικτο, μόνο που πολλές φορές μπορεί να γίνει βασικό ένστικτο». Και ο ίδιος το έχει ζήσει βαθιά στο πετσί του, όταν έζησε την ανθρωποφαγική μανία του κοινού και των μίντια. Τον ρωτάω πώς αντιμετωπίζει τον κανιβαλισμό και αν χρησιμοποιεί τα όπλα του εχθρού για αυτοάμυνα. «Ακριβώς έτσι. Επειδή έχει τύχει να σπουδάσω πολεμικές τέχνες και ειδικά κουνγκ φου, ξέρω καλά όλους τους χειρισμούς της αυτοάμυνας - πώς πρέπει να χτυπήσεις κάποιον, με ποια τακτική μπορείς να στηριχτείς στη δύναμη του άλλου και να τη μετατρέψεις σε δική σου δύναμη. Τα πάντα είναι ένα παιχνιδάκι ενέργειας».

Ή όλα ή τίποτα

Κι αυτό είναι κάτι που έζησε σε όλες τις διαστάσεις και σε όλες τις πτυχές. Δάγκωσε για τα καλά την ουρά του δράκου στην αχανή ήπειρο της διασημότητας - ενίοτε υπέστη και ο ίδιος τις δαγκωνιές και δεν ένιωσε καμία διαφορά μεταξύ μελαγχολίας, απελπισίας και ελπίδας. «Πάντα έτσι τα βίωνα τα πράγματα. Ή όλα ή τίποτα. Μέχρι τέλους. Δεν ήμουν ούτε παθητικός, ούτε ουδέτερος». Ακόμη και μετά τη διάγνωση της αρρώστιας του, ο Στέφανος Κορκολής εξομολογείται ότι έχει γίνει ακόμη πιο παράφορος - «ποτέ δεν ήμουν ήρεμος, πάντα πήγαινα με τη γροθιά στο μαχαίρι». Ισως να είναι και η κατάρα του καλλιτέχνη, γι’ αυτό και τον ρωτάω πώς μπορούσε να είναι ταυτόχρονα αλητάμπουρας και δημιουργός. «Ακριβώς όπως το είπες.

Εχει διαφορά το δημιουργός από το σολίστ. Αν ήμουν απλώς εκτελεστής, δεν θα ήμουν το ίδιο παράφορος. Από μικρός υπήρξα αχαλίνωτος - άλλαζα σχολεία, δεν δεχόμουν επιβολές και κανόνες, δεν χωρούσα πουθενά». Βέβαια, το καλό είναι ότι παρότι παιδί-θαύμα ή «παιδί-τραύμα», όπως λέει γελώντας, δεν κάηκε νωρίς καβαλώντας το καλάμι. Ηταν τεσσάρων χρονών όταν μετά από μια βόλτα στο σινεμά τον πήγε ο πατέρας του να δουν τις «Ομπρέλες του Χερβούργου» και γυρνώντας σπίτι το έπαιξε στο πιάνο. «Αλλά ευτυχώς οι γονείς μου δεν με αντιμετώπισαν ως εξαιρετική περίπτωση.

«Είναι ένα βιβλίο η ζωή και θα ήταν σαν να σκίζω τις σελίδες του αν μετάνιωνα για πράγματα. Μπορεί η αδελφή μου να μίσησε το “Ντύσου πρόχειρα και βγάλε το κραγιόν σου” γιατί είναι πιο σκληροπυρηνική όσον αφορά στη μουσική, αλλά εγώ δεν μπορώ να πω το ίδιο.
Ασχέτως αν το κανιβάλισαν στην πορεία, το κομμάτι έχει μια απλότητα και μια τρυφερότητα που δήλωνε κάτι όταν γράφτηκε»

Με παρωθούσαν να βγω έξω, να ζήσω, να παίξω μπάλα». Βέβαια το παιδί που μεγάλωσε σε μια αστική οικογένεια της Κυψέλης -«η μητέρα μου ήταν γλύπτρια και ο πατέρας μου μουσικός, να φανταστείς ότι η Δανάη (σ.σ.: τραγουδίστρια της εποχής) ήταν κολλητή της γιαγιάς μου, η “νόνα μου” όπως την έλεγα»- κατέληξε από αγριεμένο τέκνο με πολλά ταλέντα ολοκληρωμένος συνθέτης, ενορχηστρωτής, ερμηνευτής και δημιουργός.

«Ποτέ δεν είχα επαφή με την πραγματικότητα, δεν καταλάβαινα πώς λειτουργούσαν τα πράγματα. Απλώς με τον καιρό κατάφερα να σκανάρω καλύτερα τους ανθρώπους. Πλέον τους βλέπω πραγματικά σε 3D». Το καλό είναι πως ο Κορκολής δεν έχει χάσει τον ενθουσιασμό, ούτε και το πάθος του και ακολουθεί με συνέπεια τις φωταψίες της φαντασίας.

Ενθουσιάζεται με τα νέα παιδιά-συνεργάτες του αλλά και με τη συνεργασία του με τον Μίκη Θεοδωράκη. «Εχω αναλάβει κυριολεκτικά εκπρόσωπός του στο εξωτερικό. Ο ίδιος μού έγραψε ένα γράμμα και με χρίζει πρέσβη της μουσικής του - και μπορώ να πω ότι είναι το πιο συγκινητικό πράγμα που έχει συμβεί στη ζωή μου». Μαζί με τον Θεοδωράκη έχει περάσει, όπως μου εξομολογείται, απογεύματα στο σπίτι του να τον ακούει να λέει ιστορίες με θέα την Ακρόπολη - «στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ μου». Η έκπληξη ωστόσο δεν ήταν μόνο η συνεργασία που προέκυψε με τον Μίκη Θεοδωράκη αλλά με τη Νάνα Μούσχουρη. Αλλωστε ήταν χάρη στην υποτιθέμενη άρνησή της να ερμηνεύσει τους «Πέντε ανέμους» που ο ίδιος έγινε διάσημος. «Στην πραγματικότητα το τραγούδι δεν έφτασε ποτέ στη Μούσχουρη. Και όταν πρόσφατα της το είπα και το άκουσε, μου είπε: “Μα αυτό το τραγούδι είμαι εγώ”. Ας είναι όμως - όπως και όλα στη ζωή συμβαίνουν για κάποιο λόγο».

Κακώς ή καλώς, τα πάντα στη ζωή του συνδέονται ή επιστρέφουν στη μουσική. «Δεν φαντάζομαι να ζω ποτέ χωρίς μουσική. Οταν είχα κόψει το δάχτυλό μου και σκεφτόμουν ότι μπορεί αυτό να μου στερήσει τη μουσική ένιωθα ότι κοιμόμουν με ένα όπλο δίπλα στο κρεβάτι - έτοιμος να το ενεργοποιήσω αν χρειαστεί. Η ζωή μου είναι στη μουσική, σε αυτό το άσπρο με το μαύρο». Και κάθε φορά που επιστρέφει στη δημιουργία -όπως μετά το περιστατικό με το χέρι του που έγραψε την ορχηστρική μουσική «Sensitivities»- το ίδιο νιώθει. «Κάθε φορά που επιστρέφω είναι σαν να γυρνάω σε έναν πραγματικό έρωτα. Και νιώθω να ξαναερωτεύομαι το ίδιο παράφορα». Αυτός άλλωστε είναι ο Κορκολής - πάντα ερωτευμένος και ερωτεύσιμος, ορμητικός, παράφορος, ατελής αλλά και έτοιμος να δεχτεί κάθε αίτημα για τα μουσικά ταξίδια που έχει ετοιμάσει ο ίδιος με τίτλο «Φάσμα ασμάτων» στην «Αθηναΐδα». Κάθε φορά σαν την πρώτη φορά.

Πηγή: protothema.gr