Οι Γερμανοί είναι losers

Τελικά αυτό είναι το συμπέρασμα. Ξεκινάω από το... τέλος; Μπορεί. Ας τα βάλουμε, όμως, κάτω. Τι έχουν κάνει οι Γερμανοί τα τελευταία χρόνια, από το 1996 και μετά; Για μετρήστε χρόνια και αποτυχίες...

Σηκώνουν το 1990 στην Ιταλία το Παγκόσμιο Κύπελλο και έξι χρόνια αργότερα με τον πρώτο ξαφνικό θάνατο στην ιστορία παίρνουν το τελευταίο “χρυσό μετάλλιο” στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, σε επίπεδο εθνικής ομάδας.

Μετά... μνημόνιο. Το απόλυτο τίποτα. Το '98 τρώνε τρία από την Κροατία, το 2000 συγκεντρώνουν μόλις 1 βαθμό στον όμιλο, το '02 χάνουν από τον μεγάλο Ρονάλντο στον τελικό, το '04 -τη χρονιά που το σηκώνει ο Καραγκούνης- επιστρέφουν σπίτι με τη λήξη των ομίλων, το '06 φτάνουν έως τα ημιτελικά, το '08 χάνουν πάλι στον τελικό, από την Ισπανία αυτή τη φορά και το 2010 το ταξίδι τους σταματάει στην ημιτελική φάση.

Οι Γερμανόφιλοι θα πουν “not bad”, με δεδομένο πως έχουν στο τσεπάκι την ημιτελική φάση και τον τελικό. Προσωπικά θα διαφωνήσω, όχι προς την πορεία που διαγράφουν κάθε φορά τα πάντσερ -μιλάμε για γεγονότα άλλωστε-, αλλά ως προς την αποτελεσματικότητα και τα περαιτέρω.

Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον νικητή και τον χαμένο; Τον πρωταθλητή και τον δεύτερο; Η κούπα και τίποτα άλλο. Και σε αυτό το “κομμάτι” οι Γερμανοί και οι φίλοι τους ζουν ακόμη με τις αναμνήσεις.

Με τις θύμισες ενός Ρουμενίγκε, ενός Αουγκεντάλερ, ενός Κλίνσμαν, ενός Ματέους, ενός Μπρέμε, ενός Φέλερ, ενός Εφενμπεργκ και τόσων άλλων θρύλων.

Τώρα ποιοι είναι οι ηγέτες; Ο Λαμ, ο Γκόμεζ, ο Νόιερ ως “φέρελπις”, άντε και ο Σβαϊνστάιγκερ. Οι υπόλοιποι δεν φέρουν κανένα χαρακτηριστικό ηγέτη που θα κουβαλήσει και θα ανεβάσει τη Γερμανία στην κορυφή. Φάνηκε στο μεγάλο ματς με την Ιταλία. Τι είχαν οι ατζούρι που δεν είχαν οι παίκτες του Λεβ; ΠΑΘΟΣ. Αυτή τη φλόγα που σιγοκαίει στην καρδιά, που οδηγεί το μυαλό και που σε σπρώχνει να ξεπεράσεις τα όριά σου.

Οι Γερμανοί τα τελευταία χρόνια χάνουν. Εχουν ξεφτιλίσει τον μεγάλο Γκάρι Λίνεκερ και έχουν κάνει την ατάκα του να μοιάζει πιο αποκρουστική και από τη φάτσα της Μέρκελ. Στο τέλος βγαίνουν χαμένοι. Θυμηθείτε τον πρόσφατο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Παραδόθηκαν μέσα στην έδρα τους. Στην εθνική τους ομάδα οι μισοί εδώ και μια δεκαετία προέρχονται από τις γύρω χώρες. Μέχρι Αφρική έχουν φτάσει οι... καθαροί Αρειοι που δε σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους και κάθε φορά παρουσιάζονται ως το απόλυτο φαβορί. Στην Ελλάδα ξέσπασαν, ναι. Κόντρα στην Ιταλία, όμως, ήταν εκείνοι η... Ελλάδα. Ο Κεντίρα αμφιβάλω αν ξέρει τον εθνικό ύμνο, την ώρα που ο Μπουφόν -για όποιον το παρατήρησε όταν η κάμερα περνούσε από τα πρόσωπα των παικτών στην ανάκρουση των εθνικών ύμνων- τραγουδούσε από την ψυχή του.

Το ίδιο όπλο, την ψυχή, κατέθεσε και στο χόρτο. Κι αυτός και τα τρελοκομεία ο Κασάνο με τον σούπερ Μάριο, σε ένα παιχνίδι που αφενός αποδείχθηκε ότι οι άνθρωποι είναι πιο ικανοί από τις μηχανές και που αφετέρου ήταν... απών ο Πίρλο.

Ο φυσικός αρχηγός αυτής της ομάδας, ο οποίος αξίζει να σηκώσει το ευρωπαϊκό στο πρώην ανατολικό μπλοκ για χάρη όλου του νότου, αλλά και για τη δική του. Μόνο και μόνο επειδή είναι μια κούπα που του λείπει. Αλλά και επειδή είναι ο άρχοντας των Ιταλών.

Ενας μπαλαδόρος που φέρνει στο νου αξέχαστες ποδοσφαιρικές φιγούρες με την άνεση του μεγάλου παίκτη, το καθαρό μυαλό, τις εντολές του στρατηγού και την προσωπικότητα του ηγέτη που θα αφήσει κληρονομιά. Το αξίζει όσο κανείς άλλος και αν το καταφέρει ο τίτλος θα είναι «η κούπα του Πίρλο».

ΥΓ. Απάντηση Πραντέλι στους Ιταλούς δημοσιογράφους μετά την ισοπαλία με την Κροατία: «Είστε δημοσιογράφοι και εγώ προπονητής. Κοιτάξτε τα κείμενά σας, να κοιτάξω την τακτική μου και θα τα πούμε στο τέλος». Θεωρώ ότι δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμός, όμως σκεφτείτε το μέγεθος των ιταλικών μέσων ενημέρωσης και ειδικά των εφημερίδων.