Στάση 3η: Βουτιά στην παράδοση (vids+pics)

«Είναι το αγαπημένο μου γήπεδο για εκτός έδρας σε όλη την Αγγλία», μου είπε ο Ίαν, υπεύθυνος επικοινωνίας της Μπέρμιγχαμ Σίτι πριν τη σέντρα στην αναμέτρηση με την Φούλαμ. Έχει δίκιο. Αν βρεθείς ως επισκέπτης στο Λονδίνο και ψάχνεις ένα γήπεδο για να αισθανθείς αυτό το feeling της ποδοσφαιρικής αγγλικής παράδοσης, το Craven Cottage είναι ιδανικό. Χωρίς νεοτερισμούς, υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις, επιβλητικά κτίρια. Αλλά γεμάτο ιστορία και αυθεντικότητα.

Yπάρχουν πολλοί λόγοι γι' αυτό. Ας ξεκινήσουμε από την τοποθεσία. Η έδρα της Φούλαμ βρίσκεται ακριβώς δίπλα στον Τάμεση. Περνώντας από το πλάι της μίας κερκίδας, ο μεγάλος ποταμός του Λονδίνου απλώνεται ακριβώς από κάτω, στην προκειμένη περίπτωση μαζί με ομάδες κωπηλασίας. Πολύ όμορφη εικόνα.

Βόρεια και νότια του γηπέδου υπάρχουν πάρκα. To Bishops Park, το μεγαλύτερο που βρίσκεται στα νότια, είναι εκπληκτικό και ιδανική βόλτα πριν το γήπεδο αν ο καιρός είναι καλός. Έχει την μοναδική αστική παραλία της πόλης, η οποία έχει δημιουργηθεί μπροστά από μια λιμνούλα! Οι γειτονιές τριγύρω είναι υπέροχες, ήσυχες ακόμα και λίγο πριν τη σέντρα. Κοντινότερος σταθμός είναι το Putney Bridge, ωστόσο εμείς προτιμήσαμε να το πάρουμε... ποδαράτο από το Stamford Bridge της Τσέλσι. Έχει λίγο περπάτημα παραπάνω, αλλά αξίζει τον κόπο η βόλτα στις καλές συνοικίες που μεσολαβούν.

Πολύ σημαντικός παράγοντας είναι φυσικά η ιστορία του γηπέδου. Το Craven Cottage αποτελεί έδρα της Φούλαμ από το 1896. Η κεντρική κερκίδα και το παλιό Cottage που βρίσκεται στο κόρνερ και μπορείτε να το δείτε στη φωτό, βρίσκονται εκεί από το 1905, όταν οι διοικούντες τον σύλλογο αποφάσισαν να αυξήσουν τη χωρητικότητα από τα... 1000 άτομα. Και οι δύο κατασκευές είναι διατηρητέες. Αυτό και μόνο αρκεί για να διακρίνει κανείς την σημασία τους. Το κεντρικό Cottage που προϋπήρχε του γηπέδου δημιουργήθηκε από τον Βαρόνο Γουίλιαμ Κρέιβεν το 1780 και τότε στην περιοχή που χτίστηκε ήταν ακόμα... cottage, εξοχική οικεία δηλαδή. Εξού και το όνομα του γηπέδου!

Στην κεντρική κερκίδα, που πήρε το όνομά της από τον θρύλο του συλλόγου Τζόνι Χέινς υπάρχουν ακόμα ξύλινα καθίσματα που δίνουν μια μοναδική αίσθηση. Η πρόσοψή της, χτισμένη με αυτό το κόκκινο τούβλο είναι επίσης πολύ όμορφη και την στολίζει το άγαλμα του Χέινς, ενώ το γωνιακό κομμάτι σε γυρίζει στο παρελθόν. Φιλοξενεί φυσικά ακόμα κόσμο. Το 2001, όταν τα πλάνα για νέο γήπεδο μπήκαν μπροστά, υπήρξαν αρκετές αντιδράσεις και σε συνδυασμό με τα χρήματα που χρειάζονταν, μπήκαν γρήγορα στο ντουλάπι προς τέρψιν των ρομαντικών.

Βλέποντας λοιπόν αγώνα στο Κρέιβεν Κότατζ νιώθεις την αγγλική ποδοσφαιρική παράδοση παντού στον αέρα. Είναι προορισμός στον οποίο χαίρεσαι να πας, ανεξαρτήτως με το ποιον φιλοξενεί η λονδρέζικη ομάδα. Από αυτά τα γήπεδα που κρατούν ζωντανή την ποδοσφαιρική κουλτούρα και παράδοση στο Νησί. Από την υποδοχή μέχρι το Chairman's Box το οποίο μας φιλοξένησε, είχαμε την ευκαιρία να δούμε κάθε πλευρά του Cottage. Απλό, λιτό και ποδοσφαιρικό.

Οι άνθρωποι της Φούλαμ ήταν ευγενέστατοι κα η φιλοξενία τους εξαιρετική. Ακόμα και μετά το 5-2 με το οποίο η Μπέρμιγχαμ Σίτι μπήκε ξανά σε τροχιά πλέι οφ, παίρνοντας τρίποντο μετά από τρεις ανεπιτυχείς προσπάθειες. Στην έκτη θέση, με το τέταρτο χαμηλότερο μπάτζετ της κατηγορίας, σε ένα άκρως ανταγωνιστικό πρωτάθλημα γεμάτο ιστορικές ομάδες!

Πώς μετά οι περίπου 4000 φιλοξενούμενοι οπαδοί να μην φωνάζουν για τον προπονητή τους «There is only one Garry Rowett». Πώς να μην δίνουν συγχαρητήρια ξανά και ξανά στον Πάνο Παυλάκη, τον Έλληνα managing director των Blues για την επιλογή του και το «τρέξιμο» του κλαμπ, γνωρίζοντας και τα στενά οικονομικά περιθώρια;

Οι φιλοξενούμενοι οπαδοί στα αγγλικά γήπεδα είναι τρομερό πράγμα. Πόσω μάλλον όταν είναι 4000 και η ομάδα τους νικά 0-3 στο 31', σε μια έδρα που θεωρείται απαιτητική. Μολονότι λείπει για δεύτερο χρόνο από την Premier League, η Φούλαμ έχει ένα προφίλ που αποπνέει σεβασμό. Ενενήντα λεπτά γλέντι, έχοντας απέναντι τους μάλλον ήσυχους γηπεδούχους. Όταν μάλιστα αναθάρρησαν και για λίγο φώναξαν όλοι μαζί, κέρδισαν το ειρωνικό χειροκρότημα των Blues!

Για αρκετά μεγάλο διάστημα και αφού στον αγωνιστικό χώρο η ομάδα τους κλείδωσε από νωρίς το ματς, ασχολήθηκαν με την μισητή αντίπαλο Άστον Βίλα. Που όπως όλα δέιχνουν του χρόνου είναι πιθανόν να έχουν αντίπαλο. Από νωρίς, σε κεντρικές στάσεις του μετρό στο Λονδίνο μπορούσες να ακούσεις τα συνθήματα τους, ενώ έκαναν αρκετοί φασαρία στα βαγόνια και μετά την αναμέτρηση, κάνοντας Λονδρέζους και τουρίστες να τους κοιτούν με περίεργεια ή ενόχληση. Κάποιοι, τους έπιαναν και την κουβέντα.

Στα του αγώνα, ο εξαιρετικός στο διάβασμα του αντιπάλου Γκάρι Ρόουετ διέγνωσε τα κενά στην άμυνα των γηπεδούχων, χτύπησε στις αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές τους και γρήγορα άρχισε να σκέφτεται το επόμενο ματς με την Τσάρλτον.

Πέραν του εξαιρετικού Ντίμι Γκρέι, ο οποίος κάποια στιγμή θα πάρει δυνατή μεταγραφή, είχαμε την δυνατότητα να δούμε για περίπου 15 λεπτά το επόμενο δυνατό ταλέντο των Blues. Toν 19χρονο Σόλομον Όταμπορ, ο οποίος έβαλε και το πέμπτο γκολ. Στο τέλος οι παίκτες χειροκρότησαν τον κόσμο και ο κόσμος τους παίκτες.

Το Σαββατόβραδο ήταν εξαιρετικό για τους ανθρώπους της Μπέρμιγχαμ που ταξίδεψαν με την αποστολή. Οι της Φούλαμ τους έδωσαν ιπποτικά συγχαρητήρια και... προειδοποίησαν ότι το σκορ θα επαναληφθεί στο Σεντ Άντριους με αυτούς στο ρόλο του νικητή! Τα πειράγματα έδιναν και έπαιρναν στο boardroom, με όλους να αναγνωρίζουν την τρομερή πρόοδο που έχει κάνει τους τελευταίους μήνες η Μπέρμιγχαμ.

Στην επιστροφή, οι περισσότεροι είχαν αποχωρήσει και η γειτονιά είχε βρει πολύ γρήγορα την ησυχία της. Όχι ότι την έχασε και ποτέ. Μάλλον ευλογία είναι να έχεις μια τέτοια ποδοσφαιρική κληρονομιά στην γειτονιά σου, παρά φασαρία...