Τον απολύεις ή τον κρατάς;

To έχω ξαναγράψει. Σε ερώτηση (σε “χαλαρό” κλίμα και αφού είχε φύγει) προς πρώην πρόεδρο του Παναθηναϊκού για το ποια είναι η πιο δύσκολη στιγμή στην καθημερινότητα ενός αφεντικού ΠΑΕ, η απάντηση ήταν άμεση και χωρίς “περικοκλάδες”: “Οταν σου γεννιέται η ιδέα για το αν πρέπει να φύγει ο προπονητής. Είναι, συνήθως το τελευταίο που μπορείς να κάνεις όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, αλλά είναι πολύ δύσκολη απόφαση”. Πολύ δύσκολη απόφαση, είναι, βεβαίως, για τους “κανονικούς” προέδρους. Οχι για “Αρβανιτίδηδες”.

Από χθες τα όρια ανοχής πολλών φίλων του Παναθηναϊκού για τον Ζεσουάλδο στέρεψαν. Με την Μάλαγα ήταν η ανωτερότητα του αντιπάλου, με τον ΠΑΣ η διαιτησία και η αστοχία, με τον Πανθρακικό μόνο η αφλογιστία. Η εικόνα ολοκληρωτικής αποσύνθεσης κλυδωνίζει την εμπιστοσύνη των οπαδών στον Φερέιρα πιο πολύ απ΄ ότι μετά τις δυο περυσινές διαδοχικές αποτυχίες, με την Οντένσε και την Μακάμπι.

Με μία ευκαιρία (από γκέλα του αντίπαλου στόπερ κι' αυτή). Με σύστημα “η μπάλα στον Σισοκό και βλέπουμε” (παρεμπιπτόντως έχει αλλάξει τέσσερις φορές θέση στον Ιβοριανό!). Με αλλαγή διάταξης στο 10' και δεύτερη αλλαγή διάταξης στο 25'. Με τρεξίματα που θύμιζαν μαραθωνοδρόμους απένανατι σε σπρίντερ. Με την απόλυτα επιτυχημένη και πέρυσι επιλογή του Λάζαρου στην κορυφή (και... καλά για να γυρίζει προς τη μεσαία γραμμή, να κρατάει α λα Καραγκούνης τη μπάλα, να κερδίζει χρόνο – φάουλ και να τη “σπάει” δεξιά – αριστερά, έλα όμως που ο αθλητής δεν ομοιάζει σε τίποτα με τον φίλο του που βρίσκεται στο Λονδίνο...). Με γκολ - “καρμπόν” (το πρώτο) με του Παπαδόπουλου στον Πανθρακικό. Με απειθαρχία εντός αγωνιστικού χώρου. Με εντολή στα αποδυτήρια “να παίζουμε κλειστά στον άξονα” και οι Σλοβένοι να τρυπάνε από τον άξονα και να κλειδώνουν και τις πτέρυγες! Τούτη τη φορά, δεν παίρνει μόνο τον Τοτσέ, τον Φορναρόλι, τον “Πετρό” και των αιωνίως “ένοχο” Κατσουράνη η μπάλα. Τώρα παίρνει και τον Ζεσουάλδο. Θέλει δεν θέλει. Και το έχει καταλάβει. Γι' αυτό – έστω και προοφορικά – ανέλαβε για πρώτη φορά την ευθύνη. Γι' αυτό πήγε και ζήτησε “συγγνώμη” από τους διοικούντες. Ομως... sorry, αλλά με τις συγγνώμες (η δεύτερη εφετινή, μετά του Κατσουράνη από όλους, θα γίνει και... μόδα) δουλειά δεν γίνεται.

Τον απολύεις, λοιπόν, ή δεν τον απολύεις;

Ας πούμε ότι τον απολύεις. Γιατί;

Διότι είναι ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ προπονητής που έχει κάνει όλες τις επιλογές όχι μόνο για τις μεταγραφές (πλην ίσως του Μπαρμπαρούση, για τον οποίο άναψε το τελικό πράσινο φως), αλλά και για τις αποδεσμεύσεις.

Διότι απ΄αυτές τις επιλογές μόνο ο Σισοκό κάνει τη διαφορά. Για να μην μιλήσουμε για τον ΒΑΣΙΚΟ ΑΜΥΤΙΚΟ ΧΑΦ που ήταν ολόδική του επιλογή κι ακόμη τον περιμένει λόγω του προβλήματός του.

Γιατί έχει πάρει άπειρο χρόνο για 2 1/2 χρόνια, έχει στηριχθεί (βάσει αποτελεσμάτων) όσο κανείς άλλος στον Παναθηναϊκό (έχει φύγει ο Μαρκαριάν με προημιτελικό Κυπέλλου UEFA και Τσάμπιονς Λιγκ με ΜΙΑ ΗΤΤΑ σε δύο χρόνια στο ελληνικό πρωτάθλημα - κι αυτή στη Ριζούπολη - , έχουν σηκωθεί πανό για τον καθυβριζόμενο Μαλεζάνι, έχει παραιτηθεί ο Σάντος μέσα στον Σεπτέμβριο μετά από τρεις διαδοχικές ήττες τα πολύ... εύκολα παραδείγματα) και προκοπή δεν φαίνεται. ΟΧΙ ΣΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ. ΣΤΟ ΠΛΑΝΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!

Επειδή αδυνατεί να επιβάλλει την πειθαρχία, την ηρεμία και την ενότητα (το είπε χθες τρεις φορές για την ανάγκη ενότητας, άρα είναι ζητούμενο) στα αποδυτήρια.

Διότι απολάμβανε (μέχρι χθες, τελείωσε πια αυτό, είναι υπό κρίση) της αγάπης, της εκτίμησης, της συμπάθειας και της ανοχής (κλιμακωτά, ανάλογα με την άποψη καθενός) της συντριπτικής πλειονότητας των φίλων της ομάδας και στα καλά και στα άσχημα. Μα δεν την εκμεταλλεύτηκε.

Διότι είναι απαράδεκτο, δεδομένου ότι η προετοιμασία έχει αρχίσει πολύ νωρίς, χθες που τους είχε όλους πλην του Σο (και Κουίνσι και Φορναρόλι πανέτοιμο και Μπουμσόνγκ υγιή και τιμωρημένο στο πρωάθλημα Κατσουράνη και εναλλακτικές στον πάγκο) να παρουσιάζει μια ομάδα για κλάματα απέναντι σε παίκτες που αν μη τι άλλο δεν έδειχναν (ακόμη και χθες!) καλύτεροι ατομικά. Αλλά σαφέστατα ήταν ΠΙΟ... ΟΜΑΔΑ!

Διότι δεν μπορεί να λες (σωστά) συνέχεια στους Ελληνες παίκτες “βοηθήστε τους ξένους να μπουν στο κλίμα και να καταλάβουν τις απαιτήσεις αυτής της ομάδας” όταν είχες τη δυνατότητα να διαλέξεις έναν από τουλάχιστον τέσσερις (!) ελεύθερους επιθετικούς που ξέρουν τον Παναθηναϊκό και το ελληνικό πρωτάθλημα και τελικά να επιλέγεις τον φιλότιμο και μαχητικό “Φόρνα” και να μένεις με Τοτσέ – “Πετρό”, παίρνοντας και τον Κουίνσι που σε επαγγελματισμό και νοοτροπία είναι τέσσερις φορές χειρότερος από τον Γκοβού που έφυγε με την ταμπέλα του “πότη”.

Υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Γιατί να μείνει;

1. Για να έχεις ως διοίκηση μια... παντοτινή “ασπίδα” προς το κοινό. Είναι όμως πια “ασπίδα” ο Ζεσουάλδο;

2. Διότι αυτή η ομάδα είναι δική του σε μεγάλο βαθμό και ο νέος προπονητής, όποιος κι αν είναι, θα έρθει σίγουρα σε ρήξεις και κόντρες με ορισμένους που έχουν νοοτροπία του στυλ “παίζουμε μπάλα, δεν περιμένει κανένας από εμάς το πρωτάθλημα, τα λεφτά μας δεν θα τα χάσουμε, όλα καλά”.

3. Διότι ενδεχομένως να θεωρηθεί ότι δεν είναι ο κόουτς το βασικό πρόβλημα, αλλά τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα και οι απλήρωτοι παίκτες, η ατμόσφαιρα μιζέριας, η έλλειψη κινήτρων από τους ποδοσφαιριστές και αρκετοί στη διοίκηση και στο αγωνιστικό τμήμα που πρέπει να αντικατασταθούν.

4. Διότι ενδεχομένως να εκτιμηθεί ότι πίσω από μια ενδεχόμενη απόλυση του προπονητή, θα κρυφτούν ή θα καλυφθούν οι ευθύνες όλων των υπόλοιπων (διοίκηση, παικτών).

5. Διότι δεν μπορείς να βρεις κάποιον που θα θεωρήσεις καλύτερο του Φερέιρα για να πάρεις, δεδομένου ότι δεν μπορείς να τον δελεάσεις ούτε με πολλά χρήματα, ούτε με την... αίγλη του ελληνικού πρωταθλήματος, ούτε με την προοπτική μιας ομάδας που οικονομικά κυριολεκτικά χαροπαλεύει.

6. Διότι πιστεύεις ότι ο εγωισμός του σε συνδυασμό με την αφύπνιση των παικτών και τον κίνδυνο αλησμόνητων καταστάσεων με τους οπαδούς, βγαλμένων από τις πιο μαύρες σελίδες του συλλόγου, θα “γυρίσει το χαρτί”.

7. Διότι αντιλαμβάνεσαι ότι ο ίδιος ο κόουτς δεν το παρατά, δεν σηκώνει τα χέρια χηλά, παίρνει αποφάσεις που θα αλλάξουν την κατάσταση, δίνει ευκαιρίες σε παίκτες που προσπαθούν περισσότερο στην προπόνηση και έχουν στο κεφάλι τους μυαλό και όχι ακουστικά από παντός είδους ηλεκτρονικές συσκευές, θέλει μεθοδικά με πείσμα και δική του αλλαγή να μην συμβιβαστεί με την κατάσταση και να παραμείνει μαχητής, όπως έχει δείξει σ' αυτά τα δυόμισι χρόνια, όντας ο μοναδικός κόουτς στον Παναθηναϊκό που παρέμεινε ψηλά, παρότι η ομάδα διοικητικά διαλυόταν.

Για όλα αυτά θα κληθεί να αποφασίσει ο Γιάννης Αλαφούζος. “Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες” δεν λένε; Χθες σωστά “βγήκε μπροστά”, δεν κρύφτηκε, μίλησε για τις ευθύνες όλων και για περισσότερη δουλειά. Μήπως, όμως, η καλοκαιρινή επιλογή του να μην συμβιβαστεί με την δύσκολη κατάσταση και να κάνει κινήσεις “πρωταθλητισμού” στο “φαίνεσθαι” ενώ στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν τα οικονομικά εχέγγυα, αντί να πάει σε μια λογική... τύπου “ΠΑΟΚ” με μίγμα νέων – παλιών και αρκετές εκπτώσεις, ήταν λάθος; Λέω εγώ... μήπως;

Υ.Γ. Το σκεφτόμουν όταν επεξεργαζόμουν στο μυαλό το κείμενο, ακούγοντας ενημερωτικό “πολιτικό” σταθμό στο αυτοκίνητο. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες δεν βρίσκουν ή παίρνουν από την τσέπη τους τα φάρμακα, συνεχίζονται οι αυτοκτονίες, έρχεται ο “κεφαλικός”, κάνουν πλάνα για “βασικό” 450 ευρώ, όλοι έχουμε στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον μας.ανέργους και ανθρώπους που ζητούν αυτόν τον Σεπτέμβρη δανεικά Και εμείς ασχολούμαστε με τον... Φερέιρα και τον Ζαρντίμ, με τον Κουίνσι και τον Μανωλά. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας αν ασχολούμαστε περισσότερο απ΄ όσο ΠΡΕΠΕΙ.

Follow me on twitter: Seretinio