Νέα Φιλαδέλφεια, το «τοξικο-λυτικό» της ψυχής μας

• Η οθόνη που βοηθά μα και δηλητηριάζει
• Η πηγή και η μνήμη

Περπατάς στα πέριξ της Allwyn Arena και η ατμόσφαιρα μυρίζει επιθυμία και αγάπη για την ΑΕΚ. Το νιώθεις στις φωνές των παιδιών με τις κιτρινόμαυρες φανέλες, στα χαμόγελα αγνώστων που σε χαιρετούν σαν παλιό γνώριμο, στον ίδιο τον αέρα της μέρας αγώνα. Εδώ το ποδόσφαιρο έχει ακόμα ψυχή.

Η ομάδα είχε επιστρέψει από την Αγγλία με δύο ήττες και στα Social κάποιοι έστησαν πανηγύρι αλλοφροσύνης. Στο γήπεδο, όμως, έγινε γιορτή. Μια ατμόσφαιρα που αγαλλιάζει την ψυχή πριν καν αρχίσει το ματς: ενότητα, αδελφοσύνη, αναγνώριση προς την ομάδα, μια όαση ηρεμίας και γηπεδικού ξεσηκωμού μαζί, με το «εδώ απολαμβάνουμε και μαζί θα σας τσακίσουμε ποδοσφαιρικά» να πλανάται πάνω από τις εξέδρες.

Η οθόνη που βοηθά μα και δηλητηριάζει

Μέσα σε αυτό το κλίμα γίνεται πιο καθαρό τι συμβαίνει στο διαδίκτυο. Η καλόπιστη και εποικοδομητική κριτική, σε σχόλια κάτω από άρθρα ή στα social media, συνοδεύει κάθε μεγάλο σύλλογο και τον βοηθά να βελτιώνεται.

Εκεί αναφέρομαι με σεβασμό. Κοντά της κινούνται όμως και εκείνοι που στάζουν δηλητήριο κατά των παικτών ανάλογα με το αν έπαιξαν καλά σε ένα ματς, που βαφτίζουν «τελειωμένο» όποιον είναι ντεφορμέ και που κατακρεουργούν με ασχήμιες τις επιλογές ενός προπονητή αήττητου στην Ελλάδα εδώ και ένα ολόκληρο έτος.

Η κριτική με επιχειρήματα μιλά με στοιχεία και ξέρει πού να σταματήσει. Η ασύδοτη απαξίωση με εξυπνακισμούς και βρωμιές είναι μια μαύρη τρύπα. Αυτός ο τόνος, η ίντριγκα και η κακογουστιά που προσπαθούν να περάσουν ως εξυπνάδα, πλήττουν κυρίως τους ομοϊδεάτες, τους δηλητηριάζουν.

Η ομάδα έχει πλάτες, υλικό και στόχους, η ΑΕΚ προχωρά μπροστά. Εκείνοι που διαβάζουν, επαναλαμβάνουν την τοξικότητα και στο τέλος τη συνηθίζουν είναι οι ίδιοι που πληρώνουν το τίμημα, καθώς μαθαίνουν να βλέπουν το ποδόσφαιρο ως πεδίο διαφωνίας και χάνουν τη χαρά του.

Όποιος επιθυμεί να δημιουργήσει κλίμα με φαιδρότητες, προφανώς δεν αντιλαμβάνεται ότι θολώνει το νερό από το οποίο πίνει και ο ίδιος. Στο γήπεδο, επικρατεί μια Αλλη Εντελώς Κατάσταση.

Η πηγή και η μνήμη

Η Νέα Φιλαδέλφεια, μας επαναφέρει στα βασικά. Εκεί βρίσκεται η πραγματική, πρωτογενής πηγή του κανονικού ποδοσφαίρου, μακριά από τον θόρυβο και κοντά σε ό,τι μας έκανε να αγαπήσουμε αυτό το παιχνίδι, αυτή την ομάδα.

Είμαι «παλιά καραβάνα». Έζησα τη Νέα Φιλαδέλφεια μέχρι το μεδούλι, άλλοτε ως οπαδός και άλλοτε στα δημοσιογραφικά σπάργανά μου, την τριετία 1992-1994, με τα τρία σερί πρωταθλήματα. Γνωρίζω καλά την ακαταμάχητη νοσταλγία της πρώτης νιότης και τη δύναμη που έχει πάνω μας.

Γι' αυτό σας μιλώ με πάσα ειλικρίνεια, αφού ζύγισα τα λόγια μου: αυτό που ζούμε σήμερα το νιώθουμε πιο έντονα και πιο αδελφικά ακόμα και από τότε. Το γράφω με ανοιχτή καρδιά, κρατώντας στους ώμους μου όλη εκείνη τη μνήμη.

Φίλοι ΑΕΚτζήδες, προστατέψτε αυτό που έχουμε ως κόρη οφθαλμού. Οι αναποδιές θα έρθουν, όπως έρχονται πάντα στο ποδόσφαιρο, και τότε η ενότητα της εξέδρας θα δείξει την αξία της. Αυτή η ζεστασιά, αυτή η αγκαλιά που σε περιμένει κάθε φορά που ανεβαίνεις τα σκαλιά του γηπέδου, είναι το τοξικο-λυτικό μας. Το αντίδοτο που μας κρατά όρθιους, ενωμένους και καθαρούς.

Θέλω να κλείσω με μια υπόκλιση στη διοίκηση, για τον διαρκή εμπλουτισμό της εικόνας του γηπέδου με τρόπο θεαματικό. Η Αγιά Σοφιά μας ομορφαίνει συνεχώς, με παρεμβάσεις εικαστικές και ουσιαστικές σε όλους τους χώρους, εντός και πέριξ του γηπέδου. Κάθε επίσκεψη φέρνει και μια νέα λεπτομέρεια που σε κάνει να χαμογελάς.

Είναι μαγεία να βρίσκεσαι εκεί. Είναι το μέρος όπου η ψυχή μας βρίσκει πάντοτε τη θέση της. Τόσο απλό περιγραφικά, μα και τόση αλήθεια!