Άρης: Παταγώδης αποτυχία

• Ο Άρης δεν άξιζε να βρεθεί στα Playoff
• Όταν οι παίκτες αλλάζουν σαν τα πουκάμισα, δε γίνεσαι ομάδα

Η 16η του Γενάρη είναι ημερομηνία που αντιπαθώ για προσωπικούς λόγους, τότε όμως βιάστηκα να χαρακτηρίσω «αποτυχημένη» τη χρονιά του Άρη δίχως την υπομονή ή μάλλον την προσμονή καλύτερων ημερών. Το… κάνω πέτρα την καρδιά μου, γράφτηκε την επομένη του επεισοδιακού αγώνα με την Μπουργκ, αλλά με πλήρη συναίσθηση της όλης κατάστασης και την εκτίμηση ότι αυτή ήταν μη αναστρέψιμη.

Δώδεκα μέρες μετά γράφτηκε το «δίδαγμα ενός διαζυγίου» γι’ αυτό που εκδόθηκε μεταξύ Άρεως και Γιάννη Καστρίτη και το συγκεκριμένο κείμενο είχε ξεκάθαρη αποτύπωση των σοβαρών λαθών που έγιναν το περασμένο καλοκαίρι και τα οποία οδήγησαν από τις σαμπάνιες του περασμένου Μάη στη χθεσινή νύχτα απελπισίας ανήμερα της Πρωταπριλιάς.

Μόνο που αυτό που συνέβη στο Nick Galis Hall δεν είναι ψέμα αλλά αποτελεί τη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων. Οι επιθυμίες και οι προσμονές έχουν μικρή σημασία μπροστά στην πραγματικότητα κι αυτή η ομάδα δεν άξιζε να βρεθεί στα Playoff. Όλη τη χρονιά βολόδερνε στην τελευταία πεντάδα της GBL Basketleague παρουσιάζοντας μια μπασκετική κακοτεχνία, δίχως συνέπεια και σοβαρότητα στην προσπάθειά της. Ένα flat κουραστικό πράγμα το οποίο περισσότερο απογοήτευε παρά γοήτευε. Και εισέπραξε μπόλικη υποστήριξη από το κοινό. Κανείς δεν βιάστηκε, ίσα-ίσα που όλοι ήταν εκεί ξοδεύοντας και την τελευταία ελπίδα.

Ο Άρης δεν άξιζε να βρεθεί στα Playoff

Πλην κάποιων εκλάμψεων απέτυχε να παρουσιάσει ένα στοιχειωδώς αξιόπιστο σύνολο, μια ομάδα που ο ένας θα έπαιζε για τον άλλον αλλά βασίστηκε στην ατομική πρωτοβουλία «αρπάζοντας» κάποιες νίκες οι οποίες καλλιέργησαν την αίσθηση ότι θα απέφευγε τα Playout. Κι αυτό που είπε ο Γιώργος Λιμνιάτης δεν είναι ψέματα. Το Περιστέρι παρουσίασε αξιόπιστο σύνολο στη χρονιά και σίγουρα ήταν καλύτερα, μπασκετικά, οργανωμένο και προετοιμασμένο για το χθεσινό παιχνίδι. Χθες, βασίστηκε στο μικρό rotation με ξεκάθαρο πλάνο, αυτό μαρτυρούν εξάλλου και οι συνεργασίες που έβγαλε στο σετ παιχνίδι. Γι’ αυτό έφτασε να προηγηθεί και με διαφορά 19 πόντων.

Για τον Άρη, είναι εξαιρετικά ενοχλητικό στην ψυχοσύνθεση του κάθε οπαδού του, να παίζει την είσοδό του στα Playoff σ’ έναν αγώνα, ειδικά για τους στόχους που είχε η ομάδα όταν ξεκίνησε η διαδικασία δημιουργίας της το περασμένο καλοκαίρι. Το έχω ξαναγράψει. Κανείς Αρειανός δεν ζει με τις αναμνήσεις κι ας σταματήσει αυτό το παραμυθάκι. Ζει στην πραγματικότητα, αντιλαμβάνεται τις χαώδεις αποστάσεις αλλά δεν γίνεται να σβήσει ολοκληρωτικά την κοσμοθεωρία του και τον ψυχισμό του, ούτε να πάψει να απαιτεί τα αυτονόητα.

Όταν οι παίκτες αλλάζουν σαν τα πουκάμισα, δε γίνεσαι ομάδα

Φέτος ο Άρης μετατράπηκε σε κέντρο διερχομένων και θύμισε μετοχή του χρηματιστηρίου την εποχή που φαλίρισε η μισή Ελλάδα. Όσοι πίστεψαν σ’ αυτή, μάταια περίμεναν την άνοδό της. Είτε ο Γιάννης Καστρίτης που την έχτισε, είτε η διοίκηση που του έδωσε λευκή επιταγή, είτε ο Νίκος Βετούλας που δεν κατάφερε να τη σουλουπώσει και φυσικά οι παίκτες οι οποίοι επίσης αποδείχθηκαν ανεπαρκέστατοι για να αντέξουν το βάρος της ευθύνης.

Προσωπικά έχασα την πίστη μου από τα μέσα του περασμένου Δεκέμβρη αφού ήδη είχαν χαθεί δύο στόχοι και στον τρίτο (αυτό του Πρωταθλήματος) ήταν φανερή η διαφορά από τους υπόλοιπους. Αυτή μπορεί να μην καθρεπτίζεται στον τομέα της ατομικής ποιότητας αλλά μεγαλύτερη αξία στο μπάσκετ έχει η διάθεση του καθενός να βάλει τον εαυτό του κάτω από την ομάδα. Να θυσιάσει τα στοιχεία του προς όφελος του συνόλου. Με εξαίρεση δύο-τρεις, ο Άρης δεν έχει τέτοιους.

Είναι μια ομάδα η οποία διαπίστωσε καθυστερημένα στις λανθασμένες και τζογαδόρικες (λόγω τραυματισμών) αποφάσεις του καλοκαιριού και την αδυναμία των παικτών στην υπηρέτηση συγκεκριμένου αγωνιστικού μοντέλου. Ο αριθμός των συμβολαίων που υπέγραψε στη διάρκεια της χρονιάς με τη λογική μιας προσωρινής κάλυψης ενός προβλήματος αποτελεί το σπουδαιότερο πειστήριο της απελπισίας και της προχειρότητας με την οποία λειτούργησε. Επί της ουσίας, αυτό που είπε ο Νίκος Βετούλας για την εμφάνισή της στα δύο παιχνίδια για τα Play In αποτυπώνει το σύνολο της χρονιάς. Εκτός τόπου και χρόνου.

Τώρα έχει μπροστά της τα Playout στα οποία οφείλει να αγωνιστεί για την αξιοπρέπειά της και να πιει όλο το πικρό ποτήρι. Ο προσδιορισμός της «αδιάφορης ομάδας» είναι τουλάχιστον απαγορευτικός. Έστω κι αν υπερέχει τέσσερις νίκες πάνω από τον τελευταίο και με όλες τις ισοβαθμίες υπέρ της. Αυτοί που έχτισαν τη νοοτροπία σ’ αυτό το club και τη μετέδωσαν από γενιά σε γενιά δεν ήθελαν να χάνουν ούτε στο τάβλι. Έτσι χτίζονται οι ομάδες. Αν λείπει ο εγωισμός, είναι αδύνατο να βρεθούν τα υπόλοιπα.

Για την επόμενη χρονιά έχουμε χρόνο, είναι εξαιρετικά νωρίς για οτιδήποτε. Και δεν είναι μόνο η σκέψη ότι προέχουν οι αγώνες των Playout.

Πάντως, η μεθοδολογία των «λευκών επιταγών» οδήγησε σε δύο καλές χρονιές, μια εξαιρετικά μέτρια και μια ακόμη καταστροφική. Άρα, δεν συνιστά δα και την καλύτερη συνταγή, ίσα-ίσα που δείχνει την ανάγκη διαφορετικού μοντέλου αγωνιστικής διοίκησης.