Όταν κλονίζεται η αξιοπιστία, η παραίτηση του Δ.Σ. της ΕΟΚ γίνεται ευθύνη!

Οι εξελίξεις γύρω από τον Βαγγέλη Λιόλιο έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση που δεν επιτρέπει στην Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης να συνεχίσει σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Το ζήτημα πλέον δεν αφορά μόνο πρόσωπα και θέσεις. Αφορά την αξιοπιστία της ΕΟΚ, την εικόνα του ελληνικού μπάσκετ και πάνω απ’ όλα, την υποχρέωση όσων διοικούν να αντιληφθούν το βάρος των περιστάσεων.

Ο Βαγγέλης Λιόλιος ηγήθηκε της διοίκησης και βρέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου που διεκδίκησε και εξασφάλισε την εμπιστοσύνη της μπασκετικής κοινότητας. Επομένως, δεν μπορεί σήμερα να αντιμετωπίζεται η κατάσταση ως ένα πρόβλημα που αφορά αποκλειστικά ένα πρόσωπο, χωρίς να τίθεται ζήτημα συνολικής διοικητικής ευθύνης. Όταν η ηγεσία μιας Ομοσπονδίας βρίσκεται στο επίκεντρο τόσο σοβαρών εξελίξεων, το σύνολο του διοικητικού σχήματος οφείλει να αναλογιστεί αν διαθέτει πλέον την απαιτούμενη νομιμοποίηση στη συνείδηση του αθλητικού κόσμου για να συνεχίσει απρόσκοπτα το έργο του.

Και εδώ γεννάται το μεγάλο ερώτημα: Νόμιμο μπορεί να είναι. Ηθικό, όμως, είναι; Η τυπική νομιμότητα μιας διοίκησης δεν αρκεί από μόνη της για να διασφαλίσει την εμπιστοσύνη, την αξιοπιστία και τον σεβασμό. Η διοίκηση ενός αθλήματος δεν κρίνεται αποκλειστικά από τις διατάξεις, τις διαδικασίες και τις κάλπες. Κρίνεται και από το αν μπορεί να υπηρετεί τον θεσμό με τρόπο που να εμπνέει εμπιστοσύνη, να ενώνει και να προστατεύει το ίδιο το άθλημα.

Ιδίως όταν, την επόμενη ημέρα, έχει προγραμματιστεί συνάντηση των μελών του Δ.Σ. της ΕΟΚ με τον Υπουργό Αθλητισμού Γιάννη Βρούτση, με αντικείμενο τη διαχείριση της κρίσης.

Η θεσμική σοβαρότητα επιβάλλει σεβασμό στη διαδικασία και, πάνω απ’ όλα, ανάληψη ευθύνης. Η προκαταβολική δρομολόγηση αποφάσεων που ενδέχεται να διαμορφώσουν τετελεσμένα πριν από μια κρίσιμη θεσμική συνάντηση δεν υπηρετεί το πνεύμα του διαλόγου που απαιτούν οι περιστάσεις.

Το ελληνικό μπάσκετ δεν μπορεί να παραμένει εγκλωβισμένο σε μια κατάσταση που πλήττει την εικόνα του και προκαλεί δυσμενή σχόλια πέρα από τα ελληνικά σύνορα. Μια χώρα με τη δική της μπασκετική ιστορία, με ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διακρίσεις, με σπουδαίους αθλητές, προπονητές και παράγοντες, δεν αξίζει να βλέπει το άθλημά της να απασχολεί τη διεθνή κοινότητα για λόγους που δεν έχουν σχέση με τις επιτυχίες και την αγωνιστική του αξία.

Η ΕΟΚ δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Είναι θεσμός που οφείλει να υπηρετεί το ελληνικό μπάσκετ. Γι’ αυτό και η παραίτηση του σημερινού Διοικητικού Συμβουλίου αποτελεί, υπό τις παρούσες συνθήκες, την αναγκαία πολιτική και ηθική διέξοδο. Όχι ως μια κίνηση εντυπωσιασμού, ούτε ως ομολογία για όσα διερευνώνται ή έχουν συμβεί, αλλά ως έμπρακτη αναγνώριση ότι η προστασία του θεσμού πρέπει να προηγείται της παραμονής στις καρέκλες.

Η επόμενη ημέρα χρειάζεται ένα προσωρινό, μεταβατικό σχήμα, με σαφή αποστολή, θεσμική ουδετερότητα και συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Ένα σχήμα που θα διασφαλίσει την ομαλή λειτουργία της Ομοσπονδίας και θα οδηγήσει το συντομότερο δυνατόν σε εκλογές, σύμφωνα με το ισχύον θεσμικό πλαίσιο.

Η λύση δεν μπορεί να είναι η διαιώνιση της σημερινής κατάστασης. Ούτε μπορεί να είναι η απλή αλλαγή προσώπων χωρίς ουσιαστική αλλαγή νοοτροπίας. Το ζητούμενο είναι να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη, να διαφυλαχθεί η ανεξαρτησία της Ομοσπονδίας και να δοθεί η δυνατότητα στην μπασκετική κοινότητα να αποφασίσει ελεύθερα για το μέλλον της.

Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, κανείς δεν δικαιούται να κρυφτεί πίσω από την τυπική εφαρμογή των κανονισμών ή να προσποιηθεί ότι το πρόβλημα αφορά μόνο τους άλλους. Όσοι συμμετέχουν στη διοίκηση οφείλουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Να βάλουν πάνω από τις προσωπικές στρατηγικές, τις παραταξιακές ισορροπίες και τις διοικητικές φιλοδοξίες το συμφέρον του αθλήματος.

Το ελληνικό μπάσκετ έχει ανάγκη από μια νέα αρχή. Από καθαρούς κανόνες, διαφάνεια, λογοδοσία και ανθρώπους που θα μπορούν να κοιτούν την μπασκετική οικογένεια στα μάτια, έχοντας ως μοναδικό γνώμονα την πρόοδο του αθλήματος.

Ήρθε η ώρα να ανοίξει μια καινούργια κόλλα χαρτί στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Να μείνουν πίσω όσα πλήγωσαν την αξιοπιστία του, όσα το έφεραν σε δύσκολη θέση και όσα υπονόμευσαν την εικόνα του. Να δοθεί τέλος στη λογική ότι οι διοικητικές θέσεις είναι αυτοσκοπός και να αποδειχθεί στην πράξη ότι κανείς δεν είναι μεγαλύτερος από τον θεσμό που υπηρετεί.

Η ευθύνη πλέον βαραίνει όλους. Και η ιστορία θα κρίνει όχι μόνο όσα έγιναν, αλλά και το πώς θα επιλέξουν να αντιδράσουν εκείνοι που σήμερα έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν την πορεία των πραγμάτων.
Το ελληνικό μπάσκετ δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Χρειάζεται πράξεις, ανάληψη ευθύνης και μια νέα αρχή. Τώρα. Λάθος, χθες...

ΥΓ: Ο λόγος πλέον ανήκει στα σωματεία, τα οποία είναι η ίδια η Ομοσπονδία...