Χαμηλού επιπέδου πρώην διαιτητές ή «διαιτητολάγνοι» κρίνουν σήμερα ακόμα χειρότερους

Θα έπρεπε να γράφω για την –κατ’ εξακολούθηση σαγηνευτική, κυριαρχική, υπέρτερη, όποιο σας αρέσει περισσότερο κρατάτε- εικόνα της ΑΕΚ στην έδρα της και για το 3-0 επί του ΟΦΗ, που θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο ευρύ. Αντί γι' αυτό, για άλλη μια φορά, ασχολούμαι με ό,τι ακολούθησε το τέλος του ματς.

Ακυρώθηκε το γκολ του Κουτέσα, που σε οποιοδήποτε κανονικό πρωτάθλημα δεν θα ακυρωνόταν ΠΟΤΕ ως φάουλ, και ακόμα δεν ξέρουμε πώς φτάσαμε στην απόφαση. Ενεπλάκη το VAR ή όχι; Σφύριξε ο διαιτητής ή δεν σφύριξε; Νωρίτερα ο Γιόβιτς είχε δεχθεί κεφαλοκλείδωμα και ο VAR δεν φώναξε καν τον διαιτητή να δει τη φάση. Αυτά τα είδαμε όλοι. Εκείνα που ακούστηκαν μετά, από ανθρώπους που ενεργοποιούνται για να μας τα εξηγούν, με έκαναν να πιάσω το πληκτρολόγιο.

Το άσπρο, το μαύρο και η γκρίζα ζώνη

Οι τηλεκριτικοί διαιτησίας δεν ασχολήθηκαν δευτερόλεπτο με το κεφαλοκλείδωμα. Ο φίλος της ΑΕΚ φαντάζεται την ίδια λαβή σε επιθετικό του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού ή του ΠΑΟΚ. Θα είχαμε επανάσταση στα στούντιος γιατί δεν κλήθηκε ο διαιτητής από τον VAR.

Τα ίδια έγιναν και με τον Βόλο. Το χέρι του Μεντίλ στο ξεκάθαρο πέναλτι που δεν πήρε ο Μάνταλος και το γκολ που ξεκινά από θέση οφσάιντ πέρασαν στα ψιλά ή συνοδεύτηκαν από το «δεν φαίνεται», ενώ -ειδικά στην πρώτη φάση- ένα απλό ζουμ δείχνει τη μπάλα να αλλάζει απότομα πορεία τραντάζοντας το χέρι του ποδοσφαιριστή του Βόλου. Πέρυσι στην Κρήτη ακυρώθηκε γκολ της ΑΕΚ με τον Ζοάο Μάριο χωρίς να υπάρχει ούτε ένα ριπλέι που να δείχνει φάουλ. Μα ούτε ένα!

Τότε, λοιπόν, εμφανίστηκε το αφήγημα ενός σφυρίγματος που κανείς δεν άκουσε, το ίδιο επικαλούνται και σήμερα. Την επομένη οι τηλεκριτικοί πατούσαν πάνω σε αυτό και μας εξηγούσαν τι «πιστεύουν» εκείνοι, λες και το θέμα είναι η γνώμη τους και όχι ο κανονισμός.

Όταν η φάση είναι άσπρο ή μαύρο, δεν έχουν τι να πουν παρά να την ξεπετάξουν στη σφαίρα τη αμφιβολίας. Μόλις όμως βρουν την παραμικρή γκρίζα ζώνη, την πάνε τη δουλειά όπου θέλουν. Για την ΑΕΚ, δυστυχώς, αυτό ισχύει όλα τα χρόνια.

Ποιος κρίνει τους κριτές;

Δεν είμαι αφελής να νομίζω ότι το παράπονο είναι αποκλειστικά δικό μας. Είμαι βέβαιος ότι ο φίλος του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, του ΠΑΟΚ και κάθε άλλης ομάδας έχει τη δική του λίστα με φάσεις που «ερμηνεύτηκαν» κατά το δοκούν εις βάρος της.

Έξι-εφτά άνθρωποι σε διαφορετικά στούντιος λένε ανάποδα πράγματα, ερμηνεύουν διαφορετικά τους κανονισμούς και συχνά δεν τους γνωρίζουν καλά ή και καθόλου!

Ο τηλεθεατής εισπράττει ό,τι τον βολεύει: επικροτεί όποιον του αρέσει και βρίζει όποιον δεν του αρέσει. Κοινή γραμμή δεν υπάρχει. Υπάρχουν σπέκουλα, ίντριγκα και ελάχιστη ουσία. Ο κόσμος βλέπει κάτι εξόφθαλμο, ακούει ότι είδε κάτι άλλο, τρελαίνεται, και όλοι μαζί καταλήγουν να «σκοτώνονται» στα Facebook.

Το πιο αστείο είναι το βήμα που τους δίνεται. Ποιος αποφάσισε ότι υπήρξαν καλοί διαιτητές ώστε να γίνουν κριτές; Μήπως η ποδοσφαιρική κοινή γνώμη που -σε συντριπτικό ποσοστό- οργίζεται μαζί τους ή τους παίρνει στο ψιλό; Η ελληνική διαιτησία ήταν πάντα προβληματική έως κακή, σε βάθος 30-40 ετών με το ζόρι να βρεις 4-5 καλούς ρέφερι. Κι αυτό βέβαια εφόσον είσαι γενναιόδωρος στη σκέψη.

Όσοι σήμερα κρίνουν, ΟΥΔΕΠΟΤΕ υπήρξαν κάτι ιδιαίτερο ή κοινώς αποδεκτό, μολαταύτα ερμηνεύουν όπως κατά περίσταση τους βολεύει, όσους σφυρίζουν τώρα. Ούτε τους δικαιώνει ως επιλογές το γεγονός ότι κατά γενική ομολογία, το επίπεδο των διαιτητών είναι τώρα ακόμα χαμηλότερο.

Καταλαβαίνω, βέβαια, γιατί ευδοκιμούν ανάμεσα μας. Υπάρχουν για να εξυπηρετούν εκείνους τους οποίους φοβούνται, για να ισοπεδώνουν όσους θεωρούν καλοκάγαθους ή αδύναμους, για να ανεβάζουν τα νούμερα της τηλεθέασης και για να ρίχνουμε διαρκώς νερό στο μύλο της διαιτησίας.

Το θλιβερά επαναλαμβανόμενο αυτό θέαμα βλάπτει το ποδόσφαιρο, διότι το μόνο που καταφέρνει είναι να καθιστά τη διαιτησία ακόμα πιο ύποπτη και αμφισβητούμενη, ούτε κουβέντα βέβαια για το αν τη βελτιώνει. Θα ήταν καλό να πάψουν να υπάρχουν στις εκπομπές, γνώμη καταθέτω.

Όσο όμως υπάρχουν αυτοί/ες, θα υπάρχουν και κάποιοι από εμάς που θα λένε ότι όλο αυτό που έχει παγιωθεί ως «τηλεκριτική διαιτησίας» είναι μια αστεία ιστορία που πρέπει να σταματήσει.