Το ελληνικό πείσμα νίκησε τον… Κορόνα!

Το δικαιότερο αποτέλεσμα θα ήταν η ισοπαλία. Καλύτεροι οι Μεξικάνοι στο πρώτο ημίχρονο, περισσότερες τελικές προσπάθειες τα Ελληνάκια στο β΄ μέρος. Καλύτεροι τεχνίτες και με τη μπάλα στα πόδια οι Μεξικάνοι, έπαιζαν και με τη μία πολλές φορές, πιο δυνατοί και ψυχωμένοι οι Ελληνες. Ο επιμένων πολλές φορές νικά όμως. Και ο επιμένων σήμερα ήταν τα Ελληνάκια. Από την άλλη πλευρά ήταν αυτή η παικτούρα που λέγεται Κορόνα και τον οποίο βλέπω (επειδή ήταν και ομαδικός και δημιουργικός και μέσα σε αρκετές φάσεις για γκολ) να «χτυπά» Ευρώπη σε λίγα χρόνια. Ενας δεν έφτανε όμως για τους Μεξικάνους, οι οποίοι στο δεύτερο μέρος έδειξαν να τα χάνουν με το πείσμα και την τόλμη των δικών μας μπέμπηδων, οι οποίοι στο α΄ μέρος «κάθισαν» στο γκολ του Μπουχαλάκη από έξοχη προσπάθεια και σέντρα του Διαμαντάκου με το αριστερό. Εκατσαν και το πλήρωσαν. Με 2-3 καλές φάσεις και ένα γκολ με απευθείας φάουλ στο 40’ (σε μαρκάρισμα του Μπουγαϊδη που δεν ήταν φάουλ). Μακρινό, γωνιακό, αλλά θα μπορούσε να το «βγάλει» ο Στέφανος Καπίνο αν αντιδρούσε πιο γρήγορα.

Ο Καπίνο, βέβαια, κράτησε όρθια δύο φορές την ομάδα. Μία στο 0-0 και μία (απίστευτη, με το αριστερό πόδι, ενώ έχει γείρει όλο το σώμα του προς τα δεξιά) στο 87’, δύο λεπτά προτού ο Κολοβός χορέψει και σκοράρει με υπέροχο σουτ το 2-1. Ο Κολοβός με τον Γιαννιώτα και τον Διαμαντάκο ήταν για μένα οι καλύτεροι. Γιατί ήταν συνεπείς στα μαρκαρίσματά τους και έδειξαν βελτιωμένοι ο καθένας σε διαφορετικούς τομείς. Ο Διαμαντάκος πολύ δυνατός και φιλότιμος και team player, ο Κολοβός με σωστές κινήσεις χωρίς τη μπάλα για τις βοήθειες στη μεσαία γραμμή και ο Γιαννιώτας με περισσότερες φορές… ψηλά το κεφάλι και το μυαλό όχι μόνο στο «ντρίμπλα – σουτ», αλλά και στο «ντρίμπλα – πάσα». Αν μειώσει και τις διαμαρτυρίες του προς τον ρέφερι και τα «αχ – ωχ» στα φάουλ, θα ωριμάσει σταδιακά.

Από την αμυντική λειτουργία και τους μέσους, ο Τσάνας νομίζω ότι δικαιούται να έχει παράπονα. Το ΠΑΟΚτσήδικο διδυμάκι των Σταφυλίδη – Κωνσταντινίδη δεν… πέρασε σέντρα και «έφαγε» 3-4 φάσεις από τις πτέρυγες και οι Μπουγαϊδης – Τριανταφυλλόπουλος θέλουν ακόμη πολλή δουλειά και για να βγαίνουν πρώτοι στη μπάλα και για να αποφεύγεται ο πανικός μέσα στην περιοχή όταν η μπάλα τσουλάει. Όταν είναι στον αέρα, no problem.

Στην μεσαία γραμμή Κουρμπέλης, Μπάλλας και Μπουχαλάκης μπορούσαν να κάνουν πολύ καλύτερο και όχι τόσο «παθητικό» πρώτο ημίχρονο. Από τρέξιμο και πάθος κανένα παράπονο, αλλά το θέμα είναι… πού τρέχουμε και πώς τρέχουμε. Καλύτερος ο Μπάλλας στην κυκλοφορία και στα «κρατήματα», οι συνοδοιπόροι του στη μεσαία γραμμή καλούνται να τον στηρίξουν περισσότερο.

Μαυρίας και Φούντας είναι σημαντικές απώλειες, ο Βαλεντίνος Βλάχος ίσως θα μπορούσε να έχει θέσει στην 18άδα, μα σε γενικές γραμμές, η ομάδα σήμερα δεν εξωτερίκευσε «ταυτότητα». Εκανε «κλειστό» α΄ ημίχρονο με στόχο να πηγαίνει η μπάλα σε Κολοβό – Γιαννιώτα στις αντεπιθέσεις (ή στον Διαμαντάκο που υπερτερούσε σε φυσικά προσόντα των αντιπάλων του για να κάνει το σωστό άνοιγμα σε μια από τις δύο πτέρυγες ή σε Μπουχαλάκη – Μπάλλα που ακολουθούσαν), ενώ στο β΄ μέρος αγωνίστηκε πιο τολμηρά, προσπάθησε και έκανε παιχνίδι και περισσότερες τελικές προσπάθειες, είχε ισχυρότερο αγωνιστικό εγωισμό και πείσμα από τους Μεξικάνους, δικαιώθηκε με το γκολ στο 89’.

Ισως αυτή η μεταμόρφωση μεταξύ των δύο 45λεπτων να οφείλεται στην εικόνα που διαμόρφωσαν για τον (ίσως ανώτερο ποιοτικά, αλλά στο ποδόσφαιρο παίζουν κι άλλα χαρίσματα ρόλο στις λεπτές ισορροπίες και λεπτομέρειες) αντίπαλό τους ή στη συνομιλία – συνεργασία τους στα αποδυτήρια κατά τη διάρκεια της ανάπαυλας.

Τέτοιου είδους τουρνουά, άλλωστε, σφυρηλατούν ποδοσφαιρικούς χαρακτήρας και δίνουν την ευκαιρία για να δοκιμαστούν οι μπέμπηδες στο ανώτερο επίπεδο. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Κερδίζουν από κάθε ματς, ακόμη κι αν ηττηθούν, χάνουν σε κάθε ματς αν ο καθένας τους δεν δώσει το 100%. Όχι για τη… μεταγραφή τους στον παράδεισο των μάνατζερ. Για τη δική τους βελτίωση ως (ποδοσφαιρικές και όχι μόνο) προσωπικότητες.

Συγκριτικά με όλους τους Ελληνες συνομήλικούς τους, είναι υπερτυχεροί. Αυτό αν θυμούνται σταθερά και αταλάντευτα, θα αξιολογήσουν περισσότερο τις ευκαιρίες και το ταλέντο τους και θα βοηθηθούν για να προοδεύσουν ως αθλητές και πολίτες.

Υ.Γ. 1: Διαδικτυακά από την ΕΡΤ. Σούπερ. Χωρίς ουδεμία διακοπή. Δεν το γράφω για τα «μπράβο» που είναι και επίκαιρα και στο όριο του λαϊκισμού. Αλλά για να αντιλαμβανόμαστε ορισμένες φορές τι σημαίνει «Εθνική» Ραδιοτηλεόραση και να καταλαβαίνουμε γιατί σε ορισμένες περιοχές της χώρας με μικρό πληθυσμό (άρα και περιορισμένο αγοραστικό κοινό) κάποια ιδιωτικά κανάλια δεν… φτάνουν. Και κάποια «αντιεμπορικά» προγράμματα (γενικώς, όχι το U-20 World Cup) δεν τα… αγγίζουν!

Υ.Γ. 2 : Δυο φορές ο ρέφερι έβγαλε το σπρέι από το τσεπάκι και χάραξε τη γραμμή στην οποία έπρεπε να σταθεί το τείχος σε φάουλ αντιπάλου. Γι’ αυτό λέμε, όσα ποδοσφαιρικά παιχνίδια και να παρακολουθήσεις, χιλιάδες ματς, σε καθένα απ΄ αυτά θα δεις και κάτι διαφορετικό!!!