Το DNA δεν λέει πάντα την αλήθεια: Γενετικό υλικό βρέθηκε σε τόπο εγκλήματος αλλά εκείνος βρισκόταν στο νοσοκομείο
Ο Lukis Anderson, ένας 26χρονος άστεγος που ζούσε στο Σαν Χοσέ της Καλιφόρνιας, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια εφιαλτική κατηγορία τον Δεκέμβριο του 2012: τη δολοφονία ενός 66χρονου επενδυτή. Το DNA του είχε εντοπιστεί στα νύχια του θύματος και η αστυνομία θεωρούσε ότι αποτελούσε ισχυρή απόδειξη της ενοχής του. Υπήρχε, όμως, ένα καθοριστικό πρόβλημα, καθώς την ώρα του εγκλήματος, ο Anderson βρισκόταν στο νοσοκομείο.
Η δολοφονία και τα ενοχοποιητικά ευρήματα
Στις 29 Νοεμβρίου 2012, ομάδα ανδρών εισέβαλε στο σπίτι του Raveesh Kumra, στο Μοντέρεϊ Σέρενο της Καλιφόρνιας, την ώρα που ο 66χρονος παρακολουθούσε τηλεόραση και τον ακινητοποίησαν, του κάλυψαν τα μάτια και τον φίμωσαν με κολλητική ταινία. Το ίδιο έκαναν και στη σύζυγό του, Harinder, πριν ψάξουν το σπίτι και διαφύγουν. Η γυναίκα κατάφερε να καλέσει τις αρχές, όμως οι διασώστες διαπίστωσαν ότι ο Kumra είχε πεθάνει από ασφυξία, σύμφωνα με τον ιατροδικαστή.
Στη σκηνή εντοπίστηκε DNA του Anderson στα νύχια του θύματος και οι αστυνομικοί πίστεψαν ότι οι δύο άνδρες είχαν παλέψει κατά τη διάρκεια της επίθεσης . Έτσι ο Anderson κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία, αντιμετωπίζοντας ακόμη και το ενδεχόμενο θανατικής ποινής. DNA άλλων δύο ανδρών βρέθηκε επίσης στον χώρο: του 22χρονου DeAngelo Austin στην κολλητική ταινία και του 21χρονου Javier Garcia σε γάντια, τους οποίους οι αρχές κατάφεραν να τους συνδέσουν με την υπόθεση. Η αδελφή του Austin, Katrina Fritz, η οποία γνώριζε τον Kumra επί χρόνια, παραδέχθηκε ότι είχε δώσει στον αδελφό της πληροφορίες για τη διαρρύθμιση του σπιτιού, διευκολύνοντας τη διάρρηξη.
Για τον Anderson, ωστόσο, δεν υπήρχε σαφής σύνδεση με το έγκλημα. Οι ερευνητές προσπάθησαν να τον συνδέσουν με τον Austin μέσω ενός κοινού γνωστού, ο οποίος είχε φυλακιστεί μαζί του και είχε ταξιδέψει στο Σαν Χοσέ λίγες ημέρες πριν από τη δολοφονία. Παρά τις αμφιβολίες, η αστυνομία επέμενε ότι το DNA αποτελούσε αδιάσειστο στοιχείο. Σύμφωνα με το The Marshall Project, ένας αστυνομικός είπε στον Anderson ότι δεν είχε δει ποτέ αποτέλεσμα ταυτοποίησης DNA να είναι λανθασμένο. Η πίεση ήταν τέτοια, ώστε ο ίδιος άρχισε να αμφιβάλλει ακόμη και για τον εαυτό του, λέγοντας στον δικηγόρο του: «Πίνω πολύ. Ίσως να το έκανα».
Το άλλοθι και το ιατρικό μηχάνημα που άλλαξε την υπόθεση
Η συνήγορός του, Kelley Kulick, μαζί με έναν ιδιωτικό ερευνητή, ανακάλυψε ότι ο Anderson είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο τη νύχτα της δολοφονίας. Είχε καταρρεύσει σε ένα κατάστημα έπειτα από μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ και παρέμεινε για νοσηλεία όλη τη νύχτα. Το άλλοθί του ήταν ισχυρό: δεν θα μπορούσε εύκολα να βρίσκεται ταυτόχρονα στο νοσοκομείο και στον τόπο του εγκλήματος, αρκετά χιλιόμετρα μακριά.
Οι ερευνητές αναζήτησαν τότε πώς θα μπορούσε να έχει μεταφερθεί το DNA του στο θύμα. Διαπίστωσαν ότι οι διασώστες που είχαν μεταφέρει τον Anderson στο νοσοκομείο ήταν οι ίδιοι που είχαν φτάσει στο σπίτι του Kumra. Η εκτίμηση των ερευνητών ήταν ότι το DNA ενδέχεται να μεταφέρθηκε μέσω ενός παλμικού οξύμετρου, της συσκευής που τοποθετείται συνήθως στο δάχτυλο για τη μέτρηση του κορεσμού οξυγόνου στο αίμα. Εάν η συσκευή χρησιμοποιήθηκε και στους δύο άνδρες χωρίς επαρκή καθαρισμό, θα μπορούσε να εξηγήσει την παρουσία του γενετικού υλικού χωρίς ο Anderson να έχει βρεθεί ποτέ στο σπίτι.
Οι άλλοι εμπλεκόμενοι καταδικάστηκαν και ο Anderson αφέθηκε ελεύθερος. Η υπόθεσή του, ωστόσο, ανέδειξε τον κίνδυνο να αντιμετωπίζεται το DNA ως αλάνθαστη απόδειξη ενοχής, χωρίς να εξετάζεται πώς και πότε μεταφέρθηκε. Ο Christopher Givens, δικηγόρος του Garcia, δήλωσε στο The Marshall Project ότι δεν θα τον εξέπληττε αν ο Anderson είχε τελικά παραδεχθεί την ενοχή του για να αποφύγει μια ενδεχομένως καταστροφική δίκη. Η ιστορία του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο κρίσιμο είναι να αξιολογούνται τα επιστημονικά ευρήματα μαζί με όλα τα υπόλοιπα στοιχεία μιας υπόθεσης.
