We are all Greeks!

Από το μπαλκόνι του Δημαρχείου του Βερολίνου, ο Τζον Φίτζεραλντ Κένεντι εκστόμισε στις 26 Ιουνίου του 1963 την περίφημη ατάκα "Ich bin ein Berliner" (που σημαίνει "'είμαι ένας Βερολινέζος) και 49 χρόνια αργότερα την πήραν σχοινί κορδόνι κόσμος και ντουνιάς και μας την προσφέρουν με γαλαντομία, συστηνόμενοι ως παγκοσμιοποιημένοι Ελληνες. Για την ακρίβεια συμμερίζονται το δράμα των Ελλήνων κι άμα λάχει μας προσφέρουν κιόλας τον οβολό τους.

Το "We are all Greeks" θα μπορούσε κάλλιστα να το λανσάρει ως σλόγκαν της και η... Ευρωλίγκα. Να το σκεφτεί ο Μπερτομέου, διότι το "We feel devotion" πάλιωσε ενώ η... αποδαιμονοποίηση της φάρας μας είναι της μόδας και επίσης ανταποκρίνεται στο πνεύμα των πλέι οφς της εφετινής διοργάνωσης: με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό ως συλλογικούς πρεσβευτές του ελληνικού μπάσκετ, με Κατσικάρη, Βασιλειάδη και Μαυροειδή στην "Σταχτοπούτα" Μπιλμπάο, με Παπαλουκά και Σχορτσανίτη στη Μακάμπι, με Ζήση στη Σιένα και με Σφαιρόπουλο στην ΤΣΣΚΑ , ε αυτή πλέον δεν είναι η οκτάδα της Ευρωλίγκας της σεζόν 2011-12, αλλά το Final-8 του Κυπέλλου Ελλάδος.

Εντάξει, λέμε και καμιά βλακεία (το ενδεχόμενο να μετεξελισσόταν ο ανυπόφορος, πλέον, τελικός του Κυπέλλου σε τέτοιο τουρνουά, εννοώ) για να περνάει η ώρα...
Α, για να μην το ξεχάσω: θα έβαζα και τον (δεδηλωμένο φιλέλληνα) Μπλατ σε αυτή τη συνομοταξία, αλλά το αποφεύγω, γιατί σε μια τέτοια περίπτωση θα έμπλεκαν τα ήδη μπλεγμένα (ανάμεσα στη Βοστώνη, και στο Τελ Αβίβ, στους Σέλτικς και στους Λέικερς, στη Μόσχα και στη Θεσσαλονίκη) μπούτια του Ντέηβιντ.

Αντιθέτως δεν θα μπλέκαμε καθόλου τα μπούτια μας αν χωρούσαν στα (απλωμένα καθ' άπασαν την ευρωπαϊκήν επικράτειαν) ελληνικά σκέλια ο Φώτσης, ο Μπουρούσης και ο Ζούρος, αλλά ατύχησαν: ο Αντώνης και ο Γιάννης πληρώνουν το ακριβό εισιτήριο της μιλανέζικης πασαρέλας, ενώ από τον Ηλία έλειψε το timing, καθότι έφυγε νωρίς από τη Ζαλγκίρις και πήγε αργά στην Εφές Αναντολού!

Μπορεί να θεωρηθεί υπερβολική, ου μην και ροπή προς την πατριδοκαπηλεία η θέση μου, αλλά είμαι έμπλεος υπερηφάνειας για τα αθλητικά (και εν προκειμένω τα μπασκετικά) κατορθώματα μας: για τις δυο ομάδες μας, για τους απανταχού της Ευρώπης παίκτες και τους προπονητές που ταξιδεύουν προς τον Βόσπορο πάνω σε καράβια με σημαίες ευκαιρίας (όπως λένε και οι ναυτικοί), για το γεγονός ότι η χειμαζόμενη πατρίδα μας, μπορεί να φτιάχνει ή να βρίσκει σχεδίες για να συνεχίσει τον αθλητικό πλου της.

Πέρα από το μπάσκετ, σε μια πολλά υποσχόμενη (ελέω Ολυμπιακών Αγώνων και ποδοσφαιρικού Euro) χρονιά, ο αθλητισμός μπορεί να βάλει πλάτη όχι για να ανακάμψει η οικονομία μας, να μειωθεί η ανεργία ή να αντιμετωπιστεί η ύφεση, αλλά για να σκάει ένα γελάκι στα συνοφρυωμένα πρόσωπα μας και ν' αποδεικνύουμε ότι οι Ελληνες έχουμε χάσει τα λεφτά μας, αλλά όχι και την ψυχή μας.

Το σημείωνα και προχθές μετά τα.... Καζανέματα του Παναθηναϊκού ότι σε μια χώρα που έχει γίνει το ανέκδοτο του πλανήτη, ο αθλητισμός συνεχίζει να κάνει αντίσταση! Γενικώς είμαι πάντοτε επιφυλακτικός με τέτοια λεπτά θέματα, διότι ελλοχεύει ο κίνδυνος να επιβεβαιωθεί έστω και από σπόντα η άποψη ότι "ο αθλητισμός (μετά τη θρησκεία, στο μαρξιστικό δόγμα) είναι το όπιον του λαού" ή έστω να θεωρηθεί προσβλητική η αναγωγή ενός γκολ, ενός καλαθιού, μιας νίκης ή ενός χρυσού μεταλλίου σε εθνική υπόθεση, σε λάβαρο, σε σημαία και πάει λέγοντας.

Εδώ βεβαίως εγείρονται επαρκώς τεκμηριωμένες απόψεις που ενθαρρύνουν αυτές τις αντιπαραβολές. Θυμάμαι πάντοτε την εντυπωσιακή ομολογία του συχωρεμένου (αρχαιολόγου, που έφερε στο φως τη Βεργίνα) Μανώλη Ανδρόνικου ο οποίος την επαύριον του θριάμβου στο Ευρωμπάσκετ του '87 είχε πει ότι "οι Ελληνες είχαν να πανηγυρίσουν με τόση πανδημία και τέτοια ομοψυχία από τον Οκτώβριο του 1944, όταν απελευθερωθήκαμε από τη γερμανική κατοχή"!

Συν τοις άλλοις έχω ακούσει από πολλούς να μνημονεύουν ένα αθλητικό γεγονός ως μια από τις κορυφαίες στιγμές ανάτασης ενός βασανισμένου λαού που άφηνε πίσω του τον Β' παγκόσμιο πόλεμο και την κατοχή και βρισκόταν στη δίνη του εμφυλίου πολέμου: τη νίκη του Στέλιου Κυριακίδη στον Μαραθώνιο της Βοστώνης, το 1946!

Αυτά ως λιγοστές σκόρπιες σκέψεις (και όχι ως κανενός είδους πολιτικό και κοινωνικό μανιφέστο) οι οποίες επικαιροποιήθηκαν από τα έντονα ίχνη που αφήνει το ελληνικό μπάσκετ στο πεδίο της εφετινής Ευρωλίγκας. Τελικά αφού τόσος κόσμος (για να απαλύνει τον πόνο μας) δηλώνει "we are all Greeks", ας το φωνάξουμε κι εμείς δυνατά μπας και πάρουμε δύναμη για να αντέξουμε τα δεινά...

ΥΓ: Είναι σχετικώς άσχετο ή ασχέτως σχετικό (με το μπάσκετ), αλλά το πήρε κάπου το μάτι μου και επειδή με συγκλόνισε ως νόημα, αλλά και ως διατύπωση, υποκύπτω στον πειρασμό να το αναδημοσιεύσω. Το 'γραψε κάποτε ο Γιώργος Σεφέρης...

"Είμαστε ένας λαός, με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων.

Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι; Δε γυρεύω μήτε το σταμάτημα, μήτε το γύρισμα προς τα πίσω, αλλά γυρεύω το νου, την ευαισθησία και το κουράγιο των ανθρώπων, που προχωρούν εμπρός".