ΑΕΛ: Οι έξι στιγμές της ανόδου των «βυσσινί» (vids)

Η πρώτη σημαντική στιγμή στην ΑΕΛ υπήρξε πριν καν αρχίσει το πρωτάθλημα και φυσικά αναφερόμαστε στην αλλαγή προπονητή, χωρίς να θέλουμε να πούμε πως καλώς έφυγε ο Παύλος Δερμιτζάκης. Το σίγουρο είναι πως στις 17 Σεπτεμβρίου αποχώρησε απρόσμενα ο Δερμιτζάκης και μία μέρα αργότερα υπήρξε η ανακοίνωση του Αλέκου Βοσνιάδη, με την συνέχεια να είναι γνωστή.

Ο «άρχοντας των ανόδων» κατάφερε να οδηγήσει και 5η ομάδα στα «μεγάλα σαλόνια» γράφοντας την δική του ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ξανατονίζουμε πως δεν λέμε αν αυτή η αλλαγή ήταν σωστή ή όχι, αλλά όπως και να το κάνουμε είναι μια από τις ξεχωριστές στιγμές για την φετινή εξαιρετική πορεία της ΑΕΛ.

Όσον αφορά το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, όχι βέβαια πως μια αλλαγή προπονητή δεν έχει να κάνει με το αγωνιστικό κομμάτι, ξεκινάμε από την πρώτη αγωνιστική που ξεκίνησε με νίκη για την ΑΕΛ. Οι Θεσσαλοί με τον κόσμο να έχει βρεθεί μαζικά στην AEL FC Arena, παρότι βρέθηκαν πίσω στο σκορ στο ματς με την Καβάλα, κατάφεραν να επικρατήσουν με 2-1.

Οι φιλοξενούμενοι όπως αναφέραμε άνοιξαν το σκορ με τον Δημητριάδη, με τους γηπεδούχους να αντιδρούν και να ισοφαρίζουν αρχικά με τον Ακόστα στο 53', παίρνοντας τη νίκη στο 89' με τον Κρητικό να αποδεικνύεται χρυσή αλλαγή για τον Βοσνιάδη και να σκοράρει διαμορφώνοντας το τελικό 2-1.

Η ΑΕΛ έδειχνε από το ξεκίνημα ανίκητη και είχε καταφέρει να έχει το απόλυτο των βαθμών στις τέσσερις πρώτες αγωνιστικές, πετυχαίνοντας ισάριθμες ήττες και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που περίμεναν να δουν την αντίδραση της ομάδας στο πρώτο άσχημο αποτέλεσμα. Αυτό υπήρξε στις 21 Οκτωβρίου, όταν για την 5η αγωνιστική οι «βυσσινί» αναδείχθηκαν ισόπαλοι με 3-3 στο ματς με τη Νίκη Βόλου στο Πανθεσσαλικό.

Η ΑΕΛ στο συγκεκριμένο παιχνίδι προηγήθηκε με 2-0 σκοράροντας στο 3' με τον Ηλιάδη και στο 18' με τον Κώστα Παπαγεωργίου, με τους «κυανόλευκους» να μειώνουν με τον Δούμτση στο 40'. Στο δεύτερο μέρος οι Σαποβάλοφ και Βερνάδος έδωσαν το προβάδισμα στην Νίκη, με τον Πασά στο 84' να ισοφαρίζει και να κρατάει το αήττητο για 5η αγωνιστική.

Μπορεί ο ΠΑΣ Γιάννινα να θεωρείται και ως ο κακός της δαίμονας, καθώς είναι η μοναδική ομάδα που ως τώρα δεν έχει κερδίσει η ΑΕΛ (λέμε ως τώρα γιατί τον φιλοξενεί την επόμενη αγωνιστική και κανείς δεν ξέρει το αποτέλεσμα), ωστόσο για τους Θεσσαλούς είναι σημαντικό το 1-1 που πήραν την 18η αγωνιστική.

Το συγκρότημα του Αλέκου Βοσνιάδη που προερχόταν από 8 συνεχόμενες νίκες, δεν έχασε ούτε στους Ζωσιμάδες και πήγε στα Play Off με 6 βαθμούς διαφορά από τον Ηρακλή, μια διαφορά που όπως φάνηκε ήταν υπέρ αρκετή για να κατακτηθεί ο τίτλος. Όσον αφορά το συγκεκριμένο παιχνίδι η ΑΕΛ προηγήθηκε με τον Μουτίνιο στο 15' για να ισοφαρίσει ο Κύρκος στο 50'.

Κάθε στιγμή από τις παραπάνω είναι σημαντική, αλλά η πιο σημαντική είναι χωρίς αμφιβολία αυτή στις 25 Φεβρουαρίου. Για την 1η αγωνιστική των Play Off ο Ηρακλής φιλοξένησε την ΑΕΛ και αν νικούσε θα έδινε άλλο ενδιαφέρον στην μάχη του τίτλου, καθώς θα μείωνε στους 3 και θα έβαζε πίεση στους «βυσσινί».

Η ομάδα του Παύλου Δερμιτζάκη κατάφερε να προηγηθεί δύο φορές, την πρώτη στο 6' με τον Μιράντα, με τον Μωραΐτη να ισοφαρίζει δύο λεπτά αργότερα, ενώ και πάλι ο Μιράντα έκανε στο 64' το 2-1. Εκεί που όλα έδειχναν πως οι «κυανόλευκοι» θα ανάγκαζαν την ΑΕΛ στην πρώτη της ήττα, ο Σιδεράς στο 85' με αυτογκόλ διαμόρφωσε το τελικό 2-2 και ουσιαστικά όλα τελείωσαν.

Και φυσικά από τις σημαντικές στιγμές δεν θα μπορούσε να απουσιάζει η ημέρα που και τυπικά οριστικοποιήθηκε η επιστροφή της ΑΕΛ στην Super League μετά από 4 χρόνια. Αυτό έγινε χθες 6 Απριλίου με τους «βυσσινί» να επικρατούν με 2-1 του Καμπανιακού στην Χαλάστρα.

Τα υπόλοιπα τα έχετε διαβάσει και κυρίως τα έχετε δει και σε βίντεο από το Gazzetta. Το τι έγινε στην υποδοχή της αποστολής, το πως έζησε ο κόσμος της ΑΕΛ την μεγάλη αυτή στιγμή, μέχρι και λιλιπούτειοι φίλοι της ομάδας που τραγουδούσαν συνθήματα στην κάμερα του Gazzetta. Ο κόσμος το χάρηκε και συνεχίζει να το χαίρεται με την ψυχή του, γιατί βλέπει πως γίνεται μια σοβαρή προσπάθεια προκειμένου σε βάθος χρόνου η ΑΕΛ να φτάσει στο σημείο να διεκδικεί τίτλους και όχι να είναι ομάδα ασανσέρ.