ΑΕΛ: Ηρθε (ξανά) η ώρα του Γιάννη Βαλαώρα!

Mε δύο συνδρομητικά κανάλια να προσφέρουν στο... τηλεοπτικό πιάτο ό,τι κινείται σε κάθε γωνιά του πλανήτη, με το youtube «να ζει και να βασιλεύει», με το internet να σαρώνει και με όλες τις social media πλατφόρμες να καταναλώνουν άφθονο περιεχόμενο, είναι δύσκολο πια να σου κάνει οτιδήποτε κι αν δεις εντύπωση. Με την ίδια ευκολία που μπορείς να παρακολουθήσεις την Ρεάλ και τη Λίβερπουλ, βλέπεις κι ένα ματς της Β΄ εθνικής ή και μικρότερων κατηγοριών. Χωρίς να χάνεις φάση... Όταν είσαι παιδί μεγαλωμένο στα 80ς, όλα τα παραπάνω δεν ήταν αυτονόητα. Δεν είχες κάθε μέρα την δυνατότητα να δεις μπάλα. Να μάθεις τα νέα της ομάδας σου, να παρακολουθήσεις έναν ολόκληρο αγώνα.

Περίμενες κάθε «15 μέρες» την ΕΡΤ να σου δείξει ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι, περίμενες στο περίπτερο της γειτονιάς σου να έρθουν «οι αθλητικές» και προφανώς περίμενες την «Αθλητική Κυριακή» για να ρουφήξεις τα στιγμιότυπα.

Κάπως έτσι μεγάλωνε και ο μύθος σε κάθετι που έβλεπες. Κάπως έτσι μεγάλωσε και ο μύθος της Λάρισας. ΑΕΛ σήμερα, αλλά Λάρισα τη μάθαμε, Λάρισα τη λέμε. Ακόμη αυτό το «η μοναδική επαρχιακή ομάδα που πήρε πρωτάθλημα», 37 χρόνια μετά φαντάζει ως κάτι μυθικό.

Σε μια πίτα που όλες αυτές τις δεκαετίες με... βουλιμία μοιράζονταν το ΠΟΚ με λίγο από ΠΑΟΚ, το να σηκώσει τη μεγάλη κούπα μια ομάδα που δεν είχε αναφορές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ήταν κάτι σπάνιο, πρωτοφανές. Γι' αυτό και δεν ξανάγινε ποτέ. Και ίσως να μην ξαναγίνει κιόλας.

• ΑΕΛ: Τα πολύτιμα γρανάζια μιας ανίκητης μηχανής (vids)
• ΑΕΛ: Η επιστροφή της «βασίλισσας» του κάμπου
• Το τρομερό video του Gazzetta μέσα από το πούλμαν της ΑΕΛ!

Δεν χρειάζεται να είσαι Λαρισαίος, δεν είναι αναγκαίο να είσαι οπαδός της ΑΕΛ για να χαραχτούν για πάντα στο μυαλό σου ονόματα όπως του Βασίλη Καραπιάλη, του αείμνηστου Γιώργου Μητσιμπόνα, του Μιχάλη Ζιώγα, του Γιάννη Βαλαώρα, του Σάκη Τσιώλη, του Χρήστου Μιχαήλ, του Γιάννη Γκαλίτσιου, του Θοδωρή Βουτυρίτσα, του Τάκη Παραφέστα (δεν ήταν στη σεζόν του πρωταθλήματος, αλλά πανηγύρισε ως αρχηγός το πρώτο Κύπελλο του 1985), του Κώστα Κολομητρούση, του Λάζαρου Κυριλλίδη, του Γιάννη Αλεξούλη, του Κανιέμπα, αλλά ακόμη και του Τσίγκοφ που για τα... ούρα του χωρίστηκε η Ελλάδα στα δύο. Φυσικά και του Γιάτσεκ Γκμοχ που στον «κάμπο» πέτυχε ένα ακόμη από τα πολλά εν Ελλάδι ποδοσφαιρικά θαύματά του.

Δεν χρειάζεται να είσαι Λαρισαίος για να θυμηθείς το σλάλομ του Καραπιάλη και την μυθική γκολάρα κόντρα στον Πανσερραϊκό, που θύμισε... Μαραντόνα με Αγγλία.

Δεν χρειάζεται να είσαι «βυσσινί θύελλα» για να θυμάσαι το Αλκαζάρ και το πως... γκρεμίστηκε την Πρωτομαγιά του 1988 με τη νίκη επί του Ηρακλή.

Δεν χρειάζεται να είσαι... σούζα στο αλογάκι για να θυμάσαι τα ανοιχτά χέρια του Γιώργου Μητσιμπόνα που νόμιζες ότι αγκαλιάζει όλη την Θεσσαλία μετά το ψαλιδάκι γκολ-πρωτάθλημα.

Για να θυμάσαι τα ματς με την Ξαμάξ, για να θυμάσαι ότι γέμιζε το ΟΑΚΑ όταν η Λάρισα κατέβαινε στην Αθήνα, για να θυμάσαι δυστυχώς και τον άτυχο Μπλιώνα. Η Λάρισα έχει πολλά να θυμάσαι. Πάρα πολλά. Όχι φυσικά όλα με... θριαμβευτικό τόνο όπως το πρωτάθλημα και τα δύο Κύπελλα που λάμπουν στην τροπαιοθήκη της.

Πέρασε και χρόνια πέτρινα. Βρέθηκε και σε μικρές κατηγορίες, βρέθηκε και στα χέρια παραγόντων που ήταν... νάνοι για το μέγεθός της. Υπέφερε ο κόσμος της. Πόνεσε βλέποντας το καμάρι του κάμπου απαξιωμένο. Όμως οι μνήμες ήταν τόσο έντονες, οι θύμησες των παλιών και η... σκυτάλη που έδιναν στις νέες γενιές μέσω διηγήσεων αποδείχθηκαν δυνατότερες και ισχυρότερες από εμπόδια και προβλήματα ετών.

Από την περασμένη Κυριακή, η ΑΕΛ βρίσκεται ξανά εκεί που ανήκει. Ουσιαστικά και μαθηματικά. Τυπικά θα βρεθεί σε λίγους μήνες όταν αρχίσει το πρωτάθλημα της Superleague. Η Λάρισα, η Θεσσαλία όλη, πανηγυρίζει και θα το κάνει για μέρες ακόμη. Δικαιολογημένα. Η «βυσσινί» είναι μια φανέλα με ειδικό βάρος στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Απαντες το γνωρίζουν και οι περισσότεροι (ανεξαρτήτως οπαδικών προτιμήσεων) σκάνε κι ένα χαμογελάκι που το... αλογάκι επέστρεψε.

Και για να ξαναθυμηθούμε ένα σύνθημα που εκείνα τα χρόνια το γνώριζε όλη η Ελλάδα «Ηρθε η ώρα του Γιάννη Βαλαώρα»! Για την ακρίβεια:

Ηρθε (ξανά) η ώρα του Γιάννη Βαλαώρα!