![Τσιγκρίνσκι: «Νιώθω ευτυχισμένος στην Ελλάδα, ο πόλεμος στην Ουκρανία με έκανε να δω διαφορετικά το ποδόσφαιρο»](/sites/default/files/2023-09/ionikos_f.c._new_logo.png)
Τσιγκρίνσκι: «Νιώθω ευτυχισμένος στην Ελλάδα, ο πόλεμος στην Ουκρανία με έκανε να δω διαφορετικά το ποδόσφαιρο»
![οσφπ](/sites/default/files/styles/article_main_image/public/2023-05/5786296.jpg?itok=uXgjgydZ)
Ένας από τους πιο έμπειρους ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται αυτή τη στιγμή στο πρωτάθλημα, είναι αναμφίβολα ο Ντμίτρο Τσιγκρίνσκι, ο οποίος παλεύει μαζί με τον Ιωνικό για την παραμονή στην κατηγορία.
Ο Ουκρανός στόπερ μίλησε στο «relevo» και αναφέρθηκε στο πέρασμά του στην Μπαρτσελόνα, την αναγέννηση στη Σαχτάρ αλλά και το πόσο τον έχει επηρεάσει ο πόλεμος στην Ουκρανία.
Για όσους έχασαν τα ίχνη του όταν έφυγε από την Μπάρτσα, ποιος είναι σήμερα ο Ντμίτρο Τσιγκρίνσκι;
«Θα έλεγα ότι πλέον είμαι ένας παίκτης που απλά προσπαθεί να απολαύσει το ποδόσφαιρο. Λατρεύω μια στιγμή που ξέρω ότι δεν θα κρατήσει για πάντα. Με το καθήκον μου, με την ευθύνη μου, αλλά απολαμβάνοντας πάνω από όλα».
Μπορεί να πει κανείς ότι στην Ελλάδα έχεις ανακαλύψει ένα νέο είδος ποδοσφαίρου, μακριά από την ελίτ που ζούσες στο Ντόνετσκ και τη Μπαρτσελόνα;
«Όταν φτάσεις σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, κάθε βήμα πίσω θα μοιάζει σαν να πέφτεις. Ακολούθησα τον δικό μου δρόμο και νομίζω ότι ήταν αρκετά ενδιαφέρον. Όταν φεύγεις από αυτούς τους συλλόγους νιώθεις απογοητευμένος με τον εαυτό σου, με την καριέρα σου... Αλλά βρήκα την πιο ειλικρινή ευτυχία εδώ. Δεν έχω να κατηγορήσω τον εαυτό μου με τίποτα, γιατί όταν είσαι παιδί έχεις ελπίδες και όνειρα, αλλά για να σου πω την αλήθεια δεν τολμούσα ποτέ να ονειρεύομαι να παίξω για τη Μπάρτσα. Ο κόσμος μου λέει: «Α, έπαιζες για την Μπάρτσα». Αλλά ποτέ δεν λέω ότι έπαιξα για την Μπάρτσα. Λέω: «Ήμουν στην Μπάρτσα». Και αυτό είναι διαφορετικό, γιατί για να πεις ότι έπαιξες εκεί πρέπει να είσαι σημαντικό μέρος της ομάδας. Ήταν κάτι πιο συμβολικό, κάτι που δείχνει ότι μπορείς να πετύχεις τα μεγαλύτερα όνειρά σου».
Πώς κατάφερες να αποκτήσεις ξανά κίνητρο όταν επέστρεψες στη Σαχτάρ;
«Ήταν δύσκολο και εύκολο ταυτόχρονα. Ποτέ δεν διαλύθηκα ψυχικά, αλλά έμεινα «εκτός» από το ποδόσφαιρο για τρία χρόνια λόγω τραυματισμών. Και εκείνες τις στιγμές συνειδητοποιείς ότι μπορεί να χάσεις το επίπεδο αλλά και το επάγγελμα. Κόντεψα να χάσω την πίστη μου. Αλλά το εύκολο κομμάτι ήταν να βρω τη δύναμη να μην τα παρατήσω και να ξαναχτίσω την καριέρα μου μετά τη Σαχτάρ. Η παραμονή μου στη Ντνίπρο ήταν σαν να άρχισα να παίζω ποδόσφαιρο για δεύτερη φορά, ήμουν ο πιο χαρούμενος στον κόσμο. Ήταν σαν να πεθαίνω και να ξαναγεννηθώ. Ο κόσμος με κοίταξε σαν να έλεγε: «Ο Chygry» δεν επιστρέφει. Αλλά όταν νιώθεις ότι μπορείς να χάσεις τα πάντα, το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι είναι η γνώμη των άλλων. Εκείνη η περίοδος με βοήθησε να μεγαλώσω».
Πόσο δύσκολο πρέπει να ήταν να μην τα παρατήσεις...
«Ήμουν απογοητευμένος, χαμένος. Όλα με εκνεύριζαν. Ο κόσμος με σταματούσε στο δρόμο και έλεγε: «Πότε θα γυρίσεις, Ντμίτρο;». Τους κοιτάς και νομίζεις ότι το κάνουν ρητά για να σε ξεβολέψουν. Αλλά ο θυμός είναι μέσα σου, όχι στους άλλους. Ο κόσμος είναι σαν καθρέφτης. αυτό που έχεις μέσα θα δεις να αντανακλάται έξω. Σε γενικές γραμμές ήταν ένας ωραίος δρόμος, ίσως έχασα μερικά χρόνια στη Σαχτάρ, ίσως έχασα έναν χρόνο στη Μπάρτσα, αλλά δεν ξέρω αν υπό άλλες συνθήκες θα είχα φτάσει εδώ που είμαι τώρα. Οι εμπειρίες που είχα εξυπηρετούν περισσότερο από κάθε αγώνα ή τρόπαιο».
Σε οικονομικό επίπεδο, πώς διαχειρίζεσαι αυτή την αλλαγή στη ζωή σου;
«Στη Σαχτάρ, ευτυχώς, είχα καλό συμβόλαιο. Είναι σαφές ότι όταν αλλάζει η κατάσταση αρχίζεις να παίρνεις περισσότερους λογαριασμούς. Αλλά και αυτό σε βοηθά, γιατί εκτιμάς όλα όσα δεν εκτιμούσες πριν. Καταλαβαίνετε ότι υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν μπορούν να αγοραστούν με χρήματα, και αυτό είναι το ίδιο για όλους. Αν είσαι υπεύθυνος άνθρωπος, αν δουλεύεις δεν θα έχεις οικονομικά προβλήματα. Όταν είσαι νέος, όπως όλοι, αγοράζεις ρούχα και άλλα πράγματα. Αλλά ποτέ δεν τρελαινόμουν για αυτοκίνητα, κοσμήματα ή ρολόγια. Για μένα ήταν πάντα πιο σημαντικό να περνάω χρόνο με τους λίγους φίλους που πρέπει να προσέχω να αγοράζω πράγματα».
Σε ηλικία μικρότερη από 20 χρονών φορούσες ήδη το περιβραχιόνιο του αρχηγού στη Σαχτάρ. Ήταν μεγάλη πίεση;
«Όχι δεν νομίζω. Όταν ο Μιρτσέα Λουτσέσκου μου είπε ότι ήθελε να γίνω αρχηγός, δεν ένιωσα καμία πρόσθετη πίεση. ήμουν έτοιμος. Εκείνη η περίοδος ήταν η καλύτερη της καριέρας μου. Έχεις ευθύνες αλλά νιώθεις ότι μπορείς να διαχειριστείς τα πάντα. Δεν σκέφτεσαι τα λάθη. Ανυπομονούσα για κάθε παιχνίδι με την παρόρμηση να παίξω. Και ήξερα ότι θα παίξω καλά, ότι θα νικούσαμε. Δεν υπήρχε αμφιβολία».
Θυμάσαι τη μέρα που σου είπαν για πρώτη φορά ότι σε ήθελε η Μπάρτσα;
«Ήμασταν στον ίδιο όμιλο Champions League, μαζί με Σπόρτινγκ και Βασιλεία. Στο Ντόνετσκ παίξαμε πολύ καλά παρόλο που χάσαμε 2-1 στο τέλος. Μετά το παιχνίδι, ο Τζόρντι Κρόιφ, ο οποίος ήταν τότε στη Μέταλουργκ Ντόνετσκ, μου είπε ότι ο Γκουαρδιόλα έλεγε θετικά πράγματα για μένα. Η αλήθεια είναι ότι δεν πίστευα ποτέ ότι το θέμα θα πήγαινε παραπέρα. Τον χειμώνα υπήρχαν φήμες στον Τύπο, αλλά δεν υπήρχε τίποτα. Μέρες μετά την κατάκτηση της UEFA, έλαβα μια κλήση: «Τώρα είναι σοβαρά, Ντμίτρο. Αυτοί σε θέλουν». Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πραγματική πίεση στην καριέρα μου. Αλλά ακόμα κι έτσι, η στιγμή που είδα πραγματικά ότι τα πράγματα ήταν σοβαρά ήταν όταν ο Γκουαρδιόλα με πήρε τηλέφωνο κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας στην Ελβετία. Εκεί πραγματικά τρόμαξα. Ο Πεπ μου είπε: 'Θέλω να είσαι ο παρτενέρ του Πικέ για πολλά χρόνια. Πιστέψτε με, μου αρέσει ο τρόπος που απομακρύνεις την μπάλα αλλά και η πρώτη σου πάσα…'. Ήταν σοκ για εμένα».
Μπόρεσες να κοιμηθείς εκείνες τις εβδομάδες;
«Κοιτάξτε (γέλια). Επικεντρώθηκα στη δουλειά μου και δεν ρώτησα τίποτα τον πρόεδρο. Μου είπε: 'Αν σου πληρώσουν όσο αξίζεις, θα δώσουμε το πράσινο φως στη μεταγραφή'. Διπλασίασε τον μισθό μου και το έκανε χωρίς να παρατείνει τα χρόνια του συμβολαίου. Του είπα: 'Ό,τι και να αποφασίσεις θα είναι εντάξει. Σε εμπιστεύομαι'».
Και μετά ήρθε ένα σουρεαλιστικό επεισόδιο: Έπαιξες στον τελικό του Ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ ως παίκτης της Μπάρτσα.
«Δύο μέρες πριν το παιχνίδι, ο πρόεδρος με κάθισε για δείπνο με τον Λουτσέσκου και μου είπε: «Μετά τον τελικό, φεύγεις. Αλλά θέλουμε να κερδίσουμε τον τίτλο ». Αυτό που σκέφτηκα είναι ότι δεν μπορούσα να φύγω με μια απογοητευτική εμφάνιση, οπότε ένιωσα ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη. Δεν σταμάτησα καν να σκέφτομαι ότι θα πήγαινα στη Μπάρτσα. Χάσαμε στην παράταση, αλλά τους κάναμε πολύ δύσκολα τα πράγματα. Ένιωσα περήφανος για την ομάδα».
Σου είπαν τίποτα οι παίκτες της Μπαρτσελόνα;
«Πιάσαμε το μετάλλιο και μας έκαναν pasillo. Και καθώς περνούσα, κάποιοι με αγκάλιασαν και μου είπαν: «Καλώς ήρθες στη Μπάρτσα, Ντμίτρο». Ήταν ωραίο εκ μέρους τους. Είχα ανάμεικτα συναισθήματα, πραγματικά. Και ακόμα στο γήπεδο, ο «πρόεδρος» μου είπε: «Αύριο θα πας στο ξενοδοχείο της Μπάρτσα, ετοιμάσου τα πράγματά σου. Όλα θα πάνε καλά, ευχαριστώ για όλα». Ήταν ο αποχαιρετισμός που έπρεπε να γίνει».
Θυμάσαι πώς ήταν η πρώτη σου επαφή με τους νέους συμπαίκτες σου;
«Ήταν όλα τόσο γρήγορα… Κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια μου έβλεπα κάτι διαφορετικό, ήταν σαν καλειδοσκόπιο. Δεν είχα καν χρόνο να σκεφτώ τι συνέβαινε. Επίσης υπέγραψα και πήγα απευθείας με την ομάδα μου, οπότε ήταν γρήγορο και περίεργο. Την ημέρα που γνώρισα την ομάδα ήταν στην προπόνηση την ημέρα του αγώνα. Μίλησα με τον Τσάβι, ο οποίος ανησυχούσε για μένα και με ρώτησε πολλά πράγματα. Αστειεύτηκε μάλιστα ότι μαρκάραμε τον άνθρωπο που είχαμε κάνει στον τελικό. Ήταν όλα πολύ απλά, η ατμόσφαιρα ήταν πολύ καλή. Έκανα πολύ παρέα με τον Μάξγουελ και τον Ιμπραΐμοβιτς. Με τον Ζλάταν μέναμε στο ξενοδοχείο Princesa Sofia και μερικές φορές δειπνούσαμε μαζί. Δεν οδήγησα και με πήγε με το αυτοκίνητό του στην προπόνηση».
Είμαι σίγουρος ότι μπορείτε να μου πείτε ένα ανέκδοτο με τον Ιμπραΐμοβιτς μετά από 12 χρόνια...
«(Γέλια). Με τον Ιμπραΐμοβιτς θα μπορούσα να σου πω περισσότερα από 100 συμβάντα. Διανοητικά είναι πολύ δυνατός, και στο κεφάλι του είναι ξεκάθαρο ότι είναι ο καλύτερος. Μια μέρα, πριν ξεκινήσουμε την προπόνηση, μαζευόμασταν στο γήπεδο και ξαφνικά, ενώ άγγιζε την μπάλα, είπε: 'Αυτοί οι άνθρωποι ακόμα δεν έχουν καταλάβει ότι έχω την ίδια ποιότητα με τον Μέσι και τον Κριστιάνο Ρονάλντο μαζί'. Ο Ζλάταν είναι φανταστικός, δεν θα ήταν ακόμα στην ελίτ αν δεν είχε αυτή τη νοοτροπία νικητή. Είναι παγκόσμιας κλάσης».
Κατά τη διάρκεια των προπονήσεων, ένιωσες ανασφάλεια ή απογοήτευση;
«Ήθελα να μάθω όσο πιο γρήγορα γινόταν. Ήταν διαφορετικό ποδόσφαιρο, άλλη χώρα... Τώρα ξέρω ότι το βασικό πρόβλημα που είχα ήταν η ψυχολογία μου. βιαζόμουν πάρα πολύ. Πίεσα τον εαυτό μου πάρα πολύ. Ο Πεπ μου είπε: 'Κάνε αυτό που σου ζητάω, μην το σκέφτεσαι πολύ'. Όμως ήξερα ότι δεν ήμουν ο καλύτερος στην προπόνηση, έτσι οι προπονήσεις τελείωσαν και έμεινα να δουλεύω. Είχα εμμονή με την γρήγορη πρόοδο. Με τη γλώσσα, κάνοντας διπλές συνεδρίες στο γυμναστήριο… Με πίεζε συνεχώς να αλλάξω την κατάσταση. Και ο Πεπ το είδε, γιατί σε διάφορες συζητήσεις μου ζητούσε να ηρεμήσω».
Οι απαιτήσεις του εαυτού σου σε εμπόδισαν να πετύχεις στην Μπαρτσελόνα;
«Οπωσδηποτε. Δυστυχώς, η εμπειρία έρχεται με τον καιρό, όχι όταν είσαι νέος. Πίεσα πάρα πολύ τον εαυτό μου. Δεν μετανιώνω για τίποτα, έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Αλλά αν μπορούσα να επιστρέψω, θα άκουγα περισσότερο. Στον Πεπ, στους φυσικούς προπονητές, στο περιβάλλον μου... Αλλά ήθελα να τα κάνω όλα αμέσως. Σκέφτηκα: 'Αν δεν κάνω επιπλέον δουλειά την ίδια μέρα της προπόνησης, υστερώ.' Ένιωθα ότι έπρεπε να το κάνω συνέχεια. Η?ταν λάθος. Και μετά, φυσικά, έπαιξαν ρόλο και τα χρήματα που πλήρωσαν για μένα και οι προσδοκίες. Μόλις είχα κερδίσει το UEFA, αλλά μου έλειπε η εμπειρία. Τώρα το σκέφτομαι και ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να μάθεις χωρίς βιασύνη από τον Marquez, τον Milito, τον Puyol... αλλά ταυτόχρονα έχεις τη φιλοδοξία να παίξεις. Δεν είσαι ικανοποιημένος που είσαι εκεί. Θέλεις να είσαι σημαντικός».
Αν μου επιτρέπεις την αξιολόγηση, η αίσθηση που έμεινε είναι ότι επρόκειτο περισσότερο για συγκεκριμένα λάθη παρά για κακό επίπεδο.
«Είναι η Μπάρτσα. Δεν πρόκειται να έχεις δύο, τρεις ή τέσσερις ευκαιρίες. Αν δεν είσαι αρκετά καλός, ένας χρόνος είναι πολύς. Δεν είναι όπως στην Αγγλία. Σε γενικό επίπεδο δεν νομίζω ότι απέτυχα, αλλά αν μιλάμε για κάποια συγκεκριμένα παιχνίδια, ναι, απέτυχα. Και αυτό είναι το τίμημα που πληρώνεις στην Μπάρτσα. Το λέω χωρίς ενδοιασμούς: στον αγώνα Κυπέλλου με τη Σεβίλλη απέτυχα. Και κόντρα στην Κάντιθ στο πρωτάθλημα απέτυχα κι εγώ, παρά το γεγονός ότι κερδίσαμε. Έκανα λάθη που δεν είναι αποδεκτά στη Μπάρτσα, γιατί ο πήχης είναι πολύ ψηλά. Δεν με βοήθησε ούτε που την επόμενη χρονιά έφυγε ο Joan Laporta και μπήκε ο Sandro Rosell, αφού δεν είχε παίξει πολύ και κανείς δεν μπορούσε να μου εγγυηθεί τίποτα. Παρά τα πάντα, ο Γκουαρδιόλα μου είπε: «Μην διαβάζεις τίποτα, ετοιμάσου. Δεν κάνατε προετοιμασία, αλλά φέτος θα είναι διαφορετικά ». Αλλά αυτό που συνέβη συνέβη και έτσι τελείωσε η ιστορία μου στη Μπάρτσα».
Σε απογοήτευση ο Γκουαρντιόλα;
«Όχι με τίποτα. Ήταν μια μοναδική εμπειρία για μένα και πάντα ένιωθα την υποστήριξή του. Σε κάθε περίπτωση, τον απογοήτευσα, αλλά όχι το αντίστροφο. Έβλεπε την προσπάθεια που καταβάλλω κάθε μέρα και την εκτίμησε. Με βοήθησε πολύ. Είχαμε πολλές συζητήσεις, δεν μπορώ παρά να είμαι ευγνώμων. Ακόμα και αφού έφυγα, κρατήσαμε επαφή. Βρεθήκαμε στο Μόναχο τυχαία σε ένα εστιατόριο και χάρηκε πολύ που με είδε. Μιλήσαμε σχεδόν μισή ώρα, μετά με πήρε τηλέφωνο για να ρωτήσει τη γνώμη μου για τον Ντάγκλας Κόστα… Το τελευταίο πράγμα που θα έλεγα για τον Πεπ είναι ότι με απογοήτευσε. Είμαι ευγνώμων που τον είχα προπονητή και του εύχομαι τα καλύτερα. Είναι κορυφαίος τεχνικός και εξαιρετικός άνθρωπος».
Ήταν δύσκολο να φύγεις από την Μπάρτσα;
«Ήταν απογοητευτικό. Τις πρώτες δύο ή τρεις εβδομάδες μετά την επιστροφή μου στη Σαχτάρ ήμουν σαν ένα ρομπότ που έπρεπε να το κουρέψω το πρωί για να λειτουργήσει. Το ποδόσφαιρο όμως είναι το καλύτερο φάρμακο. Εκτός από την τελική ευθεία της διαδρομής, στην οποία τραυματίστηκα, η πρώτη μου χρονιά ήταν πραγματικά φανταστική, φτάσαμε στα προημιτελικά του Champions League. Η παραμονή μου στην Μπάρτσα με βοήθησε να βελτιωθώ. Επέστρεψα πιο ώριμος, περισσότερο σαν αρχηγός και ένιωσα σαν καπετάνιος χωρίς βραχιόλι. Το χάρηκα πολύ. Τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο τραυματίστηκα και από εκεί ξεκίνησε ο τριετής εφιάλτης μου με τους τραυματισμούς, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία».
Ποια... μαθήματα πήρες από τη διαμονή σου στη Βαρκελώνη;
«Είναι δύσκολο να επιμείνουμε σε μία μόνο πτυχή, αλλά το να είσαι από τους καλύτερους, ακόμη και να είσαι ο χειρότερος μεταξύ των καλύτερων, θα έλεγα ότι δεν είναι μεγάλη ντροπή. Ήταν μια μοναδική εμπειρία, μια ευκαιρία να μάθω από σπουδαίους παίκτες και μεγάλες προσωπικότητες. Πρέπει να είσαι πολύ κακός για να μην μάθεις από όλα αυτά. Το να παίζεις για τη Μπάρτσα ήταν η επιβεβαίωση ότι όλα είναι δυνατά στη ζωή, ακόμα και να φυτευτείς εκεί που δεν είχες καν ονειρευτεί. Πλέον η αποστολή μου στο ποδόσφαιρο είναι να μοιράζομαι αυτά που έζησα με τους νέους, γιατί όλοι αντιμετωπίζουν προβλήματα κάποια στιγμή στην καριέρα τους. Κατά κάποιο τρόπο, νιώθω ότι είναι καθήκον μου στην τωρινή μου ομάδα».
Ποια είναι η γνώμη σας για τη σύγκρουση της Ουκρανίας με τη Ρωσία;
«Σύγκρουση; Ποια σύγκρουση; Δεν είναι σύγκρουση. Η πραγματικότητα είναι ότι αν θέλουμε να ζήσουμε σε έναν πολιτισμένο κόσμο με τις αξίες της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται για σύγκρουση. Είναι πόλεμος. Δεν είναι πόλεμος ενάντια στην Ουκρανία, είναι πόλεμος ενάντια στον κόσμο. Νιώθω ευγνώμων για το πώς ο κόσμος βοηθά τη χώρα μου, αλλά πιστεύω επίσης ότι μόνο μαζί μπορούμε να το σταματήσουμε αυτό. Και τώρα δεν μπορείς να ζητάς ειρήνη. Γιατί τι είναι η ειρήνη; Εάν αυτός ο πόλεμος σταματήσει τώρα, θα είναι μια ψεύτικη ειρήνη.
Γιατί οι Ρώσοι έκαναν ήδη ό,τι έκαναν και η Ουκρανία και ο κόσμος πρέπει να κερδίσουν αυτόν τον πόλεμο. Θέλουμε να είμαστε μέρος του ελεύθερου κόσμου με ευρωπαϊκές αξίες. Αν μπορούμε να μιλήσουμε για ναζί, αυτό είναι ναζί. Ξέρω ότι στην Ευρώπη οι άνθρωποι συνήθισαν αυτό που συμβαίνει, αλλά όχι εμείς. Κοιτάζω κάθε μέρα τον αριθμό των θανάτων, Κοιτάζω κάθε μέρα το τίμημα που πληρώνουμε για να είμαστε ελεύθεροι. Και είναι πολύ υψηλή τιμή. Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε αυτό. Ξέρω ότι ακούγεται σαν: «Τι άλλο ζητάς;», αλλά είναι πραγματικότητα. Ο κόσμος πρέπει να βοηθήσει την Ουκρανία να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο».
Αυτό έχει πραγματικά σημασία και όχι αν θα παίξετε άσχημα μία μέρα...
«Φυσικά. Όλα έχουν αλλάξει πριν και μετά την εισβολή. Αυτό που ήμουν πριν δεν έχει καμία σχέση με το πώς άρχισα να βλέπω ακόμη και το ποδόσφαιρο τώρα. Υπάρχουν τα πραγματικά σημαντικά πράγματα και μετά τα υπόλοιπα. Από τους πρώτους μήνες ήταν αδύνατο να επικεντρωθώ στο ποδόσφαιρο. Γύριζα σπίτι και έβλεπα βίντεο, διάβαζα τις ειδήσεις και έβλεπα τους Ουκρανούς αδελφούς και αδελφές μου να πεθαίνουν...»
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta.