Ο ήχος του dial-up και το «Κλείσε, περιμένω τηλέφωνο»: Τα οικογενειακά δράματα των '90s

Είναι δύσκολο να φανταστούμε μια εποχή που η πρόσβαση στο διαδίκτυο δεν ήταν κομμάτι της καθημερινότητας. Και αυτή η πρόσβαση ήταν ουσιαστικά μια συνδρομή. Οι λέξεις γρήγορο και ίντερνετ δεν πήγαιναν καθόλου μαζί. Έπρεπε να είσαι εξοπλισμένος με τρομερή υπομονή για να «σερφάρεις». Σερφάρεις. Άκου λέξη!

H επαφή με το ίντερνετ από τα τέλη της δεκαετίας του '90 και ύστερα ήταν μια ιεροτελεστία. Έπρεπε καταρχάς να προειδοποιήσεις την υπόλοιπη οικογένεια ότι θα μπεις στο διαδίκτυο. Γιατί; Γιατί πολύ απλά έβγαζες το καλώδιο του τηλεφώνου και έβαζες το καλώδιο του ίντερνετ. Συνεπώς, η επαφή του σπιτιού με τον έξω κόσμο περιοριζόταν για λίγες ώρες. Αν η μαμά ήθελε να μιλήσει με τη θεία Ζίτσα, θα έβαζε μια φωνή και το σερφάρισμα θα τελείωνε.

Διαβάστε τη συνέχεια στο reader.gr