Αφηστε τους προπονητές, να παίξουν μπάλα

Το μεγαλύτερο πρόβλημα απήχησης του ελληνικού πρωταθλήματος διαχρονικά, είναι αυτά τα ματς, που δεν έχουν μέσα τους, κάποια μεγάλη ομάδα. Το Λαμία – ΑΕΚ θα το δουν πολλοί, το Λαμία – Βόλος όμως ποιος θα το δει; Και είναι ένα μέρος της εξήγησης της μη απήχησης αυτών των αγώνων το έλλειμμα εμπορικότητας των ομάδων, αλλά είναι κι’ ένα ακόμη, το κακό ποδοσφαιρικό θέαμα, το βαρετό ματς, γεμάτο σκοπιμότητα και αντιποδόσφαιρο με μοναδικό σκοπό το αποτέλεσμα.

Το «να πάρουμε τους πόντους να σωθούμε…» είναι η πιο διάσημη φράση σε αυτές τις ομάδες και ο αυτοσκοπός είναι οι βαθμοί όπως κι’ αν αυτοί έρθουν. Δε έπαιξες όλη τη χρονιά ποδόσφαιρο, δεν χάρηκε κανείς βλέποντας ένα δικό σου ματς, δεν έβγαλες ούτε έναν ποδοσφαιριστή, αλλά σώθηκες έστω μέσα από τα μπαράζ, τότε πέτυχες και προχωράς. Βρίσκουμε τον αυτοσκοπό και χάνουμε το σκοπό του παιχνιδιού και μαζί χάνουμε και το πρωτάθλημα, το οποίο δεν θέλει να βλέπει κανείς και όλοι με μεγάλη ευκολία απαξιώνουν.

Υπάρχει όμως και ο άλλος δρόμος. Αυτός του ποδοσφαίρου. Μπορείς να σωθείς ή να πετύχεις τον όποιο στόχο σου, παίζοντας ποδόσφαιρο, προσφέροντας θέαμα, κάνοντας καλύτερα τη δουλειά σου και κυρίως ικανοποιώντας το κοινό. Το κοινό που πήγε προχθές στη Λαμία για να παρακολουθήσει το Λαμία – Βόλος, δεν είδε την ομάδα να κερδίζει σε ένα απολύτως κρίσιμο και καθοριστικό ματς κόντρα στο Βόλο. Ε, και; Δεν είδα ούτε έναν να φεύγει από το γήπεδο και να μην χαμογελά. Αντιθέτως άκουσα πολλούς να μιλούν για «ματσάρα» που είδαν. Η Λαμία δεν το βρήκε το τρίποντο σε αυτό το ματς. Αν παίζει έτσι όμως είναι σχεδόν βέβαιο, θα το βρει στο επόμενο ή το μεθεπόμενο. Τον φίλο της που θα φύγει από το γήπεδο γεμάτος από ικανοποίηση για αυτό που είδε και την επομένη θα πει στον δικό του φίλο, «πάμε γήπεδο να δούμε Λαμία, γιατί παίζει μπαλάρα και θα περάσουμε καλά…» δεν θα τον βρει όμως αν παίζει μονίμως για το μισό μηδέν και τους βαθμούς. Το μισό – μηδέν μπορεί να ικανοποιεί (κακώς φυσικά) μόνο τον πρόεδρο, κανέναν άλλον. Ναι καμιά φορά (σπάνια) μπορεί να χρειαστεί και αυτό για να επιτευχθεί ένας στόχος, αλλά αυτό δεν πρέπει να είναι ο κανόνας, αλλά η εξαίρεση.

Και στο φετινό ελληνικό πρωτάθλημα, ευτυχώς ο κανόνας και όχι η εξαίρεση είναι το «παίζουμε μπάλα ή έστω προσπαθούμε…». Το Λαμία – Βόλος ήταν από την αρχή ως το τέλος του ένα υπέροχο ματς. Είχε τρομερό ρυθμό, πολύ μεγάλο χρόνο καθαρού ποδοσφαίρου (σχεδόν 45 λεπτά), πράγμα σπάνιο για ελληνικό πρωτάθλημα, είχε τέσσερα γκολ, είχε δύο δοκάρια, είχε διψήφιο αριθμό τελικών για κάθε μία από τις δύο ομάδες, είχε δράση, είχε δράμα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και δύο ομάδες που δεν σκέφτηκαν ούτε μία στιγμή «καλός είναι και ο βαθμός της ισοπαλίας, ας κάτσουμε πίσω...». Και φυσικά έστω κι’ αν αυτό ήταν ένα από τα καλύτερα ματς του φετινού ελληνικού πρωταθλήματος δεν ήταν το μοναδικό θεαματικό, ανάμεσα σε ομάδες, χωρίς μεγάλο όνομα. Και το Λαμία – Παναιτωλικός (2-2) στο ίδιο γήπεδο και το Λαμία – Ατρόμητος, αλλά και το Παναιτωλικός – Ιωνικός (2-2) πριν λίγες ημέρες, όπως και το Βόλος – Αστέρας 2-1 και ένα σωρό ακόμη παιχνίδια με ομάδες τέτοιας δυναμικότητας, ήταν εξαιρετικά.

Στις ομάδες πλέον υπάρχουν προπονητές, Ελληνες ή μη, οι οποίοι φτιάχνουν ομάδες για να παίξουν και όχι για να χαλάσουν το παιχνίδι. Ο Γρηγορίου στη Λαμία, ο Αναστασίου στον Παναιτωλικό είναι για παράδειγμα δύο από αυτούς. Στέκομαι σε αυτούς γιατί οι ομάδες τους κινδυνεύουν και είναι πολύ κοντά στη ζώνη του υποβιβασμού. Ένα στραβό αποτέλεσμα είναι ικανό να τους βάλει ακόμη και κάτω από αυτήν. Εστω κι έτσι όμως θα πρέπει να στηριχθούν, έστω και έτσι θα πρέπει να τους ενθαρρύνουν όλοι να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που κάνουν. Να προσπαθούν σε κάθε ματς, με κάθε αντίπαλο να παίζουν ποδόσφαιρο, να έχουν ως κανόνα την δημιουργία και όχι την καταστροφή.

Το έχω γράψει αρκετές φορές και είμαι απολύτως βέβαιος για αυτό. Το ελληνικό πρωτάθλημα δεν θα γίνει καλύτερο αν γίνει καλύτερος, ο Ολυμπιακός η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός, το ελληνικό πρωτάθλημα θα γίνει καλύτερο, μόνο αν γίνει καλύτερη η Λαμία, ο Παναιτωλικός, ο Βόλος. Η Πρέμιερ Λιγκ δεν έγινε το καλύτερο και δημοφιλέστερο πρωτάθλημα στον κόσμο, επειδή βελτιώθηκε η Λίβερπουλ, η Μάντσεστεστερ Γιουνάιτεντ και η Τσέλσι με την Σίτι, έγινε καλύτερο γιατί η Λέστερ έγινε τόσο καλή που το κατέκτησε, γιατί όταν ο μεγάλος παίζει εκτός, όπου κι’ αν παίζει θα βρει απέναντί του βουνό για να ανέβει και αν δεν παίξει πολύ καλά δεν θα το ανέβει. Η Γουέστ Χαμ, η Λέστερ, η Αστον Βίλα, η Λιντς είναι αυτές που κάνουν το πρωτάθλημα καλύτερο, όχι η Λίβερπουλ και η Σίτι. Όπως το δικό μας πρωτάθλημα φέτος το ομορφαίνει ο ΟΦΗ και ο ΠΑΣ.

Όταν αυτό θα το καταλάβουμε και στην Ελλάδα, όταν θα ενθαρρύνουμε τους προπονητές που θα προσπαθήσουν να φτιάξουν ομάδες που πρώτα παίζουν ποδόσφαιρο και μετά παίρνουν και το αποτέλεσμα, τότε θα δούμε και καλύτερο πρωτάθλημα. Ας το γράψω λοιπόν ακόμη μια φορά. Ας πούμε ένα μπράβο στον Γρηγορίου, τον Αναστασίου και όποιον άλλο προπονητή, προσπαθεί να δώσει τη μάχη της επιβίωσης, η οποία μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία είναι πιο δύσκολη και ψυχοφθόρα από αυτήν του πρωταθλητισμού ή από αυτή της ευρωπαϊκής εξόδου, παίζοντας ποδόσφαιρο. Η κληρονομιά τους μπορεί να αποδειχτεί πολύ πιο σπουδαία και από μία παραμονή στην κατηγορία…