«Δεν ήμασταν άνθρωποι πια, ήμασταν κτήνη...»

Οι Ναζί επιχείρησαν να αφανίσουν ολοσχερώς τα στρατόπεδα θανάτου τους προκειμένου να μην υπάρχει καμία ένδειξη ή απόδειξη ενοχής για τις φρικαλεότητές τους. Δεκαετίες μετά το Άουσβιτς στέκει ως ένα απάνθρωπο... απομεινάρι των όσων έκαναν οι Ναζί. Ένα μέρος για να θυμίζει το Ολοκαύτωμα και την βία, τις σφαγές και την φρίκη. 27η Iανουαρίου, καθιερωμένη από τον ΟΗΕ ως Διεθνής Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος...

Τον Νοέμβριο του 1989 το μουσείο μνήμης του Ολοκαυτωματος στην Ουάσινγκτον παρέλαβε από το κρατικό μουσείο του Άουσβιτς ένα φορτίο με αντικείμενα για την έκθεση του μουσείου για το Ολοκαύτωμα. Μαζί με συγκεκριμένα αντικείμενα από το Άουσβιτς και κομμάτια από το κρεματόριο, αλλά και ένα μέρος από τον ηλεκτροφόρο φράχτη. Επίσης 20 άδεια κουτιά από Zyklon B, το επικίνδυνο αέριο που είχε γίνει χρήση για θανάτωση ανθρώπων. Χτένες, καθρέφτες, ξυραφάκια, οδοντόβουρτσες, υλικά για φαγητό, ψαλίδια, αλλαξιές για ρούχα και πολλά άλλα. Ένα κουτί είχε και κομμένα ανθρώπινα μαλλιά!!!

"Όταν πρωτολάβαμε τα μαλλιά, τα βλέπαμε ως ένα ακόμα αντικείμενο για το μουσείο", λέει ο επικεφαλής Γιάσεκ Νοβακόβσκι. "Όταν όμως ήρθε η αρμόδια επιτροπή για να δει το πως θα το παρουσιάσουμε το αντιμετώπισε εντελώς διαφορετικά απο τα άλλα αντικείμενα", συμπλήρωσε.

Η αρμόδια επιτροπή παρουσίασης και παράθεσης αντικειμένων που απαρτίζεται από 20 ανθρώπους που επιβίωσαν από το Ολοκαύτωμα αλλά και επικεφαλής και υπεύθυνους από μουσεία και άλλους φορείς είναι υπεύθυνη για το πως γίνονται οι εκθέσεις των μουσείων και η ουσία τους.

Αφιέρωσε δύο συναντήσεις για το θέμα των κομμένων μαλλιών που ήταν κομμάτι των βασανισμών. Ήταν μάλιστα αρκετά μαλλιά που είχαν αφαιρεθεί από κεφάλια γυναικών. Σύμφωνα με τον Νοβακόβσκι ήταν μία από τις πιο ευαίσθητες και δυνατές ιστορίες που έκαναν την επιτροπή να λυγίσει. "Τα μαλλιά είναι ένα δυνατό προσωπικό θέμα. Δεν είναι μόνο μέρος του σώματος. Είναι και μέρος της καθημερινότητάς του και της ταυτότητας του. Τα μαλλιά λένε πολλά για έναν άνθρωπο. Δεν είναι κάτι απλό", σχολίασε.

Αρκετά μέλη της Επιτροπής αισθάνθηκαν ότι τα μαλλιά που βρέθηκαν σε μεγάλες μπάλες μετά την απελευθέρωση των κρατουμένων τον Γενάρη του 1945 θα έπρεπε να είναι στο μουσείο. "Το βασικό είναι να πείσουν άπαντες ότι η υπόθεση του Ολοκαυτώματος είναι σκληρή και δυνατή και να στείλουν μήνυμα σε όσους αρνούνται την ιστορία αυτή", είπε ο Βέινμπεργκ, πρόεδρος της σχετικής Επιτροπής και υπεύθυνος του μουσείου.

"Δεν ήταν τόσο για την τωρινή γενιά όλο αυτό όσο για τις επόμενες γενιές. Τα μαλλιά είναι απόδειξη βίας και κακοποίησης. Υπήρχαν και άτομα που διαφώνησαν με το να παρουσιαστούν τα μαλλιά στην έκθεση. Κυρίως γυναίκες που επιβίωσαν", λέει ξανά ο Βάινμπεργκ.

"'Απ' όσο ξέρω και καταλαβαίνω μπορεί να είναι εκεί και τα μαλλιά της μητέρας μου', είχε πει ένα άτομο. 'Δεν θέλω λοιπόν να είναι εκεί', έλεγε", συμπλήρωσε ο ίδιος. Τελικώς το μουσείο έκανε κάτι σαν φωτογραφική επίδειξη με φωτό από τα μαλλιά.

Στην Πολωνία αρμόδιοι ενός μουσείου για το Ολοκαύτωμα έθεσαν ένα ακόμα πιο καίριο ζήτημα. Το πως θα διατηρηθούν αυτά τα μαλλιά για να γίνει η έκθεση στο μουσείο τους. Το θέμα που επίσης τέθηκε πρόσφατα είναι το πόσα πολλά εκατ. δολάρια χρειάζονται για να διατηρηθούν οι χώροι στο Αουσβιτς. Ειδικοί από όλον τον κόσμο συγκεντρώθηκαν για να ασχοληθούν με αυτό το θέμα.

Ακόμα και στην απελευθέρωση των υπό κράτηση ανθρώπων στο Άουσβιτς όλα αυτά τα σύμβολα απανθρωπιάς και βασανισμών ανατριχιάζουν ακόμα το παγκόσμιο κοινό. Οι Ναζί δεν δολοφόνησαν απλώς εκατ. κόσμου. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Όσοι απέμειναν τους 'ξεζούμιζαν' για να βοηθούν την γερμανική 'μηχανή' και την λειτουργία του ναζιστικού καθεστώτος.

Είναι απίστευτο το πόσο σαδιστικά λειτουργούσαν οι Ναζί και αξιοποιούσαν τα πάντα. Από το να έχουν ως εργατικά χέρια όλους αυτούς τους ανθρώπους για σιδηροδρόμους ή ακόμα και για κατασκευή υποβρυχίων μέχρι την χρήση των μαλλιών τους. Στο Άουσβιτς, το Μάιντανεκ και το Τρεμπλίνκα φτιάχνονταν ρούχα, σχοινιά, φόρμες και άλλα υλικά για πληρώματα υποβρυχίων. Ακόμα και μπότες για εργάτες σιδηροδρόμων.

Σύμφωνα με απομνημονεύματα του Δρ. Μίκλος Νίζλι, ενός κρατουμένου που δούλευε ως βοηθός του περιβόητου γιατρού και βασανιστή Γιόζεφ Μένγκελε ανθρώπινες τρίχες από το κεφάλι συχνά δοκιμάζονταν για υλικά για βόμβες και δημιουργία μηχανισμών εκρήξεων. Προτιμούσαν τα μαλλιά των γυναικών από άνδρες και παιδιά διότι ήταν πιο σκληρές, δυνατές και μακριές οι τρίχες.

Τα μαλλιά τα αφαιρούσαν από τα κεφάλια των πτωμάτων μόλις έβγαιναν από τους θαλάμους αερίων. Τα μαλλιά τα είχαν σε μπάλες σε ειδικούς χώρους συγκέντρωσης. Τις μπάλες αυτές τις έδιναν με κόστος σε γερμανικές βιομηχανίες πέραν των άλλων χρήσεων. Έχει ειπωθεί και το εξής ανατριχιαστικό, κάποια από τα προϊόντα που φτιάχτηκαν από εκείνα τα κομμένα μαλλιά χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα στα νοικοκυριά της Γερμανίας!!! Δεν έχει επιβεβαιωθεί...

Τον Μάιο του 1945 λίγες ημέρες μετά την απελευθέρωση, Πολωνοί έστειλαν σε Ινστιτουτο Έρευνας και Φαρμάκων στην Κρακοβία μαλλιά που βρέθηκαν στο Άουσβιτς. Μετά από σειρά τεστ ο Γιαν Ρόμπελ, επικεφαλής του Ινστιτούτου επιβεβαίωσε πως τα μαλλιά αυτά είχαν σημάδια από το πολύ ισχυρό δηλητήριο και χημικό Zyklon.

Αυτά τα ευρήματα ήταν και αποδείξεις για τους εγκληματίες πολέμου, συμπεριλαμβανομένου και τους Ρούντολφ Χες, πρώην αξιωματικού στο Άουσβιτς. Καταδικάστηκε σε θάνατο στις 2 Απριλίου του 1947 και κρεμάστηκε 14 ημέρες μετά δίπλα στο παλιό κρεματόριο στο Σταμλάγκερ, πολύ κοντά στο κεντρικό στρατόπεδο του Άουσβιτς.

Έκτοτε τα ανθρώπια μαλλιά συνέχισαν να είναι μάρτυρες αποδείξεων βασανισμών. Στο 2ο όροφο του Block IV, φυλακίου του Άουσβιτς, υπάρχουν ακόμα τέτοια ευρήματα. Για ένα μεγάλο διάστημα και σημάδια χρήσης χημικών και μία έντονη μυρωδιά ναφθαλίνης και άλλων τρόπων διατήρησης μαλλιών. Πολλοί επισκέπτες δεν αντέχουν καν μες στο δωμάτιο. Άλλοι κοιτούν με δυσπιστία, άλλοι στρέφουν το βλέμμα προς τα παράθυρα και άλλοι φεύγουν σιωπηλοί από τον χώρο.

Ο Βίτολντ Σμρεκ είναι ένας επικεφαλής του τμήματος συντήρησης και διατήρησης του μουσείου Άουσβιτς, λέει πως κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ ενοχλημένοι αλλά και έξαλλοι με όσα βλέπουν και κάποιες φορές και με τον τρόπο έκθεσης των μαλλιών. Ότι όλο αυτό είναι άκρως προσβλητικό.

Ο Ανταμ Ζακ, εκπρόσωπος του Κολεγίου Ιησουιτών στην Κρακοβία, θεωρεί πως δεν υπάρχει λόγος να διατηρηθούν αυτά τα μαλλιά στο Block IV. Προτείνει να φύγουν από εκεί οπου είναι και να θαφτούν. "Τα μαλλιά είναι μέρος του σώματος και πρέπει να υπάρξει αξιοπρέπεια και σεβασμός σε αυτό το θέμα. Ο κόσμος λέει πως χρειάζονται τα μαλλιά για αποδείξεις. Συγνώμη αλλά υπάρχουν τόσες άλλες αποδείξεις για το Ολοκαύτωμα", σχολιάζει.

Ο Έρνεστ Μίκελ σύμβουλος στο Άουσβιτς λέει ότι δεν υπάρχει κάτι πιο δυνατό για τα εγκλήματα των Ναζί από τα μαλλιά αυτά. "Εάν τα καταστρέψουμε θα καταστρέψουμε και τις πιο μεγάλες και δυνατές αποδείξεις. Αποδείξεις για ότι έγινε σε εμάς και ότι περάσαμε αλλά και σε ανθρώπους που πέθαναν. Παίρνανε τις γυναίκες και τα παιδιά από τα τραίνα και τα ψέκαζαν με χημικά. Παντού σε ότι είχαν. Είναι ένα μέρος μίας ιστορίας που πρέπει να συνεχίζει να λέγεται", υπογραμμίζει.

Σήμερα μισό αιώνα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ο χρόνος και η φύση συνωμοτούν ώστε οι εγκαταστάσεις αυτές να έχουν αλλοιωθεί αισθητά. Στην Ευρώπη και την Αμερική υπάρχουν αρκετοί ιστορικοί που θεωρούν ότι το Ολοκαύτωμα στηρίζεται πια σε όχι τόσο τρανταχτές αποδείξεις και πως ένα κομμάτι μαλλιών ή κάποιες σκόνες ή άλλα μικρά πράγματα δεν επαρκούν για να αποδείξουν ότι οι Γερμανοί αφάνισαν 12 εκατ. κόσμο.

Παρότι οι πολέμιοι των αποδείξων του Ολοκαυτώματος δεν εκτιμώνται γενικά από το παγκόσμιο κοινό, υπάρχουν. Και υπάρχουν και στην Γερμανία με το κίνημα Auschwitz-Lüge όπως λέγεται ή αλλιώς το ψέμα του Άουσβιτς. Τα τελευταία χρόνια δε το κίνημα αυτό έχει μεγαλώσει πολύ σε Γερμανία, Γαλλία, Καναδά και ΗΠΑ. Στην Γαλλία το ανώτερο δικαστικό όργανο έχει βγάλει πολλές φορές αποφάσεις κατά του συγκεκριμένου κινήματος με αυστηρά και μεγάλα πρόστιμα και απαγορεύσεις.

Παρά τα προβλήματά τους με τα δικαστήρια οι συγκεκριμένοι υποκινητές του κινήματος κατά του Ολοκαυτώματος δεν σταματούν. Υπήρξε μάλιστα ένα γκάλοπ στην Boston Globe που λέει ότι 1 στους 3 Αμερικανούς πιστεύουν πως το Ολοκαύτωμα δεν έγινε ποτέ. Η πίεση του κινήματος αυτού ήταν τόσο έντονη που μέχρι και οι άνθρωποι του μουσείου του Άουσβιτς πριν από 2 χρόνια είχαν τοποθετηθεί επί του θέματος.

Παρουσίασαν δείγματα μαλλιών από χημικά και άλλες αποδείξεις από Zyklon B. Η άλλη πλευρά επιμένει στο να ζητάει άλλου τύπου αποδείξεις. Ζητούν κάτι πιο τρανταχτό για την γενοκτονία των Ναζί στην Ευρώπη. Οι ρεβιζιονιστές όπως αποκαλούνται δεν αρνούνται την ύπαρξη κρεματορίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ή το γεγονός πως κόσμος μπορεί να πέθανε από εξάντληση, πείνα ή αρρώστιες. Ακόμα και για το Zyklon B και τους θαλάμους αερίων. Αρνούνται πως ήταν ένα σχέδιο όλο αυτό. Ότι υπήρξε σύστημα και στόχευση για αφαίρεση τόσων ανθρώπινων ζωών. Το αμφισβητούν και ζητούν πειστήρια εκτός από μαρτυρίες επιζώντων ή ακόμα και ατόμων που ήταν στα Ες Ες φύλακες ή αξιωματούχοι.

Το 1978 ο καθηγητής γαλλικής φιλολογίας Ρόμπερτ Φορισον από το Πανεπιστήμιο της Λιόν είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο στην Le Monde με τίτλο 'το πρόβλημα των θαλάμων αερίων και η φήμη του Άουσβιτς'. Εκεί αμφισβήτησε την πληροφορία πως έγινε χρήση υδροκυανίου για να σκοτωθούν άτομα στα κρεματόρια στο Άουσβιτς. Ο ίδιος αμφισβήτησε τα πάντα. Ακόμα και ότι υπήρξαν αποδείξεις ότι τα κρεματόρια ήταν εγκαταστάσεις αφανισμού και θανάτωσης τόσων ανθρώπων.

Κατά την άποψή του δεν υπήρξαν επαρκή και σοβαρά πειστήρια για το Ολοκαύτωμα. Σχολίασε πως δεν γίνεται να έχει τελεστεί το πιο μεγάλο έγκλημα στην ανθρωπότητα και να μην υπάρχει μία μεγάλη και ξεκάθαρη απόδειξη. Φαίνεται πως όσα χρόνια και εάν περάσουν οι διαφορές αυτές θα υπάρχουν και όσο υφίστανται ακόμα θέματα συντήρησης και διατήρησης αυτών των χώρων και ακόμα και των τριχών των μαλλιών θα γίνεται και πιο δύσκολο.

«Arbeit macht frei» που σημαίνει «η εργασία απελευθερώνει». Η διαβόητη επιγραφή σε «καλωσορίζει» στον τόπο μαρτυρίου και αφανισμού εκατομμυρίων ψυχών. «Το Άουσβιτς είναι σκοτάδι, αποδόμηση, καταστροφή». Σύμφωνα με τους ελάχιστους υπολογισμούς, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς απελάθηκαν και καταγράφηκαν 1.300.000 άνθρωποι: οι 1.100.000 ήταν Εβραίοι -εκ των οποίων οι 55.000 από την Ελλάδα-, 150.000 Πολωνοί, 23.000 Ρομά, 15.000 σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου και περίπου 25.000 από διάφορες άλλες εθνικότητες. Από αυτούς, οι 1.100.000 εκτελέστηκαν εκεί, κυρίως στους θαλάμους αερίων. Το 90% των θυμάτων ήταν Εβραίοι.