Ο Θάνος Arubas στο Gazzetta για τις «Ιστορίες Από 47 Γωνίες Του Πλανήτη»: Ο οπαδός της Λάρισας που γνώρισε την απόλυτη αποθέωση στη Λανούς
- «Ιστορίες Από 47 Γωνίες Του Πλανήτη»: Μr Aruba πώς είναι να ταξιδεύεις σε όλον τον κόσμο;
- Ποδόσφαιρο και ταξίδια: Όταν ένας οπαδός της Λάρισας γνώρισε την απόλυτη αποθέωση στη Λανούς
- Τι πρέπει να κάνεις για να γυρίσεις όλον τον κόσμο;
- Και μερικές σύντομες ερωτήσεις...
Παίρνοντας το βιβλίο «Ιστορίες Από 47 Γωνίες Του Πλανήτη» στα χέρια μου, δεν ήμουν προετοιμασμένος για αυτό που θα ακολουθούσε. «Ένα ακόμη ταξιδιωτικό βιβλίο», έλεγα από μέσα μου. «Σε τι μπορεί να διαφέρει από τα άλλα;», συνέχιζα να σκέφτομαι.
Noooot! Ο Θάνος Αλεξόπουλος aka Θάνος Arubas με έβαλε στο τρυπάκι να δω τα ταξίδια με άλλο μάτι, κάτι που όσα χρόνια εξερευνώ τον κόσμο - οκ πέντε δεν τα λες και πολλά - δεν έχω προσπαθήσει να κάνω. Αλληλεπίδραση με ντόπιους, γνωριμίες που έγιναν φιλίες, στιγμές που μένουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό σου - καλές και κακές δεν έχει σημασία.
Διαβάζοντας το βιβλίο θέλεις να κάνεις ακριβώς αυτό που θέλει κι ο ίδιος για τον αναγνώστη μόλις κλείσει και την τελευταία σελίδα: Να πας στο αεροδρόμιο! Ζεις την κάθε στιγμή σαν να είσαι συνταξιδιώτης του, γελάς, θαυμάζεις τα τοπία, κουράζεσαι από το πολύ περπάτημα, μεθάς από τα διάφορα τοπικά ποτά και μπίρες, γλεντάς στα underground bars και στις συναυλίες, φωνάζεις στις κερκίδες «ναών» του ποδοσφαίρου... γενικά κάνεις εικόνα κάτι το οποίο δεν έχεις ζήσει ποτέ. Μοναδική εμπειρία!
Τον ευχαριστώ γι' αυτή τη συνέντευξη - συζήτηση θα την έλεγα καλύτερα - και εύχομαι να έρθει, με οποιονδήποτε τρόπο, αυτό το βιβλίο στα χέρια σας. Muchas Gracias Mr Aruba και στα επόμενα!
«Ιστορίες Από 47 Γωνίες Του Πλανήτη»: Μr Aruba πώς είναι να ταξιδεύεις σε όλον τον κόσμο;
Πώς ξεχωρίζει κανείς 30+1 ιστορίες από 47 γωνιές του πλανήτη σε μόνο 174 σελίδες;
Σου έχουν μείνει στο μυαλό και είναι ιστορίες που θα έχουν περιπέτεια, χιούμορ, θα έχουν διάφορα να πεις. Πρώτα γράφεις όλες τις χώρες που έχεις πάει σε ένα χαρτί, τις κοιτάς και μετά διαλέγεις. Είναι λίγο περίεργο γιατί όλοι μου λένε "πώς τα θυμάσαι".
Είναι η ζωή σου όλη, είναι οι εμπειρίες που θα σου μείνουν για πάντα και μου έχουν μείνει στο μυαλό. Αυτό κάνω, δηλαδή γράφω τις χώρες και βλέπω κάθε μία και λέω "αυτή η ιστορία κάνει, να και αυτή". Στο Βουκουρέστι ας πούμε που κοίταζα δεν έβγαινε ιστορία. δεν έγινε κάτι. Ωραία περάσαμε αλλά δεν είχε κάτι το ενδιαφέρον.
Με δεδομένο ότι γεννήθηκες στην Αθήνα, αλλά έφυγες αμέσως για Μασσαλία και μετέπειτα στην Αγγλία, θεωρείς πως αυτή η πρώιμη μετακίνηση σου «φύτεψε» τον σπόρο της περιέργειας;
Οι γονείς μου έμεναν ήδη Μασσαλία, αλλά για να γεννηθώ Έλληνας, τρομάρα τους, επέστρεψαν εδώ. Γεννήθηκα και φύγαμε μετά αμέσως. Κάτσαμε τέσσερα χρόνια εκεί και άλλον έναν στο Λονδίνο. Πιστεύω πως αυτό έχει παίξει τον ρόλο του.
Όσον αφορά την επιρροή, έπαιξαν τα επαγγέλματα που έχεις σπουδάσει, η δημοσιογραφία και η ναυτιλία, έναν επιπλέον ρόλο;
Ναυτιλία δεν έχω ιδιαίτερη επαφή όσο με τη δημοσιογραφία. Η δημοσιογραφία μου άρεσε και είχα δουλέψει κιόλας στην "Basket Today" και στο "Tele City" κάνοντας σπικάζ ποδοσφαιρικούς αγώνες, αλλά το άφησα. Έχει παίξει ρόλο σίγουρα, και στη γραφή. Αν και δεν το καλλιέργησα μετά, σου βγαίνει, δεν ξεχνιέται.
Στα ταξίδια, συχνά οι «αναμετρήσεις» με τους ντόπιους αφήνουν το πιο ισχυρό αποτύπωμα. Υπάρχει μία τέτοια συνάντηση που σου άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή;
Μία που μου έρχεται κατευθείαν, είναι ιστορία που γράφω στο πρώτο μου βιβλίο "70 Μέρες στη Νότια Αμερική". Είμαι στο Εκουαδόρ και κάνουμε μία εξόρμηση σε καταρράκτες-λίμνες και πετυχαίνω έναν Κολομβιανό, ο οποίος περνούσε κάτω από καταρράκτες, έκανε skate, βρεχόταν, λέω "αυτός είναι καμένος", μες στην τρέλα. Πιάσαμε την κουβέντα στο αμάξι και ήρθε η ώρα να κάνουμε zipline. Ήμασταν το team του βαν και πήγαιναν όλοι ανά ζευγάρια, αλλά εγώ δεν είχα. Μου λέει ο υπεύθυνος "έλα να κάνεις με τον Κολομβιανό".
Μας δένουν, κοιταζόμαστε έντρομοι, το απόλυτο χάος από κάτω. Είχε τρεις στάσεις. Όταν φτάσαμε στην πρώτη για να μας δέσουν για την επόμενη τον ρωτάω από που είναι και μου απαντάει "Κολομβία". Μου ανταποδίδει την ερώτηση και στο άκουσμα του "Grecia" πετάει ένα "Αλέκος Παναγούλης, ο ήρωάς μου έχω διαβάσει το βιβλίο". Έτσι κολλήσαμε για το υπόλοιπο του ταξιδιού. Τελικά δεν ήταν καμένος, ήταν και γ@μ# τα παιδιά, πιο ταλαντούχο άνθρωπο δεν είχα ξαναγνωρίσει. Τον φιλοξένησα και στο ξενοδοχείο γιατί δεν είχε δωμάτιο, ταξιδέψαμε και μαζί...
Αυτό που παρατήρησα μες στο βιβλίο είναι πως όταν αναφέρεις την καταγωγή σου, οι κάτοικοι της εκάστοτε χώρας... τρελαίνονται. Πώς πιστεύεις ότι μας έχουν στο μυαλό τους;
Που να ξέρουν, χαχαχα. Μας βλέπουν ως πολύ χαβαλέδες, φιλόξενους, που όντως είμαστε και ως μία χώρα με ένα μαγευτικό τοπίο. Ισχύει πως οι παραλίες της Ελλάδας δεν υπάρχουν πουθενά στο εξωτερικό στο λέω εγώ. Πάντα τις παίνευα και μου έλεγαν όλοι "καλά τι ψωνάρα είναι αυτός".
Ποδόσφαιρο και ταξίδια: Όταν ένας οπαδός της Λάρισας γνώρισε την απόλυτη αποθέωση στη Λανούς
Τι θυμάσαι πιο έντονα από το Euro 2004, από την αλληλεπίδραση με τους Πορτογάλους, αλλά και με τους φιλάθλους από όλη την Ευρώπη;
(Εδώ αξίζει να αναφέρουμε πως τον Θάνο και την παρέα τους τους βοήθησαν οι Πορτογάλοι να περιηγηθούν στη χώρα, παρά το αρνητικό αποτέλεσμα που είχαν με την Ελλάδα. Άραγε, άμα χάναμε εμείς από κάποια άλλη χώρα και τον πετυχαίναμε στον δρόμο, θα τον ξεναγούσαμε-βοηθούσαμε ή θα τον βρίζαμε;)
Είναι πολύ καλοί άνθρωποι οι Πορτογάλοι, πολύ φιλόξενοι και ήσυχοι. Επειδή ήταν αναπάντεχα τα πρώτα δύο αποτελέσματα, περάσαμε πολύ ωραία, ήταν φοβερό και το Πόρτο σαν πόλη. Έψαξα εισιτήρια για τον τελικό, βρήκα, αλλά τελικά το ακύρωσε το ταξιδιωτικό γραφείο που είχαμε κλείσει όλο το πακέτο.
Με τους Ισπανούς θυμάμαι που είχα μπροστά μου (ενν. οπτικό πεδίο στο γήπεδο) τον Χοακίν, ο οποίος ήταν στην πλευρά με τον Φύσσα και τον είχε κάνει τον κακομοίρη... φούσκωνε, ξεφούσκωνε, τον πέρναγε, τον ξαναπέρναγε...ήθελε οξυγόνο.
Πιστεύεις πως μέσα από το ποδόσφαιρο και την συναναστροφή με τους φιλάθλους στην κερκίδα, μπορείς να καταλάβεις την κουλτούρα και την ιδιοσυγκρασία ενός λαού;
Ναι, βέβαια. 100%. Οι Πορτογάλοι και οι Ισπανοί, ας πούμε, μες στο γήπεδο δεν μας πείραξαν καθόλου. Από την άλλη, οι Αργεντίνοι είναι σαν κι εμάς. Μην σου πω και χειρότεροι. Έχουν κι ένα τουπέ πως είναι οι καλύτεροι. Οι υπόλοιπες χώρες στη Λατινική Αμερική δεν τους συμπαθούν γι' αυτόν τον λόγο. Αυτοί, εμείς και οι Ιταλοί το έχουν.
Έχεις μπει σε «ναούς» του ποδοσφαίρου (La Bombonera, Monumental, Azteca, San Siro κ.α). Ποια ήταν η γηπεδική εμπειρία που σε καθήλωσε;
Στην Λανούς (ναι κι όμως!). Ο λόγος; Η ομάδα μου είναι η Λάρισα. Είχαμε πάει Σαν Λορέντζο και γνωρίσαμε έναν Αργεντίνο που γίναμε φίλοι και μας βοήθησε γιατί έξω απ' το γήπεδο είναι πολύ επικίνδυνα, είναι γεμάτο με φαβέλες. Μόλις του είπα για Λανούς, μου ανέφερε πως έχει μία φίλη πολύ χωμένη στα πράγματα - ώρες ώρες έχω το κοκαλάκι της νυχτερίδας.
Η Λάρισα και η Λανούς, λοιπόν, έχουν τα ίδια χρώματα (βυσσινί) και είχα πάρει μαζί μου αυτοκόλλητα, κασκόλ, ημερολόγια για να τους μοιράσω. Συναντάω στον σταθμό την Αντονέλλα και λίγο πριν μπούμε μέσα διαπιστώνω πως τους ξέρει όλους (διοίκηση, οργανωμένους κτλπ). Μου τους γνωρίζει και αρχίζω να μοιράζω τα δώρα. Εκεί τρελάθηκαν, ξέρεις στην Αργεντινή δεν το έχουν με τα δώρα όσο εμείς, οπότε τους άρεσε πολύ.
Στην αρχή κάτσαμε λίγο πιο δεξιά γιατί η γυναίκα φοβόταν λίγο με τους οργανωμένους. Αφού τελείωσε το ημίχρονο της λέω "πάμε να το ζήσουμε". Ε αυτό ήταν. Με το που φτάνουμε στο πέταλο γίνεται η απόλυτη αποθέωση: φοράνε όλοι κασκόλ της Λάρισας, έχουν κολλήσει παντού τα αυτοκόλλητα και έρχεται ο αρχηγός και με βάζει στο κέντρο, εκεί που είναι τα τύμπανα κι οι κορδέλες. Επί 45 λεπτά χοροπηδούσαμε, ήμασταν στον "πυρήνα". Είναι το όνειρο κάθε οπαδού αυτό!
Τι πρέπει να κάνεις για να γυρίσεις όλον τον κόσμο;
Τι συμβουλές θα έδινες, ως expert πια, σε κάποιον που θα ήθελε να γυρίσει όλον τον κόσμο;
Να το βάλει στόχο και να μην φοβηθεί. Να προσπαθεί να κάνει οικονομίες. Ειδικά το τελευταίο είναι το πιο δύσκολο, καθώς έχουν ακριβύνει όλες οι χώρες πλέον και η δική μας οικονομία δεν πάει και τόσο καλά. Άμα το βάλεις στόχο, μπορείς να το καταφέρεις.
Όσον αφορά τη διαμονή, άμα πας για πολλές μέρες το καλύτερο είναι να κλείσεις ένα δωμάτιο στην αρχή και μετά ρωτώντας ντόπιους θα μάθεις αν υπάρχει κάτι καλύτερο. Αυτό έκανα και στο μεγάλο ταξίδι των 70 ημερών στη Νότια Αμερική. Στο Περού, σκέψου, έχω μείνει σε hostel οριακά πεντάστερο, με πισίνα.
Τι θα ήθελες να νιώσει ο αναγνώστης μόλις διαβάσει και την τελευταία σελίδα του βιβλίου σου;
Να ταξιδέψει, να πάει αεροδρόμιο. Ή να μπει στον υπολογιστή και να κλείσει πτήση. Έστω και πέντε άτομα να το κάνουν, θα νιώσω πολύ ικανοποιημένος.
Και μερικές σύντομες ερωτήσεις...
Αγαπημένος προορισμός: Από Ασία: Βιετνάμ & Φιλιππίνες, από Νότια Αμερική: Ουρουγουάη & Κολομβία, από Κεντρική Αμερική: Κόστα Ρίκα, από Ευρώπη: Σερβία & Ιρλανδία και Αφρική: Αίγυπτος.
Χώρα-απογοήτευση: Καμία, σαν λαός μόνο οι Ούγγροι. Ξενέρωτοι τελείως.
Πιο φιλόξενος λαός: Οι Σέρβοι σίγουρα και οι Φιλιππινέζοι. Επίσης, οι Λατινοαμερικάνοι όλοι αν τους πεις, όμως, από που είσαι. Οι Σκανδιναβοί επίσης είναι πολύ καλοί άνθρωποι.
Πιο αγενής λαός: Στο Χονγκ Κονγκ, τους μιλάγαμε Αγγλικά και έφευγαν.
Φαγητό: Οι μπριζόλες στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη. Στο Μεξικό τα καυτερά και οι σούπες στην Ασία.
Πιο ακριβή χώρα: Δανία-Σουηδία
Πιο φθηνή χώρα: Καμπότζη και Νικαράγουα. Αλλά στην πρώτη είχε πολλή φτώχια ρε παιδί μου. Έτρεχαν τα παιδάκια δίπλα σου ξυπόλητα, δεν ήξερες που να δώσεις λεφτά. Δακρύζεις λες "τι γίνεται εδώ ρε φίλε;".
Πολιτισμός: Περού, Αίγυπτος και Μεξικό.
Η πιο αστεία στιγμή σε ταξίδι: Έχω ξεχάσει και να την γράψω στο δεύτερο μου βιβλίο. Είμαστε σε ένα μέρος της Βραζιλίας τελείως western και έχουμε κάνει κλασσικά μία εξόρμηση. Γυρίζοντας, πηγαίναμε να φάμε σε ένα αντίστοιχο σουβλατζίδικο. Εγώ, από κάθε χώρα που πάω - τώρα το έχω σταματήσει γιατί έχει γίνει το σπίτι μουσείο - παίρνω μία τοπική μπίρα ή ένα ποτό. Από αυτό το μαγαζί που κάτσαμε πήρα μία μπίρα που την έλεγαν Brahma (η καλύτερη της χώρας) και προσπαθούσα να συνεννοηθώ με τον σερβιτόρο να μου δώσει μια σακούλα. Του λέω "plastic bag", "bolsa", του δείχνω με τα χέρια και τι μου λέει ο τύπος; "Σακούλλλα" (με προφορά και βαρύ "λ") και να έχουμε πέσει κάτω απ' τα γέλια. Δεν ήταν Σαλονικιός, ήταν απλά η ίδια λέξη!
Αναποδιά: Όταν έχασα το διαβατήριο μου στην Αίγυπτο (υπάρχει η ιστορία μες στο βιβλίο). Όπως και όταν ταξιδεύαμε από Πουέρτο Ρίκο προς Άγιο Δομίνικο και χάθηκε η βαλίτσα, είχε πάει σε άλλη πόλη και ήμουν τρεις μέρες με ένα μαγιό, παντόφλες και ένα πουκάμισο.
Νυχτερινή ζωή: Στην Ισπανία, είναι σαν κι εμάς. Μετά Ταϊλάνδη, Ιρλανδία και στο Κίτο του Εκουαδόρ.
Αξιοθέατο: Μάτσου Πίτσου, οι Πυραμίδες και οι Ναοί της Καμπότζης.
Tο βιβλίο είναι εκδόσεις Κουλτούρα και πουλιέται από το ομώνυμο βιβλιοπωλείο, Πολιτεία, Ιανός, Αλφειός, Επίκαιρα, Travel Bookstore, Supervan Records.
Μπορείτε να βρείτε τον Θάνο στο Instagram και το Facebook για οτιδήποτε θελήσετε!
- «Ριφιφί»: Τι απέγιναν τα 100 εκατομμύρια δραχμές για τον μικρό Παναγιώτη - Ο δικηγόρος της οικογένειας αποκαλύπτει στο Gazzetta Plus
- Ισπανία: Άφησε το Σαν Σεμπαστιάν για ένα χωριό 18 κατοίκων – Πληρώνει 5 ευρώ τον χρόνο για νερό
- Στις φλόγες η Γαλλία: 1.200 συλλήψεις, εμπρησμοί, λεηλασίες και γενικευμένο χάος - Στο έλεος των επεισοδίων η χώρα (vid)
