Όπλα, παλάσκες, μπάλες!

Κανονικά δεν θα (έπρεπε να) ήταν εδώ. Αντί για τις αθλητικές στολές, θα φορούσαν ακόμη τις πολεμικές εξαρτύσεις τους. Αντί για τα γήπεδα της Ντόχας, θα μάχονταν (και χωρίς εισαγωγικά, μιλάμε για κανονικό πόλεμο) στην Τρίπολη και στα υπόλοιπα μέτωπα του τελευταίου εμφυλίου πολέμου: του τελευταίου πριν από τον επόμενο, ίσως, γιατί όλη αυτή η περιοχή εκτός από μπόλικο πετρέλαιο και φυσικό αέριο, στο υπέδαφος της κρύβει και ένα φυτίλι, που είναι συνεχώς αναμμένο.

Και όμως η Λιβύη είναι εδώ! Πενήντα μέρες μετά τη στυγερή δολοφονία του Γκαντάφι και την αποκατάσταση της εθνικής μεταβατικής τάξης (όπως αποκαλείται η προσωρινή κυβέρνηση της χώρας) , οι απόγονοι του (γεννημένου στην αρχαία Κυρήνη, γεωγράφου μαθηματικού και αστρονόμου) Ερατοσθένους διέψευσαν όλες τις προβλέψεις και κουβαλήθηκαν στη Ντόχα για να συμμετάσχουν στους 12ους Αραβικούς Αγώνες. Δεν είχαν βεβαίως τα χρήματα για να καλύψουν τα έξοδα της των άνω των 200 μελών της αποστολής, αλλά ας είναι καλά ο πολυχρονεμένος εμίρης του Κατάρ, που καθάρισε για λογαριασμό τους και τους άνοιξε ένα παράθυρο για να αναπνεύσουν καθαρό αέρα.

Έπιασα αυτή την κουβέντα χθες το πρωί στο κέντρο τύπου των Αγώνων με τον (υπηρεσιακό) Υπουργό Αθλητισμού και Νεότητας της βασανισμένης τον τελευταίο καιρό χώρας. Ο Φατί Καρμπέλ είναι ένας νεαρός άνθρωπος, που δεν δηλώνει επαγγελματίας της πολιτικής, αλλά δέχτηκε να αναλάβει αυτή τη θέση στο πλαίσιο της προσωρινής άσκησης της εξουσίας από το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο. Αυτό το όργανο διαδέχτηκε το καθεστώς του «τρελού σκύλου της Μέσης Ανατολής», όπως αποκαλούσε τον (παλιό φίλο του συχωρεμένου του Αντρέα Παπανδρέου) ο Ρόναλντ Ρίγκαν.

Τρελός σκύλος, ή κάποιος για τον οποίο (σύμφωνα με την άποψη του προέδρου της Αιγύπτου Ανουάρ Σαντάτ, που επίσης δολοφονήθηκε τον Οκτώβριο του 1981) η επιστήμη έχει σηκώσει ψηλά τα χέρια για το αν είναι παράφρων ή κυριευμένος από τον διάβολο!

«Αυτό που αν αναζητάμε τώρα είναι η λύτρωση μας σε όλα τα επίπεδα: στο εθνικό, στο πολιτικό, στο οικονομικό και βεβαίως στο αθλητικό» μου είπε ο Λίβυος υπουργός. «Η συμμετοχή μας στους Αραβικούς αγώνες αποτελεί εξ ορισμού μια τεράστια υπέρβαση, αλλά και μια μορφή λύτρωσης. Πριν από μερικές εβδομάδες κάποια από τα παιδιά που είναι εδώ με τις αθλητικές στολές, φορούσαν ακόμη αμπέχονα και πολεμούσαν στους δρόμους για να ρίξουν το καθεστώς του Γκαντάφι. Τώρα αυτοί έχουν μια ευκαιρία να επιστρέψουν στα γήπεδα και να αφοσιωθούν σε αυτό που τόσο πολύ αγαπούν κι εμείς, ως κράτος, έχουμε την υποχρέωση να τους επαναφέρουμε ομαλά στο χώρο τους και να τους δώσουμε τα εφόδια να ξαναγυρίσουν στην κοινωνία. Είμαστε ηθικά υποχρεωμένοι απέναντι στη νεολαία της Λιβύης» .

Προτού καν συμπληρωθούν δύο μήνες από την ανατροπή και τον θάνατο του Γκαντάφι, οι Λίβυοι προσπαθούν να ξαναβρούν τους ρυθμούς τους: τούτο ακούγεται περίεργο και μάλλον δεν ανταποκρίνεται στην (ιστορική) πραγματικότητα. Το ορθό είναι ότι (οι Λίβυοι) προσπαθούν να βρουν έναν ρυθμό που τον είχαν ξεχασμένο από το μακρινό 1969, όταν ανέλαβε την εξουσία ο Γκαντάφι και τους έβαλε στο μακρύ τούνελ, από το οποίο βγήκαν τις προάλλες.

Για τον αθλητισμό της μικρής αφρικανικής χώρας των εξήμισι εκατομμυρίων κατοίκων , η κωδική λέξη είναι μία: ανοικοδόμηση σε όλα τα επίπεδα. Οι Λίβυοι προσπαθούν να αποκόψουν τους δεσμούς με το παρελθόν και να αφήσουν πίσω τους όχι τόσο τον μπαμπά (που άλλωστε τον άφησε πίσω της η ίδια η ζωή, αλλά) τον γιο του. Ο Αλ Σααντ Γκαντάφι διετέλεσε αρχηγός της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου και εν συνεχεία πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και της Ολυμπιακής Επιτροπής της χώρας του. Κοινώς, υπήρξε ο γενικός δερβέναγας του αθλητισμού της Λιβύης και η επιχείρηση απογαλακτισμού δεν είναι καθόλου εύκολη.

Επιβεβαιώνοντας τον κανόνα «likefather, likeson», ο τρίτος γιος του Γκαντάφι ήταν βίος και πολιτεία. Σε μια οικογένεια που ο καλύτερος είχε σκοτώσει τη μάνα του, ο λεγάμενος μπλέχτηκε με όλες τις αμαρτίες και τις παρανομίες που μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νους: ναρκωτικά, ξέπλυμα χρήματος, εκβιασμοί, δολοφονίες, αμφιλεγόμενες σεξουαλικές δραστηριότητες κοκ. Στην κορύφωση της αλαζονείας, της ματαιοδοξίας και της καθεστωτικής αντίληψης του, ευχαριστιόταν στη διάρκεια της παρουσίασης της ομάδας του, να ακούγεται μόνο το δικό του όνομα! Οι υπόλοιποι παίκτες, συμπαίκτες και αντίπαλοι, παρουσιάζονταν μονάχα με τα νούμερα που είχαν πάνω στις φανέλες τους! Παράλληλα οι διαιτητές δεν τολμούσαν να σφυρίξουν εις βάρος του, ενώ οι άνδρες της προσωπικής ασφάλειας του ήταν διασκορπισμένοι στην εξέδρα και . τακτοποιούσαν όποιον θεατή εξέφραζε τη δυσαρέσκεια του για αυτά που συνέβαιναν.

Μετά την Αλ Αχλί και την Αλ Ιτιχάντ ο (γεννημένος το 1973) σέντερ φορ Γκαντάφι θέλησε να παίξει στο εξωτερικό. Το 2000 ματαιώθηκε η μεταγραφή του στην Μαλτέζικη Μπιρκιρκαρά, αλλά τρία χρόνια αργότερα κατάφερε να ενταχθεί στη Γιουβέντους, χάρη βεβαίως στο γεγονός ότι μια εταιρεία της Λιβύης κατείχε το 7.3% των μετοχών της. Η «Μεγάλη Κυρία» τον έστειλε δανεικό στην Περούτζια και από εκεί το οδοιπορικό του συνεχίστηκε στην Ουντινέζε και στη Σαμπντόρια. Σε αυτές τις τρεις σεζόν που βρέθηκε στην Ιταλία, ο Γκαντάφι έπαιξε όλα κι όλα δέκα λεπτά σε ένα ματς της Ουντινέζε με την Κάλιαρι και ως εκ τούτου πήγαν στράφι τα λεφτά που έδωσε στον Ντιέγκο Μαραντόνα και στον Μπεν Τζόνσον, τους οποίους είχε προσλάβει ως τεχνικό σύμβουλο και προσωπική γυμναστή, αντιστοίχως!

Πολύκρίμα.

Η δεσποτική αντίληψη και η μονοκρατορία που επέβαλαν οι Γκαντάφι οδήγησαν τον αθλητισμό της Λιβύης σε στραβό δρόμο. Ούτως ή άλλως η χώρα δεν έχει να επιδείξει αθλητικές επιτυχίες στο διεθνές αθλητικό στερέωμα: στο ποδόσφαιρο (έφτασε μεν το 1986 δυο γκολ μακριά, αλλά) δεν κατάφερε ποτέ να προκριθεί στην τελική φάση ενός Μουντιάλ, και στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν έχει κατακτήσει κανένα μετάλλιο. «Θα προσπαθήσουμε όμως να αλλάξουμε τη νοοτροπία και απαλλαγμένοι, πλέον, από την πίεση του καθεστώτος να δημιουργήσουμε καλύτερες συνθήκες για τους αθλητές, για τους συλλόγους και για τις εθνικές ομάδες μας, ώστε να μπορέσουμε να διακριθούμε διεθνώς. Ο αθλητισμός είναι ένα από τα οχήματα της εθνικής παλινόρθωσης μας και της εξάπλωσης του μηνύματος ότι η Λιβύη είναι πλέον μια ελεύθερη χώρα, που αφήνει πίσω της το παλιό καθεστώς και προσπαθεί να χαράξει μια νέα πορεία» τόνισε ο Φατί Καρμπέλ, συμπληρώνοντας ότι «μέχρι τώρα η Λιβύη έδινε την ταυτότητα της με τα όπλα και τη βία, αλλά τώρα έχουμε μια ευκαιρία να αναδείξουμε την άλλη όψη μιας χώρας που διψάει για να προοδεύσει και να δώσει μια διέξοδο στη νεολαία της».

Οι ιππότες της Μεσογείου (MediterraneanKnights), όπως αποκαλείται η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Λιβύης, έδωσε τον πρώτο αγώνα της μετά τη μάχη της Τρίπολης και την ανατροπή του Γκαντάφι στις 3 Σεπτεμβρίου του 2011, φορώντας καινούργιες εμφανίσεις πάνω στις οποίες υπήρχε το σήμα της προσωρινής μεταβατικής κυβέρνησης. Στον αγώνα αυτό, στο πλαίσιο της προκριματικής φάσης του «Copa Africa» του 2012, που για λόγους ασφαλείας διεξήχθη στο Κάιρο και μάλιστα κεκλεισμένων των θυρών, νίκησαν με 1-0 τη Μοζαμβίκη, με ένα (ιστορικό, όπως θεωρήθηκε και θα μνημονεύεται) γκολ του Ράμπι Αλ Λαίφι.

Για τη Λιβύη αυτή η εποχή μοιάζει με την άνοιξη. «Τώρα δεν παίζουμε μόνο για να φέρουμε ένα καλό αποτέλεσμα και να προκριθούμε. Αγωνιζόμαστε για τη νέα κυβέρνηση, για τη νέα εποχή, για τη νέα χώρα» είπε στις 7 Οκτωβρίου, παραμονή του αγώνα με τη Ζάμπια (όχι ένας οποιοσδήποτε Λίβυος παίκτης, αλλά) ο Βραζιλιάνος προπονητής της εθνικής ομάδας τους, ο Μάρκος Πακετά.

Η Λιβύη ήταν οικοδέσποινα στο CopaAfricaτου 1982 στο οποίο ηττήθηκε στον τελικό (στα πέναλτι) από τη Γκάνα και κατέλαβε τη δεύτερη θέση, ενώ απέτυχε να διακριθεί στην επόμενη συμμετοχή της, το 2006 στην Αίγυπτο. Το εάν και κατά πόσο το γενικότερο ανανεωτικό και. αναγεννησιακό κλίμα που επικρατεί αυτή τη στιγμή στη χώρα, θα τη βοηθήσει να ξεπεράσει τα συνηθισμένα όρια της δεν είναι απλώς ένα ζητούμενο, αλλά η στοιχειώδης υποχρέωση της (καινούργιας) Λιβύης απέναντι στον εαυτό της.

Θα κάνουν ό,τι μπορούν για να τα καταφέρουν, άλλωστε (όπως τραγουδάνε και στον εθνικό ύμνο τους), «Αllahuakbar», που σημαίνει «ο θεός είναι μεγάλος»!

· ΥΓ: Είναι όντως μεγάλος ο (κάθε) θεός, .όπως κι αν τον λένε, απλώς δεν ξέρω αν είναι πιο μεγάλος από τον μεγαλύτερο σε κυβικά αθλητή, που ανέδειξε η Λιβύη: αναφέρομαι στον περιβόητο μπασκετμπολίστα Σουλειμάν Αλί Νασνούς, ο οποίος γεννήθηκε το 1943, πέθανε το 1991 και είχε μπόι 2 μέτρα και 45 εκατοστά! Εκτός από μπάσκετ, ο 13ος ψηλότερος (καταγεγραμμένος) άνθρωπος στη σύγχρονη ιστορία , έπαιξε επίσης και σε μια ταινία του Φελίνι («Satyrikon») και φιγουράρισε στο βιβλίο των ρεκόρ του Γκίνες.