Kι όμως, δεν έχασε από την άμυνα!

Διαβάζω και ακούω από χθες το απόγευμα: «Δεν είναι δεξιός μπακ ο Τριανταφυλλόπουλος». «Πολλά λάθη ο Σίλντενφελντ». «Τρικυμία στην άμυνα». «Αν δεν ήταν σε καλή ημέρα ο Καπίνο στο α’ μέρος, θα είχε φάει άλλα δύο». Δεν ξέρω, μπορεί εγώ να βλέπω άλλο ποδόσφαιρο. Δεν διαφωνώ με κανένα απ΄ αυτά τα σχόλια, αν και τις περισσότερες φάσεις ο Παναθηναϊκός τις δέχθηκε από την αριστερή του πτέρυγα με Νάνο – Ζέκα στο α΄ μέρος και το βασικό αμυντικό πρόβλημά του ήταν ότι δεν μπόρεσε να βρει ΠΟΤΕ «φάρμακο» στις κινήσεις του Καμαρά, γιατί δεν μπόρεσε να του βγει σχεδόν ποτέ κανείς ΜΠΡΟΣΤΑ από τη μπάλα (ούτε στόπερ, ούτε χαφ!!!).

Μα χθες ο Παναθηναϊκός δεν ηττήθηκε καθαρά και δίκαια λόγω της αμυντικής του συμπεριφοράς και των σφαλμάτων στον ανασταλτικό τομέα (παρεμπιπτόντως και με «κομμένο» οφσάιντ του Καμαρά στο β΄ μέρος και με σούπερ διαιτησία από τον Κάκο από τον οποίο περίμεναν πολλοί «ομορφιές» λόγω της ανακοίνωσης του ΠΑΟ για τον χειρισμό του στον περιστατικό με τον Νίκο Μαρινάκη στο «Κλεάνθης Βικελίδης», να τα λέμε κι αυτά…). Εχει χάσει ουκ ολίγους πόντους στην τρέχουσα σεζόν από ατομικές γκάφες ή συνολικά από την αμυντική του συμπεριφορά. Όχι όμως χθες.

Χθες έχασε διότι έκανε τις λιγότερες τελικές προσπάθειες (5) σε όλο το πρωτάθλημα.

Διότι δημιούργησε μία (!) φάση σε ροή αγώνα (κάθετη Αμπεϊντ, πέρασμα – τακουνάκι του Μπεργκ στον Ζέκα που πλασάρει «παιδικά» στην αγκαλιά του γκολκίπερ, στο τέλος του α’ μέρους).

Διότι οι λιγοστές υπόλοιπες ευκαιρίες του προήλθαν είτε από σφάλματα του αντιπάλου, μία και από στημένη φάση (κεφαλιά του ανενόχλητου Μπεργκ στην αγκαλιά και πάλι του Μπρακάλι).

Διότι με τον ρόμβο στη μεσαία γραμμή, αν εγκλωβίσεις τον Παναθηναϊκό με πρέσινγκ στη μεσαία γραμμή και δεν «ανοιχτείς», δεν θα βρει λύσεις από τα άκρα ώστε να ανοίξει στο πλάτος του γηπέδου το παιχνίδι. Είναι δηλαδή μονοδιάστατος επιθετικά, γι’ αυτό και είχε αλλάξει το 4-3-3 ο Αναστασίου, επειδή δεν μπορούσε αυτό το ρόστερ να το υποστηρίξει ικανοποιητικά.

Διότι τα ποσοστά ευστοχίας του Μπεργκ ήταν τα χειρότερα εφέτος και ο Σουηδός φάνηκε επηρεασμένος σε ρυθμό από την αποχή του για περίπου έναν μήνα.

Διότι όταν χειρότεροι παίκτες είναι οι Ζέκα – Πράνιτς και φαίνεται… play maker ο (καλύτερος πράσινος χθες) Γιώργος Κουτρουμπής που δείχνει… Ζάετς κατεβαίνοντας με τη μπάλα (σωστά) και ψηλά το κεφάλι για να δημιουργήσει αριθμητική ισορροπία στη μεσαία γραμμή, πώς να νικήσει ο ΠΑΟ;

Διότι αν ρίξει κάποιος μια ματιά στα «penetrations» της galanissportsdata θα δει τον αριθμό «2» σε ολόκληρο το 90λεπτο (με μέσο όρο 6-7 ανά ματς).

Διότι ακόμη δεν μπορώ να αντιληφθώ τους λόγους για τους οποίους παίζει ο Αμπεϊντ «ελεύθερος» πίσω από τους δύο επιθετικούς και ο Πράνιτς κεντρικός, παρότι τρέχει το ½ από τον Αλγερινό και είναι ικανότερος και στην τελική πάσα και στο σουτ εκτός περιοχής. Ενας προφανής λόγος μπορεί να είναι ότι ο Αμπεϊντ είναι καλύτερος στο αμυντικό transition που τόσο το χρειάζεται ο ΠΑΟ εφόσον παίζει με δύο επιθετικούς (αν παίζεις με τον Πράνιτς «δεκάρι», κάνεις άμυνα με έξι παίκτες, γιατί θα επιστρέψει προς τη μεσαία γραμμή με τζόκινγκ…). Το θέμα, όμως, είναι τι κάνεις με τον Πράνιτς από τη στιγμή που αποφασίζεις ότι πρέπει να είναι στην ενδεκάδα…

Ηταν η χθεσινή, η - βάσει δυναμικότητας αντιπάλου και απόδοσης των δύο ομάδων- πιο fair εφετινή ήττα του ΠΑΟ. Στη Νέα Σμύρνη έπαιζε μονότερμα μέχρι το 1-0 του Αραβίδη, έχασε δύο κλασικές ευκαιρίες ο Μπεργκ και διαλύθηκε στις αντεπιθέσεις και μετά την αποβολή του Μέντες. Με τον ΠΑΟΚ δεν ήταν ανώτερος, μα έχασε νωρίς τον «τούρμπο» εκείνη την ημέρα Κλωναρίδη, δημιούργησε φάσεις και ίσως να δικαιούταν την ισοπαλία με το χαμένο πέναλτι του Μπεργκ. Με τον ΟΣΦΠ ήταν ελαφρώς καλύτερος και ηττήθηκε πάλι από την αστοχία του και την κλάση του Μήτρογλου. Με τον Πανθρακικό πάλι καλύτερος ήταν και αδικήθηκε (πήρε πίσω το πέναλτι του Κουκουλάκη ο… σημαιοφόρος επόπτης μετά την ισοφάριση του Φιγκερόα). Με τον Ατρόμητο του κόστισε ένα 20λεπτο μπλακ άουτ: δικαιότερη θα ήταν η ισοπαλία.

Παράλληλα, ήταν και το ματς στο οποίο ο Παναθηναϊκός για πρώτη φορά μετά από πολλούς μήνες έδειξε στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα νωθρός, άνευρος, «χαλαρός». Θύμισε Παναθηναϊκό πρώτων αγωνιστικών. Και δεν ήταν παιχνίδι σαν της Ριζούπολης, όπου και πάλι είχε παρουσιάσει δείγματα «υπεροψίας». Χθες ούτε προηγήθηκε, ούτε έπαιζε με ομάδα που δέχεται εύκολα γκολ εναντίον της καλύτερης εντός έδρας αμυντικής επίδοσης στην Ευρώπη (!), ούτε αγωνιζόταν σε «εύκολη» έδρα: ο ΟΣΦΠ σκόραρε και στα 6 παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ και στα υπόλοιπα 17 του πρωταθλήματος, βάζει 3,1 γκολ/ματς, εκεί μέσα όμως δεν τα είχε καταφέρει!

Κι αν θέλετε, για μένα αυτή είναι η μεγαλύτερη και σημαντικότερη ευθύνη του κόουτς, ανεξάρτητα από τις επιλογές προσώπων. Να σας πω την αλήθεια μου, με τέτοια νοοτροπία στο ματς, δεν νομίζω ότι ο Παναθηναϊκός θα νικούσε αν ήταν στην ενδεκάδα ο Μέντες ή ο Κλωναρίδης ή (πολύ περισσότερο) ο Μαρινάκης δεξιός μπακ, με τον «Τριάντα» στόπερ και τον Σίλντενφελντ στον πάγκο.

Αυτός ο Παναθηναϊκός, πλην Μπεργκ, παίκτη που θα κάνει τόσο πολύ τη διαφορά και θα «σηκώσει» την ομάδα μόνος του, δεν διαθέτει! Είναι ομάδα συνόλου. Γι’ αυτό και δεν έχει πάρει ματς όντας χειρότερος του αντιπάλου του. Γι’ αυτό δυσκολεύεται πολύ σε «ανατροπές». Γι’ αυτό δεν υπάρχει περίπτωση εφέτος να νικήσει με απόδοση επτά παικτών κάτω του μετρίου σε συνδυασμό με απουσία της λογικής «η μικρή νίκη σε κάθε φάση οδηγεί στην τελική επικράτηση».

Αυτός είναι και ένας μεγάλος κίνδυνος γι αυτή την ομάδα, διότι φαίνεται τελικά πως ο «ιός» δεν είναι εύκολα αντιμετωπίσιμος. Και δεν ξέρω αν ο Πέτριτς θα βοηθήσει στον τομέα της αποτελεσματικότητας (το πιστεύω), μα σίγουρα ο Αναστασίου καλείται να βρει ποδοσφαιρικές απαντήσεις και για την ανάπτυξη από τα άκρα όταν ο αντίπαλος παίζει με 4-5-1 (όπως χθες ο Παναιτωλικός) ή με 3-4-3 (3-6-1), όπως ο Πανθρακικός στη Λεωφόρο. Ισως να δώσει λύσεις ο Μπαϊράμι (δεν το πολυπιστεύω), μα σίγουρα ο κόουτς αλλιώς ξεκίνησε και αλλιώς η ζωή τον πήγε τακτικά εφέτος στον Παναθηναϊκό…

Υ.Γ. Επειδή ξέρω πολλά περιστατικά με τον εορτάζοντα (και γενέθλια και ονομαστική ο μπαγάσας!) σήμερα Φώτη Κωστούλα από τότε που πάλευε με τα θηρία και το αόρατο κατεστημένο των χαμηλότερων κατηγοριών για να φέρει τον Παναιτωλικό στην Σούπερ Λίγκα, για πολλοστή φορά του αξίζουν μπράβο. Πέρασε δεκάδες εμπόδια («καθεστώς» ελληνικού ποδοσφαίρου, οπαδοί, υποβιβασμός τα σημαντικότερα), κόντεψε να τα «βροντήξει» δυο φορές πολύ σοβαρά, μα ίσως η εφετινή σεζόν να είναι εκείνη που θα του δώσει το κίνητρο για το επόμενο «κανονάκι». Επειδή δεν είναι «ειδικός», να του θυμίσω ότι κάπως έτσι άρχισε να «μεγαλώνει» και ο Αστέρας Τρίπολης, ο οποίος ακόμη… ψάχνει οπαδική βάση την οποία ο Παναιτωικός διαθέτει. Βήμα – βήμα. Με τρεις εντός έδρας νίκες επί ΟΣΦΠ, ΠΑΟ, ΑΕΚ, το 2007. Υπάρχουν βεβαίως και πολλά στα οποία καλό θα ήταν να μην μοιάσει στον Αστέρα Τρίπολης. Είθε να παραμείνει «αυτόφωτος», πεντακάθαρος, κεφάτος και προσγειωμένος. Μην την «δει» κι αυτός υβρίδιο Γκαλιάνι – Ζάμερ…

* Follow me on Twitter: Seretinio