Λείπει ο... Έλληνας οπαδός στον Χαλπερίν!

Ο Ισραηλινός γκαρντ μίλησε στη ρώσικη ιστοσελίδα championat.com μεταξύ άλλων για...

...τον χαρακτήρα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους: «Όταν πρώτοπήγα στη Μακάμπι Τελ Αβίβ, έτυχε να μένουμε στο ίδιο δωμάτιο. Όχι, δεν το ζήτησα, έτυχε (γέλια). Αξίζει να πω, πως πριν συναντηθούμε, δεν τον γνώριζα. Αλλά θα πω αυτό: είναι στη φύση του, είναι εξαιρετικός παίκτης. Είναι πάντα ευθύς, λέει αυτό που σκέφτεται, έχει καθαρό κούτελο. Σε πολλούς δεν αρέσει αυτό, αλλά προσωπικά είμαι ευτυχής που συνεργάστηκα μαζί του, τόσο για τον παίκτη που είναι στο παρκέ, όσο και για τον άνθρωπο που είναι εκτός παρκέ. Δεν έχω γνωρίζει κάποιον, που να τον δυσφημεί».

...τις ιδιορρυθμίες του «Σάρας»: «Είναι πολύ καλός τύπος, πίστεψέ με. Έχει έντονη ιδιοσυγκρασία. Είναι πολύ ενεργητικός, δεν του αρέσει να κάθεται. Νομίζω γι' αυτό έγινε ένας απ' τους μεγαλύτερους παίκτες στον κόσμο».

...αυτά που χρειάζεται η Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης, ώστε να πετύχει: «Η δημιουργία μίας ομάδος απαιτεί 2-3 χρόνια. Στην Ευρώπη δεν υπάρχουν πολλά παραδείγματα: είναι η Μπαρτσελόνα κι ο Παναθηναϊκός. Αυτές οι ομάδες δουλεύουν μαζί πολλά χρόνια, καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον».

...για τη μικρή προσέλευση στα ρώσικα γήπεδα: «Ξέρεις, ήρθα απ' την Ελλάδα, όπου πιθανότατα υπάρχουν οι πιο "καυτοί" και "τρελοί" οπαδοί στον κόσμο. Σίγουρα με εξέπληξε. Πίστευα πως θα ενδιαφέρονταν περισσότερο για την ομάδα και θα ήταν περισσότεροι στις εξέδρες. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά στη Ρωσία το μπάσκετ προφανώς δεν είναι απ' τις προτεραιότητες. Για παράδειγμα, το μπάσκε και το χόκεϊ είναι πιο δημοφιλή».

...το ποιο είναι πιο «καυτό» κοινό, το ελληνικό ή το ισραηλινό: «Στην Ελλάδα ήταν κάτι απίστευτο. Μία εξαιρετική εμπειρία, κάτι ανάμεσα σε θαυμασμό και φόβο. Εκεί, ο κόσμος συγκεντρώνεται πριν από κάθε ματς, ακόμη και για να πλακωθούν μεταξύ τους. Αλλά σε ομάδες όπως ο Ολυμπιακός κι ο Παναθηναϊκός πρέπει να εστιάζουν περισσότερο στο μπάσκετ κι όχι να διαιωνίζουν την κόντρα τους».

...το πού ήταν πιο δημοφιλής: «Είναι αστεία ερώτηση. Προσφάτως το συζητήσαμε με τον Γιούρι (σ.σ. Ζντοβτς, προπονητής της ομάδος). Βλέπεις, όταν κυκλοφορούσα στην Ελλάδα αμέσως άκουγα μία άσχημη ή μία ωραία λέξη. Εδώ είμαι 7 μήνες, έχω πάει σε μουσεία, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, κανείς δεν ήρθε να μου πει κάτι. Πάντα είναι ωραίο να είσαι δημοφιλής, αλλά το κύριο πράγμα είναι να μην είσαι ψηλομύτης και να πατάς στη γη. Πρέπει πάντα να θυμάται κανείς από πού άρχισε».

...το αν του έτυχε ποτέ να συναντήσει εξαγριωμένο κόσμο: «Μερικές φορές. Ίσως όχι στο Ισραήλ, αλλά στην Ελλάδα. Ιδίως έπειτα από ήττες, σίγουρα απ' τον Παναθηναϊκό, που ήταν πολύ σημαντικό για τον κόσμο μας. Έπειτα από τέτοιες ήττες ήταν λίγο ριψοκίνδυνο να πας για μία βόλτα. Πήγαινα για καφέ σε γειτονικό "καφέ" και στη συνέχεια όλο και συχνότερα. Αλλά πρέπει να καταλάβεις πως όλος αυτός ο κόσμος που φώναζε και χοροπηδούσε, το έκανε για την ομάδα, επειδή τη λατρεύει. Είναι απλώς ο τρόπος να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους. Μου λείπε αυτό: θέλω περισσότερο κόσμο να ζει για το μπάσκετ».