Ατλέτικο Μαδρίτης: Παγιδευμένη στη δική της επιτυχία

«Κανένας θάνατος, καμία καταστροφή, καμία αγωνία δεν μπορεί να προκαλέσει την απελπισία που αγγίζει η απώλεια της δικής σου ταυτότητας». Η Ατλέτικο Μαδρίτης μπορεί να μην είναι μπλεγμένη σε μια φανταστική πλοκή, περιβαλλόμενη από μυθικά πλάσματα και απόκοσμα σύμπαντα όπως θα στοχαζόταν ο Lovecraft όταν έγραφε αυτές τις γραμμές, όμως παραδόξως η ουσία παραμένει αναλλοίωτη. Τα δάκρυα λύτρωσης του Σουάρες στο χορτάρι του «Ζοσέ Ζορίγια» στο φινάλε της περσινής La Liga, άλλωστε, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μια μακρινή ανάμνηση.

Ένα εικονογραφημένο συναίσθημα των μαχητών του Σιμεόνε, της πιο σκληρής ομάδας της Ευρώπης, εκείνη που απενοχοποίησε την τέχνη του πολέμου. Έννοιες συνυφασμένες με το λευκό και κόκκινο της Μαδρίτης, μα συνάμα εντελώς ασύμβατες με την πραγματικότητα. Μιας νέας πραγματικότητας που ορίζει πως η φετινή εκδοχή της Ατλέτικο είναι μια διαφορετική από τις άλλες. Η πειθαρχία, η σκληραγώγηση, η μαζική άμυνα και αυτό το είδους ισπανοθρεμμένο Κατενάτσιο πλέον λείπει από τους Μαδριλένους. Τη θέση τους έχει πάρει ένα αλλόκοτο νεόκοπο σύστημα, εφαρμοσμένο από τον Ντιέγκο Σιμεόνε που παραβαίνει τις ίδιες του τις Εντολές. Τις δικές του αρχές, τη δική του φιλοσοφία, μέσω της οποίας ανάγκασε εχθρούς και φίλους να υποκλιθούν. Προδίδοντας το ασυμβίβαστο παρελθόν του, ο κορυφαίος προπονητής της δεκαετίας (σύμφωνα με το IFFHS) αποφάσισε να φέρει την αλλαγή. Μια παράτονη νότα ενός επιθετικογενούς συστήματος, παράταιρο από τη δική του Ατλέτικο.

Το ρίσκο ωστόσο έμελλε να παρθεί. Ίσως πρόκειται για ένα προσωπικό στοίχημα, για μια θεωρία πως μια απροσδόκητη αλλαγή κατεύθυνσης θα έδινε μια νέα πνοή στους Ροχιμπλάνκος. Ίσως πάλι ο Αργεντινός να αισθάνθηκε έναν κλυδωνισμό στα θεμέλια. Κάποια προειδοποιητικά σημάδια πως μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος, η δίψα των ποδοσφαιριστών του για διάκριση είχε χαθεί και πως έπρεπε να δώσει σύνθημα και ερέθισμα για το χτίσιμο μιας νέας Ατλέτικο, διαφορετικής από τα ίδια της τα πιστεύω.

Όποια κι αν είναι η αλήθεια, η ιστορία δεν αλλάζει. Οι Κολτσονέρος δεν θυμίζουν σε τίποτα τον παλιό τους εαυτό, οι φρέσκες ιδέες δεν έχουν φέρει τα απαραίτητα αποτελέσματα και το -16 από την κορυφή μαρτυρά τις πύλες της αβύσσου. Οι αριθμοί μιλούν για ένα σύνολο παικτών που δεν παράγει εντυπωσιακά ευκαιρίες μπροστά από την αντίπαλη εστία, την ίδια ώρα που το παθητικό της είναι το 11ο χειρότερο σε ολόκληρη τη La Liga! Κι αν τα απρόσωπα και κάπως εξευγενισμένα στατιστικά δεν είναι αρκετά από μόνα τους, η εικόνα στο χορτάρι δεν αφήνει περιθώριο για αμφιβολίες. Η Ατλέτικο πλέον μοιάζει χαμένη στη μετάφραση, απεγνωσμένη να βρει το νήμα στα προβλήματά της, καθοδηγούμενη από μια ένοχη δίψα για την κορυφή.

Η γιγάντωση του κλαμπ, οι πρόσφατοι, φανταχτεροί στόχοι, το κοσμοπολίτικο και άκρως τουριστικό, «Γουάντα Μετροπολιτάνο», αποτελούν απλώς τους πυλώνες μιας νέας ιδεοληψίας. Μιας ιδεοληψίας απομακρυσμένης από τα χώματα του Καλντερόν, από τα τραγούδια περηφάνιας και ανασυγκρότησης μετά τον υποβιβασμό στις αρχές του αιώνα, από την αιώνια πίστη και λιτανεία του σήματος στην πλατεία Ποσειδώνος. Ο «ρομαντισμός» θυσιάστηκε τη στιγμή που ο μαυροφορεμένος, στρυφνός κύριος με το λοξό ύφος κατάφερε να κοιτάξει για πρώτη φορά στα μάτια τα δυο ιερά τέρατα της Ισπανίας. Και μαζί με αυτό το φλογερό βλέμμα προς της κορυφή, ήρθαν μαζί και ματαιόδοξες αξίες.

Η Ατλέτικο πλέον είναι καταδικασμένη να μάχεται με κάθε τρόπο για τον τίτλο, για το επιστέγασμα του κορυφαίου. Για το ανώτατο αξίωμα στην ισπανική και ευρωπαϊκή ιεραρχία, με οποιοδήποτε κόστος! Και το κόστος είναι διάχυτο στα καταπράσινα στρέμματα του «Μετροπολιτάνο». Δίχως πλέον ταυτότητα, δίχως πλέον αρχή, δίχως χαρακτήρα που θα την αναστηλώσει και θα την γαλουχήσει να παλεύει με κάθε δύναμη, κάθε στιγμή, οι μόνες αρχές είναι το κέρδος, το τρόπαιο, οι τρεις βαθμοί. Ακόμα κι αν εκείνοι προτάσσουν αλλαγή φιλοσοφίας. Και ο Ντιέγκο Σιμεόνε απέδειξε πως είναι διατεθειμένος να ανταλλάξει τους πολεμιστές του για μια ανοίκεια ελπίδα. Σαν μια παραδοχή πως είναι παγιδευμένος στην ίδια του την επιτυχία...