Για τα 41 γκολ δεν φταίει μόνο η αμυντική γραμμή

Η υπερφόρτωση ευθυνών για την κακή αμυντική λειτουργία της περασμένης αγωνιστικής περιόδου σε μια εξάδα παικτών όπως και των 41 τερμάτων σε σύνολο 36 αγώνων Πρωταθλήματος μάλλον συγκρούεται με πολλά απ’ όσα ισχυρίστηκε ο Ρόμπερτ Παλίκουτσα στο σύνολο των επίσημων εμφανίσεών του. Ο Κροάτης τεχνικός διευθυντής έθιξε το ευδιάκριτο πρόβλημα της τακτικής ασυνέπειας της πλειοψηφίας των ποδοσφαιριστών από τη μέση και μπροστά, έμμεσα υπονόησε ότι για κάποιους ήταν η συνέχεια της συμπεριφοράς τους στην καθημερινότητα της ομάδας και κάπου εκεί, σαν αλατοπίπερο, έριξε και τα πειθαρχικά παραπτώματα τα οποία λειτούργησαν ανασταλτικά προς την κατεύθυνση δημιουργίας μιας πραγματικής ομάδας. Δε νομίζω ότι αμφισβήτησε ποτέ τον βαθμό ποιότητας του καθενός, ίσα-ίσα που σε τουλάχιστον δύο χρονικές περιόδους εκτίμησε ότι ο περσινός Άρης – ναι, αυτός που τερμάτισε 32 ολόκληρους βαθμούς πίσω από την Πρωταθλήτρια ΑΕΚ – σε ατομικό επίπεδο δεν είχε να ζηλέψει το παραμικρό από τον καθένα, αλλά υστερούσε σε άλλους τομείς.

Ο Παλίκουτσα συμπέρανε κάτι που όλος ο κόσμος έβλεπε από τις πρώτες στροφές του περσινού Πρωταθλήματος, δηλαδή, ότι ο Άρης απέτυχε να γίνει ομάδα γιατί δεν εμφάνιζε ούτε το ελάχιστο επιτρεπτό στον τομέα της ομοιογένειας και γενικώς δεν απέδειξε ποτέ ότι ο ένας έπαιζε για τον άλλον, αντιθέτως έδειχνε ότι ο καθένας έπαιζε για την πάρτη του. Ο Κροάτης δεν είπε ψέματα σε κανένα σημείο, για την ακρίβεια με ωμό τρόπο παρουσίασε την αγωνιστική πραγματικότητα όσο σκληρή κι αν φαινόταν σε όλους όσοι την έβλεπαν και μάταια περίμεναν να γυρίσει ο διακόπτης. Αυτό που δεν έκανε ήταν να υπεισέρθει στις αιτίες της προβληματικής συμπεριφοράς κάποιων παικτών.

Καθώς διαπιστώθηκε ότι το πρόβλημα του Άρη δεν ήταν ο βαθμός ποιότητας των παικτών, μου φαίνεται από υπερβολική έως ακατανόητη η πρόθεση ριζοσπαστικών αλλαγών στην αμυντική τετράδα. Πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για ποδοσφαιριστές οι οποίοι έδωσαν εξετάσεις και πήραν εξαιρετικό βαθμό. Για παράδειγμα, δεν γίνεται να φορτωθούν μόνο οι παίκτες της άμυνας τον κάκιστο απολογισμό των 41 τερμάτων σε 36 αγώνες του περσινού Πρωταθλήματος και κυρίως να χαρακτηρίζεται «περιορισμένης δυναμικής» το δίδυμο των Φαμπιάνο-Μπράμπετς. Το οποίο, στην πραγματικότητα, συνυπήρξε στον μισό αριθμό αγώνων της περασμένης σεζόν καθώς σε αντίθεση με την παρθενική χρονιά του στην ομάδα, στην περσινή, ο Μπράμπετς αντιμετώπισε ένα σωρό προβλήματα τραυματισμών. Από τη θλάση του περασμένου φθινοπώρου στο σπασμένο πλευρό στα Playoffs.

Αν λοιπόν δεν έχασα παιχνίδι στο μέτρημα, στη συνύπαρξη των δύο στόπερ σε 18 αγώνες ο Άρης δέχθηκε 17 γκολ. Και πάλι είναι πάρα πολλά σε σχέση με την προπέρσινη επίδοση (2021-22) των δύο ποδοσφαιριστών καθώς ο αντίστοιχος απολογισμός ήταν 28 γκολ σε 36 αγώνες (στο σύνολο). Δεν γίνεται ξαφνικά να χάθηκαν οι γραμμές επικοινωνίας, ούτε φυσικά να… ξέχασαν το ποδόσφαιρο. Ίσα-ίσα που έχοντας έναν χρόνο στην πλάτη του, αυτό το δίδυμο θα έπρεπε να είχε λειτουργήσει καλύτερα. Προφανώς έχει τις ευθύνες του για την κακή αμυντική λειτουργία της περασμένης σεζόν αλλά ένας εξίσου σημαντικός τομέας έχει να κάνει με την ομάδα στην οποία λειτούργησαν.

Για παράδειγμα, την περίοδο 2021-22, ο Άρης συμπεριφερόταν σαν απροσπέλαστη μάζα, οι γραμμές του δεν ήταν ξεχαρβαλωμένες όπως συνέβη στο μεγαλύτερο διάστημα της περασμένης σεζόν και η άμυνα δεν ήταν συνεχώς εκτεθειμένη στις ορέξεις του αντιπάλου. Δεν φταίει το αμυντικό δίδυμο που δεν βγήκε ο Μπριάν Νταμπό ή γιατί ο Σέικ Ντουκουρέ δεν κατάφερε να πετύχει ουσιαστική επιστροφή μετά τον τραυματισμό του στην Τρίπολη ή γιατί ο Πάπε Σέικ Ντιόπ ήδη κατατάχθηκε σε μία από τις χειρότερες μεταγραφές της τελευταίας πενταετίας. Ακόμη και ο παίκτης που... σουλούπωσε την εικόνα, ο Πίτερ Ετέμπο, μετά από ένα σημείο κυριεύτηκε από εκνευρισμό και δεν είχε καθαρό μυαλό. Κυρίως όμως, δεν φταίει το αμυντικό δίδυμο που η αμυντική δουλειά δεν ξεκινούσε από την κορυφή της επίθεσης όπου η πίεση ήταν υποτυπώδης.

Γι’ αυτόν τον λόγο, τις δηλώσεις του Φαμπιάνο Λέισμαν στη Βραζιλία, προσωπικά, τις εκλαμβάνω ως θετικό μήνυμα γιατί ο έμπειρος κεντρικός αμυντικός είναι από τα βασικά γρανάζια του Άρη, ειδικά στο στιλ παιχνιδιού που θέλει να παίξει ο Τόλης Τερζής όπου απαιτείται να ξέρουν μπάλα οι κεντρικοί αμυντικοί και να έχουν τη μεγάλη μπαλιά. Το ζητούμενο είναι να πλαισιωθεί σωστά αυτό το αμυντικό δίδυμο. Για παράδειγμα, συνθήκες εσωτερικού ανταγωνισμού δεν δημιουργήθηκαν παρόντος του Νικολάς Ενκουλού. Αντιθέτως υπήρξαν στα αμυντικά άκρα. Εκεί ο Άρης περίμενε περισσότερα από τον Μάρβιν Πίρσμαν, κυρίως όμως διαπίστωσε ότι υπάρχει δυσαναλογία στη σύγκριση των χρημάτων που ξόδεψε με την αγωνιστική προσφορά του. Γι’ αυτόν τον λόγο ψάχνει τρόπο να αποδεσμευτεί από αυτό το συμβόλαιο. Ο Μόουζες Οντουμπάτζο έπαιξε στα 25 από τα 36 παιχνίδια Πρωταθλήματος και κατά την προσωπική μου άποψή ήταν συνεπής στην πλειοψηφία των αγώνων. Ο Ενκουλού δεν ήταν αυτός που περίμεναν στον Άρη, ο Μπράντλεϊ Μαζικού είχε τα σκαμπανεβάσματά του και ο Σαλέμ Εμπακατά είναι η πλέον value for money επιλογή.

Καταλήγοντας, επειδή το κύριο αγωνιστικό πρόβλημα του περσινού Άρη δεν ήταν η συμπεριφορά της βασικής αμυντικής τετράδας, ο Παλίκουτσα θέλει να φτιάξει μια αθλητική ομάδα. Δεν ανέφερε τυχαία το παράδειγμα του Βλάντιμιρ Νταρίντα γιατί θέλει παίκτες με τρεξίματα, ανθεκτικότητα ούτως ώστε να ανταποκριθούν σε διαφορετικούς αγωνιστικούς ρόλους αλλά και αφοσίωση ούτως ώστε να δημιουργηθεί μια πραγματική ομάδα…