Ο πρόεδρος που φόρεσε στο μπάσκετ βραχιόλια

Η πρώτη φράση που άκουσα ποτέ όταν αποπειράθηκα να μάθω «τι εστί Λιόλιος», τότε που (Φεβρουάριος 2020) το αφεντικό του Προμηθέα πρωτοφόρεσε τον μανδύα του εξυγιαντή ήταν: «Είναι ο χειρότερος χαρακτήρας που έχω συναντήσει στη ζωή μου». Η δεύτερη: «Λιόλιο θα ψηφίσουμε, επειδή κάθε χρόνο νικάμε τον Προμηθέα μέσα-έξω και σωζόμαστε». Η τρίτη: «Ξέρω, κάποιοι λένε ότι ο Λιόλιος είναι στοιχηματζής».

Την πρώτη φράση την ξεστόμισε ο ιδιοκτήτης μίας άλλης ΚΑΕ, η οποία νομίζω ότι (ως σωματείο προφανώς) το 2021 ψήφισε την παράταξη Φασούλα, αλλά δεν είμαι και βέβαιος. Ούτε έχω αρκετά στοιχεία για να αντικρούσω τον αφορισμό. Τη δεύτερη, τοποθετημένη κάπου ανάμεσα στο σοβαρό και στο αστείο αλλά πιο κοντά στο σοβαρό παρά στο αστείο, μου την είπε παράγοντας ομάδας η οποία είχε ιστορικά καλές σχέσεις με την παράταξη Βασιλακόπουλου.

Την τρίτη, την είπε σε μένα ο ίδιος ο Λιόλιος, όταν πέρασα από το γραφείο του για μία εθιμοτυπική συνάντηση γνωριμίας στις αρχές Μαρτίου 2022 (με έπιασε και λάστιχο στον δρόμο, γούρι, γούρι). Μιλήσαμε αρκετή ώρα με τον νεόκοπο πρόεδρο και του χάρισα και ένα από τα βιβλία μου, το οποίο τώρα θέλω πίσω. «Μάταιο ταξίδι δεν υπάρχει», έγραψα στην αφιέρωση.

Για το μπάσκετ, όμως, η θλιβερή θητεία του Λιόλιου ήταν ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Ακόμα και αν οι εναντίον του κατηγορίες καταπέσουν, λέμε τώρα ανοησίες για να περάσει η ώρα, ο Πατρινός παιδίατρος που στην άλλη του ζωή είναι καφεκόπτης και στην παράλλη κινείται στις σκιές, θα μείνει στην ιστορία ως ο άνθρωπος που φόρεσε στο μπάσκετ βραχιόλια.

Λησμόνησα να σας πω, ότι η φράση του προλόγου περιείχε και ένα εκκωφαντικό «αλλά». «Ξέρω ότι με λένε στοιχηματζή, αλλά τι να μας πουν κι αυτοί που…». Εάν γράψω το υπόλοιπο, θα ξεκινήσει νέος κύκλος εμπρησμών και βομβιστικών ενεργειών στα θεμέλια του αθλήματος, ή μάλλον κοντά στην κορυφή του.

Επειδή όμως η συζήτηση έγινε μακριά από το κουμπί «REC», την κλειδώνω στο συρτάρι. Όχι ότι υπάρχει πολύ «REC» στη δικογραφία των ημερών. Προς το παρόν, τουλάχιστον, τηλέφωνα δεν έχουν ανοίξει. Οι κοριοί και τα Predator περιμένουν τη σειρά τους σε κάποιο συρτάρι.

Ο Λιόλιος με είχε διαβεβαιώσει τότε ότι δεν σκόπευε να μείνει στο μπάσκετ παραπάνω από μία και μοναδική τριετία: «Έχω παρατήσει τη δουλειά μου, την ομάδα μου, την οικογένειά μου, τη ζωή μου. Εάν σου πω όμως το όραμά μου, θα με αποκαλέσεις μεγαλομανή».

Τελικά, μου το αποκάλυψε. Θα οδηγούσε λέει την Εθνική στην κατάκτηση τριών σερί μεταλλίων (Ευρωμπάσκετ ’22, Μουντομπάσκετ ’23, Ολυμπιάδα ’24), θα φρόντιζε με το εγνωσμένο κύρος του ώστε η σημαία να δοθεί στον Γιάννη Αντετοκούνμπο και μετά θα αποχωρούσε μέσα σε «ωσαννά», παραδίδοντας το άθλημα τυλιγμένο σε δάφνες και ποτισμένο με σαμπάνια.

«Τρία μετάλλια και μία σημαία», ήταν ο τίτλος του σχολίου που που έγραψα εδώ την επόμενη μέρα. Κόντρα στις ηρωικές προσπάθειες του Λιόλιου, το μετάλλιο κατακτήθηκε, έστω με λίγη καθυστέρηση. Η σημαία δόθηκε όντως στα χέρια του Γιάνναρου, αλλά η ΕΟΚ δεν είχε την παραμικρή εμπλοκή στην όλη διεργασία.

Στα ενδότερα της Ολυμπιακής Επιτροπής, ο Λιόλιος διακρίθηκε κυρίως ως ψηφολέκτης και φρουρός της κάλπης στις αρχαιρεσίες που ανέδειξαν τον Ισίδωρο Κούβελο. Οι εκλέκτορες του παρέδιδαν τα κινητά τους επειδή υπήρχε η φήμη ότι κάποιοι Ομοσπονδιάρχες σκόπευαν να βγάλουν σέλφι αιώνιας πίστης προς το νέο αφεντικό και να την αποστείλουν ως πειστήριο αφοσίωσης. Αλλά αυτά δεν έχουν και τόση σημασία.

Σημασία έχουν τα άλλα. Ότι η διοίκηση Λιόλιου έστελνε εξώδικα στον Δημήτρη Καρβέλα («παρακαλώ να προσέλθετε στην εργασία σας») όταν αυτός κειτόταν στο νεκροκρέβατό του. Ότι δεκάδες υπάλληλοι που υπηρέτησαν την ΕΟΚ επί χρόνια ή και δεκαετίες οδηγήθηκαν στα δικαστήρια επειδή ο πρόεδρος με τα γυάλινα μάτια αποφάσισε αυθαίρετη μείωση μισθών και επιδομάτων. Ότι οι προπονητές της προηγούμενης διοίκησης απολύθηκαν χωρίς αποζημίωση, με αποτέλεσμα να προσφύγουν και αυτοί στη δικαιοσύνη.

Μόλις οι σχετικές υποθέσεις τελεσιδικήσουν αμετάκλητα, και αν δεν υπάρξει ανατροπή, η ΕΟΚ θα κληθεί να πληρώσει συνολικά πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ σε 21 υπαλλήλους και στους κληρονόμους του Θανάση Σκουρτόπουλου. Το «νέο ήθος» Λιόλιου είναι μία λαίλαπα που δεν σεβάστηκε τίποτε.

Και ειλικρινά λυπάμαι πολύ για τους παλαίμαχους μπασκετμπολίστες και ορισμένους καλοπροαίρετους ανθρώπους του αθλήματος -άνδρες και γυναίκες- που έσπευσαν να στελεχώσουν την αυλή του. Ορισμένοι παραιτήθηκαν πρόσφατα, άλλοι παραμένουν στην αυλή. Θυμίζω με την ευκαιρία ότι στην ηττημένη παράταξη του 2021 συνυπήρχαν οι κ.κ. Φασούλας, Χριστοδούλου, Ιωάννου, ενώ την είχε στηρίξει δημόσια και ο Νίκος Γκάλης.

Δεν καταλογίζω κακή πρόθεση σε όσους επώνυμους πήγαν με τον Λιόλιο, τους καταλογίζω όμως ότι αποδέχθηκαν να γίνουν «χρήσιμοι ηλίθιοι» στην υπηρεσία ενός ανθρώπου που χρειαζόταν απεγνωσμένα τέτοιους για να ξεπλύνει τις σκοτεινές πλευρές των δραστηριοτήτων και του χαρακτήρα του.

Τα ταμεία της Ομοσπονδίας πράγματι ζεστάθηκαν, αλλά στο σπίτι του κατηγορουμένου δεν μιλάνε για λεφτά και άλλωστε οι νέες χορηγίες επιτεύχθηκαν σε βάρος προηγούμενων συμφωνιών που κρατούσαν το μπάσκετ μακριά από τους δύσοσμους ανέμους της εποχής.

Στο Μιλγουόκι οι παραλήπτες αλληλογραφίας σχετικής με τον Γιάννη μιλούν για κάποιον αυθάδη Έλληνα «idiot» και δεν εννοούν τον Τσαγκρώνη ούτε για τον Βασιλακόπουλο, άσχετα αν στον χαρακτηρισμό χωράνε πολλοί και διάφοροι. Η απουσία του Αντετοκούνμπο από τους αγώνες της Εθνικής το καλοκαίρι του 2026 κουκουλώθηκε με αστείες δικαιολογίες («ναι, αλλά τα προηγούμενα χρόνια πληρώσαμε κανονικά την ασφάλιση»), αλλά η ουσία είναι ότι το κρίσιμο ασφαλιστήριο δεν είχε προϋπολογιστεί από την ΕΟΚ.

Η απόφαση της διοίκησης να στείλει την Εθνική στην Κύπρο για φιλικό με το Ισραήλ προκάλεσε άλλου είδους τριγμούς στο εσωτερικό της Εθνικής, αλλά οι έμπειροι παίκτες που επικαλέστηκαν τραυματισμό και έμειναν εκτός αγώνα προτίμησαν να μείνουν σιωπηλοί για το καλό της ομάδας. Όπως και ο ίδιος ο Λιόλιος, όταν του ζήτησα μία τοποθέτηση για το θέμα.

Τι άλλα νεάκια, εσείς; Α, ναι, τα στημένα. Το κατηγορητήριο ενάντια στον Λιόλιο είναι καταπέλτης και μοιάζει ικανό να τον καθίσει στο εδώλιο για κακουργήματα, οπότε η έκπτωσή του από τον προεδρικό θώκο θα ήταν βάσει νομοθεσίας αυτόματη, ώσπου να διαλευκανθεί η υπόθεση. Δεν αποτελεί δηλαδή είδηση η παραίτησή του ούτε πράξη …ευθιξίας.

Στον βαθμό που είναι ακριβή τα αποσπάσματα τα οποία διέρρευσαν, ο Λιόλιος κατηγορείται για εγκέφαλος σπείρας που έστηνε αγώνες, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι ένοχος ή ότι θα καταδικαστεί. Εάν θέλετε τη γνώμη του παλιού, οι καταθέσεις των δύο μαρτύρων χωρίς άλλα αποδεικτικά στοιχεία καθιστούν την υπόθεση αδύναμη, εφ’ όσον μάλιστα το δίδυμο είναι ντε φάκτο και καθ’ ομολογία διεφθαρμένο. Όταν σε ένα δικαστήριο τίθενται αντιμέτωποι ο λόγος σου και ο λόγος μου, η υπόθεση είναι αδύναμη.

Μπορεί βεβαίως να υπάρχουν ή να προκύψουν και άλλα στοιχεία (όπως τα λεφτά στο σπίτι του διαιτητή Παπαπέτρου, ο οποίος προφυλακίστηκε και εξ αιτίας του συγκεκριμένου ευρήματος) τα οποία θα ανοίξουν τις πύλες του Κορυδαλλού για τους έξι κατηγορουμένους ή για ορισμένους από αυτούς. Αλλά αυτό μένει να το δούμε.

Όσοι ασκήσαμε εξαρχής σκληρή κριτική στον Λιόλιο, δηλαδή εγώ και κάνας δυό άλλοι (αφού επιχειρήθηκε «πέτσωμα» μέσω ΕΟΚ Radio από τις πρώτες κιόλας μέρες της πρώτης θητείας του ανδρός, οπότε η δημοσιογραφική ακεραιότητα έγινε ζήτημα ατομικής ευθύνης του καθενός), αντιμετωπιστήκαμε περίπου ως εχθροί της κάθαρσης και μας κοπάνησαν στο κεφάλι με τα κοντάρια από κόκκινες -όπως παλαιότερα πράσινες- σημαίες.

Με το που ξέσπασε το σκάνδαλο, το μπάσκετ έγινε έρμαιο δικαίων και αδίκων και έβγαλε στα χαρακώματα όσους επικαλούνται και εμπορεύονται μανία καταδίωξης. Δηλαδή, …όλους. Αίφνης, οι πάντες και τα αδέλφια τους δηλώνουν αδικημένοι: ο Παναθηναϊκός για «όσα εκλάπησαν», οι Ολυμπιακοί για το «no call», ο Άρης για το Λίντο, η ΑΕΚ για τον Κουζμίνσκας, ο ΠΑΟΚ ξερωγώ για τον τελικό με τις κάλτσες και πάει κλαίγοντας.

Όσοι βέβαια διάβασαν προσεκτικά τις καταθέσεις και τα κατηγορητήρια αντιλαμβάνονται ότι το παιχνίδι δεν παίζεται σε επίπεδο Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού, άσχετα αν οι Αγγελόπουλοι είδαν στο πρόσωπο του Λιόλιου τον ενσαρκωτή του δόγματος «μέχρι τέλους» και τη Νέμεση του Βασιλακόπουλου.

Με τα ως τώρα δεδομένα, ευνοημένες υπήρξαν οι ομάδες του Λιόλιου και του Τσάπα, ενώ υπάρχουν ύποπτα μοτίβα παράνομου στοιχηματισμού και μοριοδότησης για τις Πανελλαδικές. Ντέρμπι τίτλου και άλλα βαρέα ανθυγιεινά δεν περιλαμβάνονται στις λίστες των σημαδεμένων αγώνων.

Αλλά ποιος μας λέει ότι δεν ήταν στημένες και τόσες άλλες αναμετρήσεις στις οποίες σφύριξαν οι φυλακόβιοι διαιτητές; Ποιος μας λέει ότι δεν υπάρχει ολόκληρο παγόβουνο κάτω από την επιφάνεια του λαδιού; Γιατί να μη διεκδικήσουν αποζημιώσεις ρίχνοντας μισοάδεια δίχτυα μία στρατιά από ομάδες, αθλητές, προπονητές, διαιτητές, ακόμα και σχολεία;

Στα χέρια του Λιόλιου και των συν αυτώ, το ελληνικό μπάσκετ απώλεσε το τεκμήριο της καθαρότητας και συνεπώς απεβίωσε ως άθλημα και ως χώρος. Από την περασμένη Τετάρτη, που έσκασε το ηφαίστειο, ξεκίνησε το «έτος δίχως καλοκαίρι». Το μόνο που μας απέμεινε είναι να γκρεμίσουμε τα πάντα και να τα χτίσουμε από την αρχή, αλλά τα ίδια έλεγαν και στο ποδόσφαιρο μετά από το «Κοριόπολις» και παραμένουν βαλτωμένοι σε βούρκο.

Επειδή εγώ δεν γεννήθηκα χθες, αλλά στις 27 Οκτωβρίου 1966, και έχουν δει πολλά τα ματάκια μου όταν οι περισσότεροι αναγνώστες ήταν αγέννητοι ή μωρά, θα βρω κάποιο γραφείο που δέχεται προχωρημένα στοιχήματα και θα ποντάρω ότι πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας το έτος 2036 θα είναι ο Βαγγέλης Λιόλιος. Κοιτάξτε προσεκτικά γύρω σας, στο αθλητικό στερέωμα και όχι μόνο εκεί, και πείτε μου τι ακριβώς σας κάνει να λέτε: «Άσε ρε Νίκο, αποκλείεται».