Άρης: Στοιχείο ικανότητας οι νίκες στην κακή σου μέρα αλλά να μην γίνει και συνήθεια

• Ο Πάμπλο Γκαρσία έβαλε στην άκρη την ιδιότητα του προπονητή

Τα επικοινωνιακά show προσφέρονται για clickbait’s καθότι εξασφαλίζουν άνοδο επισκεψιμότητας στις ιστοσελίδες, αλλά με κριτήρια αυστηρής δημοσιογραφικής αξιολόγησης, η αφοπλιστική ειλικρίνεια του Μαρίνου Ουζουνίδη ήταν το κύριο γεγονός έπειτα από τη νίκη του Άρη επί του Ατρόμητου. Καμία ωραιοποίηση μιας εξαιρετικά μέτριας αγωνιστικής εικόνας. Καμία επικάλυψη της αλήθειας αλλά πλήρης αποτύπωση της πραγματικότητας και έμμεση παραδοχή των στοιχείων που πρέπει να αλλάξουν σ’ αυτή την ομάδα όταν αυτή ανταποκριθεί ολοκληρωτικά στον αυτονόητο στόχο της κατάληψης της 5ης θέσης.

Θα μπορούσε να είχε σφυρίξει αδιάφορα, όπως πράττουν αρκετοί συνάδελφοί του. Να είχε στρογγυλοκαθίσει στις δάφνες της νίκης χαϊδεύοντας αυτιά, παραποιώντας, επίσης, την αγωνιστική αλήθεια με σύμμαχο το αποτέλεσμα. Έπραξε το αντίθετο επιλέγοντας να τα έχει καλά με τη συνείδησή του δίχως να μειώσει την προσπάθεια των παικτών του αλλά καταθέτοντας και τις ενστάσεις του. Λέγοντας ότι… «το μεγαλύτερο πρόβλημα για μένα είναι η δική μου ομάδα. Είναι ιδιαίτερη ομάδα και το λέω χιουμοριστικά, είναι πώς θα ξυπνήσουν τα παιδιά», έδειξε τους προβληματισμούς του. Ο εύκολος δρόμος ήταν να είχε αποφύγει αυτή τη δήλωση αλλά όταν κρύβεις την αλήθεια, κάποια στιγμή, έρχεται και σε καταπλακώνει το ψέμα.

Έχει επιλέξει το μονοπάτι της αλήθειας έστω κι αν αυτό τον κάνει λιγότερο αρεστό. Βέβαια το επίπεδο δημοτικότητάς του στις τάξεις των φίλων του Άρη βρίσκεται σε τρομερή άνοδο. Γιατί ο κόσμος αντιλαμβάνεται τις προθέσεις του, εκτιμάει επίσης την ευθύτητά του και πλέον έχει εξελιχθεί στο πρόσωπο στο οποίο στηρίζεται η ελπίδα.

Στο παιχνίδι, ο Ατρόμητος ήταν εξαιρετικά διαβασμένος. Έκλεισε τους χώρους, εκμηδένισε τη δημιουργία του Άρη από τον άξονα και τα άκρα, αλλά πλήρωσε τη μόνιμη αδυναμία του στις στατικές φάσεις. Αυτό είναι το άλυτο πρόβλημά του. Δεν ξέρω αν οι «κίτρινοι» νίκησαν από κεκτημένη ταχύτητα, σίγουρα βρέθηκαν σε κακή βραδιά.

Ο Μαρίνος Ουζουνίδης επιβεβαιώθηκε απόλυτα σε δύο πράγματα που είχε πει πριν την έναρξη των Playoff. Πρώτον, για το επίπεδο αγωνιστικότητας του Ατρόμητου και δεύτερον, για τον τρόπο διάσπασης της άμυνάς του λόγω της αδυναμίας του στη διαχείριση των στημένων φάσεων. Ο Άρης νίκησε στηριζόμενος στην καλή απόδοση (μόλις) τριών παικτών. Των δύο κεντρικών αμυντικών και του Χουλιάν Κουέστα ο οποίος έκανε δύο σπουδαίες αποκρούσεις. Τούτη τη φορά, οι ακραίοι full back (Μάγιο, Μεντίλ) δεν έκαναν τη δουλειά των των winger.

Για τον Ούγκο Μάγιο, η κακή μέρα φάνηκε από τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά όπου έχασε δύο φορές τον παίκτη του. Ο δε Μαροκινός παρουσίασε ελαφρά αγωνιστική άνοδο στο δεύτερο ημίχρονο αλλά ήταν τσαπατσούλης. Ο Σαβέριο αντιλήφθηκε πιο γρήγορα την αλλαγή τακτικής και τις μεγάλες μπάλες στην πλάτη της άμυνας του Ατρόμητου αλλά φοβήθηκε τη μονομαχία λες και ήταν νεοσύλλεκτος φαντάρος. Στον άξονα, κανείς εκ των τριών ήταν δημιουργικός και ο δε Χοσέ Σιφουέντες ήταν επιεικώς απογοητευτικός. Κι έτσι ο Λορέν Μορόν μάταια προσπάθησε να βρει ένα στήριγμα.

Εν αντιθέσει με τον Ατρόμητο, ο Άρης δεν πήρε τίποτε και από αυτούς που ήρθαν από τον πάγκο. Ο Ντουντού ξεκίνησε με λάθος πάσα προσφέροντας τη δυνατότητα στον Ατρόμητο να χτυπήσει στο transition παιχνίδι. Παρόντος του Ρούμπεν Πάρντο χάθηκε το κέντρο ενώ οι Μοντόγια, Ζαμόρα είναι άδικο να αξιολογηθούν.

Γι’ αυτούς τους λόγους, αυτή η νίκη συνιστά κατόρθωμα έστω κι αν αυτός ο προσδιορισμός δεν κάθεται εύκολα στο στομάχι λόγω της συγκεκριμένης δυναμικής του αντιπάλου. Είναι στοιχείο ικανότητας να νικάς στην κακή σου μέρα, καλό είναι όμως να μη γίνει και συνήθεια. Και το καλό ποδόσφαιρο χρειάζεται.

Βασικό ζητούμενο για τον Άρη είναι να «τελειώσει» τη δουλειά πριν την τελευταία αγωνιστική αυτής της διαδικασίας και κατ’ επέκταση η διαφύλαξη του ισχυρού πλεονεκτήματος που έχει αποκτήσει. Για να μην εξαρτηθεί από τα αποτελέσματα του Αστέρα Τρίπολης, χρειάζεται τουλάχιστον τέσσερις βαθμούς στις επόμενες δύο αγωνιστικές απέναντι σε ομάδες οι οποίες έχασαν το βαθμολογικό κίνητρο.

Ο Πάμπλο Γκαρσία έβαλε στην άκρη την ιδιότητα του προπονητή

Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό το show είναι πιο «εμπορικό» και πιασάρικο. Το συνηθίζει ο Πάμπλο Γκαρσία στο «Κλ. Βικελίδης», ενδεχομένως να το έχει μεγάλη ανάγκη. Καταρχάς, η ομάδα του Ατρόμητου – που δεν αποτελεί βασικό αντίπαλο του Άρη – παρά τις σημαντικές επενδύσεις και την εύνοια από το σύστημα διεξαγωγής των Playoff για τις θέσεις 5-8 της Stoiximan Superleague, εκτροχιάστηκε από το ευρωπαϊκό μονοπάτι μόλις στο τέλος του πρώτου γύρου των Playoff. Δεν το λες και επιτυχία. Υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν στο -13 από τους «κίτρινους». Ούτε η διαίρεση βοήθησε λοιπόν. Η απογοήτευση στοιχειοθετεί την πλέον αναμενόμενη αντίδραση, όπως και μια ριξιά της μπάλας στην κερκίδα.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, μισώ τα συνθήματα που βρίζουν μανάδες και δυστυχώς τα ακούω κάθε βδομάδα σε όλα τα γήπεδα. Ταυτίζομαι μ’ αυτό που κάποτε μου είχε πει ο Λάζαρος Παπαδόπουλος όταν αφελώς τον ρώτησα αν έχει παιδιά καθώς ουδέποτε είχα δει τις κόρες του στο γήπεδο. Όταν έγινα πατέρας, κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε. Σιχαίνομαι τα υβριστικά συνθήματα, λατρεύω το τραγούδι κι έχω παρατηρήσει ότι αυτό εμπνέει και τον πατέρα ο οποίος πηγαίνει με το παιδί του στο γήπεδο για να αγκαλιαστούν, να χαμογελάσουν και να τραγουδήσουν μαζί καταγράφοντας μια ιδιαίτερη στιγμή και για τους δύο.

Αντιλαμβάνομαι και δέχομαι αυτά που είχε αλλά χθες, ο Πάμπλο Γκαρσία έβγαλε τον μανδύα του προπονητή και επέλεξε να φορέσει έναν άλλον. Προφανώς θα αποθεωθεί από συγκεκριμένο κοινό. Αν ήταν αυτός ο στόχος, το κατάφερε. Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές. Αν σήμερα προχωρήσει κανείς σε γκάλοπ αναζήτησης των λόγων του ξεσπάσματός του, οι 9/10 θα πουν το ίδιο πράγμα. Θα εστιάσουν στο παρελθόν του.

Για την ιστορία και για να μην αναφέρονται ανακρίβειες, ήμουν «παρών» τόσο κατά τη στιγμή που διέσχιζε τον αγωνιστικό χώρο για να πάει στη συνέντευξη Τύπου όσο και στην αίθουσα Τύπου. Άκουσα τις αποδοκιμασίες, είδα και τις χειρονομίες. Στη συνέντευξη Τύπου ρωτήθηκε α) γιατί επιδεικνύει αυτή την ασέβεια την οποία ομολόγησε βάσει της τοποθέτησής του, β) γιατί, ενώ είναι επαγγελματίας προπονητής, απαντάει στον όχλο κι ενώ θα έπρεπε να είχε κρατήσει αποστάσεις. Όλη η αλήθεια κρύβεται λοιπόν πίσω από το απλοϊκό σχόλιο του Μαρίνου Ουζουνίδη. Τα υπόλοιπα, είναι… για clickbait.