Ο ΠΑΟΚ δεν χτίζεται σε μια νύχτα. Ούτε σε εκατό χρόνια!
Υπάρχουν στιγμές που η ιστορία ενός συλλόγου αποκτά μεγαλύτερη σημασία από το αποτέλεσμα της Κυριακής. Και το Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο «100 Χρόνια ΠΑΟΚ – Ποδόσφαιρο και Κοινωνία», που διοργάνωσε η ΠΑΕ ΠΑΟΚ στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ήταν μία από αυτές.
Για τρεις ημέρες, ακαδημαϊκοί, ιστορικοί και ερευνητές έβαλαν στο μικροσκόπιο κάτι πολύ μεγαλύτερο από τις νίκες, τις ήττες και τους τίτλους του ΠΑΟΚ. Τις προσφυγικές του ρίζες. Τη σχέση του με τη Θεσσαλονίκη. Τους ανθρώπους που τον δημιούργησαν, τις γειτονιές που τον μεγάλωσαν, τους συνδέσμους, τις εφημερίδες, την οπαδική κουλτούρα και τη συλλογική μνήμη ενός ολόκληρου αιώνα.
Γιατί, κακά τα ψέματα, την ιστορία του ΠΑΟΚ δεν μπορείς να την αφηγηθείς μόνο με γκολ και κύπελλα. Κι ανάμεσα στις δεκάδες εισηγήσεις, δύο ιστορικές αναφορές είχαν ξεχωριστό ενδιαφέρον.
Η πρώτη αφορούσε μια έκθεση του Ιουνίου του 1940, την οποία παρουσίασαν οι ιστορικοί Στράτος Δορδανάς και Βάιος Καλογρηάς. Σε αυτήν καταγράφονταν προτάσεις για την οικονομική εξυγίανση του ελληνικού ποδοσφαίρου, την ενίσχυση του ανταγωνισμού, την αντιμετώπιση της βίας και τη λειτουργία μιας αξιόπιστης ΕΠΟ.
Πριν από ογδόντα έξι χρόνια!
Διαβάζοντας τα συγκεκριμένα ζητήματα, αναρωτιέσαι πόσο πραγματικά έχει προχωρήσει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αλλάζουν οι παράγοντες, οι διοικήσεις, τα γήπεδα και τα τηλεοπτικά συμβόλαια, όμως ορισμένα προβλήματα μοιάζουν να έχουν αποκτήσει μόνιμη κατοικία.
Η δεύτερη ιστορία, αν και είχε αναδειχθεί από την «ομάδα ιστορίας» του ΑΣ, μάς ταξιδεύει ακόμη πιο πίσω, στο 1929. Ο Μιχάλης Κουσκουρίδης παρουσίασε μια επιστολή της διοίκησης του ΠΑΟΚ προς τον τότε πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο νεαρός σύλλογος αναζητούσε γήπεδο, αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες και προσπαθούσε παράλληλα να στηρίξει τα προσφυγικά σωματεία της Θεσσαλονίκης.
Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, το γηπεδικό εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο της ζωής του ΠΑΟΚ. Μόνο που τώρα η συζήτηση αφορά το νέο γήπεδο του ΠΑΟΚ στην Τούμπα και τη δυνατότητα ενός συλλόγου με εκατό χρόνια ιστορίας να αποκτήσει τις υποδομές που απαιτεί το μέλλον του.
Ο ΠΑΟΚ δεν είναι μόνο όσα γίνονται μέσα στο γήπεδο
Το μεγαλύτερο κέρδος του συνεδρίου, πάντως, δεν βρίσκεται αποκλειστικά στα ιστορικά ντοκουμέντα. Βρίσκεται στην προσπάθεια να εξηγηθεί επιστημονικά η σχέση του ΠΑΟΚ με την κοινωνία. Πώς η προσφυγική καταγωγή επηρέασε τη συλλογική του ταυτότητα. Πώς οι σύνδεσμοι, τα καφενεία και οι γειτονιές έγιναν χώροι συνάντησης και έκφρασης. Πώς η οπαδική κουλτούρα πέρασε από τον Τύπο των προηγούμενων δεκαετιών στις ψηφιακές κοινότητες του σήμερα.
Και, κυρίως, πώς ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος κατέληξε να αποτελεί τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής ανθρώπων που δεν γνωρίστηκαν ποτέ μεταξύ τους, αλλά αισθάνονται ότι μοιράζονται κάτι κοινό.
Δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς με κάθε ερμηνεία ή κάθε προσέγγιση. Αυτή είναι άλλωστε η αξία της επιστημονικής συζήτησης. Να ανοίγει ερωτήματα, όχι να επιβεβαιώνει απλώς όσα ήδη πιστεύουμε.
Ο Ιβάν Σαββίδης, στο μήνυμά του, μίλησε για την ευθύνη να παραδοθεί στις επόμενες γενιές ένας ισχυρότερος ΠΑΟΚ, με σύγχρονες ακαδημίες, δικές του υποδομές και νέο γήπεδο. Σωστό. Υπάρχει, όμως, και μια δεύτερη ευθύνη: να παραδοθεί στις επόμενες γενιές η ίδια η ιστορία του συλλόγου. Όχι μόνο μέσα από επετειακές εκδηλώσεις, αλλά μέσα από οργανωμένα αρχεία, τεκμηριωμένες έρευνες, διασωσμένες φωτογραφίες και μαρτυρίες.
Εκεί θα κριθεί, σε μεγάλο βαθμό, η πραγματική παρακαταθήκη αυτού του συνεδρίου. Στο τι θα μείνει όταν σβήσουν τα φώτα της αίθουσας.
Και στο μπάσκετ; Ας μη βιαζόμαστε...
Από το Αριστοτέλειο στο Παλατάκι, η κουβέντα αλλάζει, αλλά η ανάγκη για υπομονή παραμένει. Ο μπασκετικός ΠΑΟΚ έφτασε τις τέσσερις συνεχόμενες νίκες σε Ελλάδα και Ευρώπη, επικρατώντας και της Δόξας Λευκάδας με 86-73. Δεν εντυπωσίασε. Δεν θύμισε την ομάδα που πετούσε φωτιές στα φιλικά και στο Super Cup. Και λοιπόν;
Προσωπικά, προτιμώ αυτή την εικόνα στις αρχές Οκτωβρίου από μια ομάδα που θα βρίσκεται από τώρα στο απόγειο της απόδοσής της και θα ψάχνει δυνάμεις όταν θα κρίνονται οι πραγματικοί στόχοι της.
Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προβλήματα. Πχ. τα 6/24 τρίποντα απέναντι στη Δόξα, μετά τα 11/32 στη Μύκονο, η περιορισμένη δημιουργία του Χάτζινς όταν απουσιάζει ο Νικ Καλάθης, η μέτρια εικόνα του Φόστερ και, κυρίως, η χαλαρότητα στα αμυντικά ριμπάουντ είναι ζητήματα που ο Τρινκιέρι γνωρίζει καλύτερα από όλους. Στο ημίχρονο, άλλωστε, το 14-27 στα ριμπάουντ υπέρ της Δόξας τον έκανε να μιλήσει για «ντροπή». Στο τέλος ο ΠΑΟΚ κέρδισε τη συγκεκριμένη μάχη με 38-37, αλλά το πρόβλημα δεν εξαφανίζεται επειδή διορθώθηκε ο τελικός αριθμός.
Από την άλλη, μιλάμε για μια ομάδα που έδωσε έξι παιχνίδια σε έντεκα ημέρες. Που έχει δεκαπέντε παίκτες στο ρόστερ και πρέπει να μοιράσει ρόλους, χρόνο και ευθύνες. Χωρίς Όσμαν και Καλάθη, τους οποίους ο προπονητής επέλεξε να ξεκουράσει, και χωρίς τον νεοαποκτηθέντα Μοτιεγιούνας, ο ΠΑΟΚ κέρδισε με δεκατρείς πόντους. Και παράλληλα έδωσε χρόνο σε Χουγκάζ, Περσίδη, Μπαζίνα, Κακλαμανάκη και Φίλλιο. Τι θα κέρδιζε περισσότερο αν έπαιζαν οι βασικοί από 35 λεπτά και η διαφορά έφτανε στους σαράντα πόντους;
Ο Τέλης Μυστακίδης έφερε την οικονομική δυνατότητα. Ο Αντρέα Τρινκιέρι την τεχνογνωσία. Το ζητούμενο είναι να δημιουργηθεί μια ομάδα που θα αντέχει στον χρόνο και θα μπορεί να διεκδικεί μεγάλα πράγματα όταν πραγματικά θα έχει σημασία.
Το ημερολόγιο δείχνει μόλις «11 Οκτωβρίου». Ο ΠΑΟΚ έχει μπροστά του μια ολόκληρη χρονιά για να γίνει καλύτερος.
Και, όπως μας θύμισαν οι ιστορικοί στο Αριστοτέλειο, τα σημαντικά πράγματα στην ιστορία αυτού του συλλόγου ποτέ δεν χτίστηκαν μέσα σε μία νύχτα.
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.
