«Πολλά μικρά παιδιά με την φανέλα του Άρη μας»

• Ζεστασιά στην καρδιά του Αρειανού...
• Οδηγός μας τα παιδιά με τα κιτρινόμαυρα

Χθες το πρωί ανέβηκε στο Gazzetta το blog μου για τα 111 χρόνια του Άρη, οπότε δεν χρειάζεται να επαναλάβω γεγονότα του ένδοξου παρελθόντος. Ένα… κλικ στο χθεσινό μου σημείωμα μπορεί να φρεσκάρει την μνήμη σας, αλλά σίγουρα υπήρξαν και σημαντικότερα μηνύματα ανήμερα της 25ης Μαρτίου.

Δεν είναι ψέματα ότι φέτος οι πολύ ανεβασμένες προσδοκίες, μετά την απώλεια των βασικών στόχων του κυπέλλου, αλλά και της εισόδου στην τετράδα έχουν προκαλέσει μεγάλη απογοήτευση στον κόσμο της ομάδας. Προφανώς και αυτό έχει να κάνει και με την απώλεια του κυπέλλου πέρσι, αλλά και το ότι ο Αρειανός βλέπει από την μία το δικό του ταβάνι και από την άλλη όσα συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο και δεν πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει όλο αυτό.

Αυτή η απογοήτευση έφτασε στο σημείο να αμφισβητεί ακόμα και την ανάγκη υλοποίησης μίας εκδήλωσης…γενεθλίων! Ευτυχώς οι σύνδεσμοι του Άρη είχαν διαφορετική γνώμη και σε συνεργασία με τον Ερασιτέχνη μέσα σε ελάχιστες μέρες οργανώθηκε και υλοποιήθηκε μία όμορφη εκδήλωση, που δεν είχε την λάμψη της περσινής των 110 χρόνων, αλλά σε κάθε περίπτωση επιβεβαίωσε για μία ακόμα φορά το πόσο μεγάλος είναι αυτός ο σύλλογος και κυρίως το γιατί παραμένει ένας εκ των μεγάλων του Ελληνικού ποδοσφαίρου με 3 πρωταθλήματα και 1 κύπελλο. Εδώ βέβαια πρέπει άπαντες να συνυπολογίσουμε ότι ο…πέμπτος Άρης στο ποδόσφαιρο, είναι και ο…τρίτος στο μπάσκετ και σίγουρα δεν έχει λάβει από την Πολιτεία ότι του αναλογεί ακόμα και αν πάρουμε τον μέσο όρο του…τέταρτου! Τα μηνύματα που δόθηκαν χθες ήταν πολλαπλά και τόσο ξεκάθαρα. Ο Άρης χθες επιβεβαίωσε την τεράστια κοινωνική προσφορά του στο σύνολο, στην ελληνική κοινωνία. Ο Άρης πιστοποίησε την ανεξαρτησία του, την απουσία δέσμευσης, την αντίδρασή του σε οτιδήποτε σάπιο και ελεγχόμενο. Ο Άρης για μία ακόμα φορά ένωσε υπό την σκέπη του, αναζήτησε την εξωστρέφεια, συνέθλιψε -έστω για μία μέρα- την τόσο καταστροφική τοξική εσωστρέφεια.

Ζεστασιά στην καρδιά του Αρειανού...

Υπήρξε όμως και μία πρωτοφανής ζεστασιά στην καρδιά(που έχει παγώσει) όλων όσων βρέθηκαν στο κατάμεστο Αλεξάνδρειο. Ένας έντονος συναισθηματισμός, αλλά και μία ακόμα ξεκάθαρη απόδειξη μεγαλείου και οντότητας. Η εκδήλωση οργανώθηκε μέσα σε λίγες μέρες και για αυτό κρίνεται οργανωτικά πετυχημένη. Η τόσο μαζική παρουσία του κόσμου όμως σε μέρες…απογοήτευσης αποδεικνύει για μία ακόμα φορά ότι αυτός ο κόσμος χρειάζεται ένα…κλικ. Ένα έναυσμα για να βρεθεί ακόμα πιο μαζικά στο γήπεδο, ακόμα πιο ενεργά δίπλα σε κάθε αγωνιστικό στόχο έτοιμος να τα βάλει με όποιον βρίσκεται απέναντι από την αγαπημένη του ομάδα.

Και το έκανε και πάλι με εμφατικό, εντυπωσιακό, πρωτότυπο τρόπο σε όλη την Θεσσαλονίκη, σε ολόκληρη την Ελλάδα όπου χτυπάει η καρδιά του Άρη. Ούτε αυτό όμως ήταν το πιο εντυπωσιακό, αλλά και ελπιδοφόρο κόντρα στην προπαγάνδα παραπληροφόρησης. Το Παλέ χθες ήταν γεμάτο με μικρά παιδιά κάθε ηλικίας. Το Παλέ χθες ήταν γεμάτο με κιτρινόμαυρες φανέλες, με χαμόγελα πιτσιρικάδων που απλά ακολούθησαν το…Γίνε Άρης να Γουστάρεις, χωρίς διαπραγμάτευση ανταποδοτικότητας για την επιλογή τους. Ο Άρης προφανώς και έχει παρελθόν, έχει παρόν και με την εικόνα του Παλέ αυτή την δύσκολη περίοδο έχει ξεκάθαρα και μέλλον. Το πως θα το διαμορφώσει προφανώς και είναι υπόθεση των παραγόντων του και όχι του κόσμου του.

Οδηγός μας τα παιδιά με τα κιτρινόμαυρα

Ωστόσο ένα παλιό τραγούδι του super-3 είναι ξεκάθαρο ότι αποτελεί την μεγάλη ελπίδα. Κόντρα στο τι γράφεται ή λέγεται στα τρολαρισμένα σόσιαλ, κόντρα σε αντιλήψεις που δεν αντιλαμβάνονται το DNA της Αρειανής ιδέας.

Ο Άρης θα συνεχίσει τον αγώνα του, θα συνεχίσει την προσπάθειά του, θα συνεχίσει να δίνει τις μάχες του ως γνήσιος Θεός του Πολέμου όσο «πολλά μικρά παιδιά με την φανέλα του Άρης μας» γεμίζουν το Παλέ και το Χαριλάου! Και αυτό προσπάθησαν τα προηγούμενα χρόνια στοχευμένα, οργανωμένα και με εγκληματικές πρακτικές, να το σταματήσουν. Και χθες στο Παλέ αποδείχθηκε για μία ακόμα φορά ότι δεν τα κατάφεραν. Και ούτε πρόκειται. Γιατί ο Άρης είναι στον κόσμο αυτό κάτι μοναδικό! Τι και αν με πλήγωσες, αδιαφορώ…Άρη για σένα υπάρχω και ζω.

Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι τυχαία, τίποτα από τα παραπάνω δεν τα τραγουδάει κάθε Αρειανάκι…τυχαία. Και θα συνεχίσει ακόμα πιο μαζικά, ακόμα πιο δυνατά. Και πιο δυνατά, πιο δυνατά… Α, και με πάρτι γενεθλίων σαν το χθεσινό που θα διατηρήσει την δίψα και την πείνα για τα πάρτι…τίτλων που θα μπουν στην εξίσωση όταν τρέξουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις. Αυτές όμως είναι θέμα των παραγόντων…

ΥΓ1 Το Σάββατο έρχονται δύο πολύ σημαντικά παιχνίδια σε μπάσκετ και κυρίως ποδόσφαιρο για τα οποία θα αναφερθούμε στο επόμενο σημείωμά μου. Ως τότε μην ξεχνάτε. ΜΟΝΟ ΑΡΗΣ!