Η Λένα Παπαληγούρα στο Gazzetta: «Η επαφή με το υλικό του Τολστόι και με τον χαρακτήρα της Καρένινα, είναι το μεγαλύτερο κέρδος για μένα» (vid)
- «Εμείς πρέπει σε διάρκεια δυόμιση ωρών να συμπυκνώσουμε υλικό 1200 σελίδων!»
- «Ο συγγραφέας εμπνεύστηκε από πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα»
- «Μακάρι η παράστασή μας να γίνει η αφορμή και κάποιοι άνθρωποι να πάνε σπίτι και να διαβάσουνε το βιβλίο»
- «Δεν ξέρω, πάντως, αν μπορούμε να κατανοήσουμε το ρωσικό πνεύμα»
Η Λένα Παπαληγούρα σε έναν ρόλο πρόκληση και σε μια συνέντευξη γεμάτη ζωντάνια, ειλικρίνεια, αμεσότητα. Την εκτιμήσαμε γι’ αυτό που κάνει από τότε που την είδα στον μονόλογο της Κατερίνας [του Αύγουστου Κορτώ, σκηνοθεσία Γιώργος Νανούρης] και έκτοτε η εκτίμηση πήγε από το επαγγελματικό στο φιλικό επίπεδο.
Η Λένα έχει πάντα την ίδια θέληση και πάθος για ό,τι κι αν καλείται να ερμηνεύσει. Από τις 6 Νοεμβρίου θα είναι η «Άννα Καρένινα» (του Λέοντος Τολστόι, σκηνοθεσία/διασκεύη Πέτρος Ζούλιας) στο «Θέατρον του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Σε αυτή την παράσταση θα ζήσουμε μια ολοκληρωτική θεατρική εμπειρία βγαλμένη από την εποχή των μεγάλων παραγωγών. Πολυπληθής θίασος, κοστούμια και σκηνικά εποχής. Α, και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό για τους θεατές: το θέατρο διαθέτει δωρεάν χώρο στάθμευσης Η Λένα μας μιλά για τον ρόλο, το έργο και τη ρωσική ψυχή. Την ευχαριστούμε πολύ.
Φέτος πρωταγωνιστείς στην «Άννα Καρένινα». Τι σε έκανε να πεις «ναι» σε αυτόν τον ρόλο;
Ήταν ένας συνδυασμός πραγμάτων. Φυσικά ο ρόλος και το έργο, που είναι αριστούργημα, και όλη αυτή η σύνθεση, η σκέψη, του Πέτρου Ζούλια γύρω απ’ αυτό. Ήταν μεγάλο δώρο αυτό που μου έκανε ο Πέτρος Ζούλιας και ο «Ελληνικός Κόσμος»… Ξέρεις, νομίζω ότι είμαστε τυχεροί που μπορούμε να μπαίνουμε σε αυτούς τους κόσμους και να εξερευνούμε τέτοιες προσωπικότητες.
Ήταν εύκολο να πεις «ναι»;
Μόλις μου είπε τη σκέψη του (σ.σ ο Π. Ζούλιας, ο σκηνοθέτης της παράστασης), κατάλαβα ότι πρόκειται για ένα συναρπαστικό ταξίδι. Οπότε, είπα το «ναι».
Τι σκοπεύεις να κερδίσεις καλλιτεχνικά από τον ρόλο αυτό, από την παράσταση αυτή;
Κατ’ αρχάς, και μόνο η επαφή με το υλικό του Τολστόι μου έχει ήδη δώσει πάρα πολλά. Προκειμένου να μπω στη διασκευή και να την κατανοήσω, πέρασα όλο το καλοκαίρι συντροφιά με το βιβλίο, κάτι που ήταν πολύ ωραίο. Έπειτα, είμαστε τυχεροί γιατί εδώ έχουμε μια μεγάλη παραγωγή. Ξέρεις, στην Ελλάδα δεν είναι πολύ εύκολο να πραγματοποιηθεί μια τόσο μεγάλη παραγωγή…
Δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς.
Ναι, και γι αυτό οφείλω να ευχαριστήσω τον «Ελληνικό Κόσμο» που μπορεί να στηρίξει μια τόση μεγάλη παραγωγή. Πολυπληθής θίασος, σκηνικά, κοστούμια… Όλο αυτό, λοιπόν, το να έχω την ευθύνη ενός μεγάλου ρόλου σε μια τόσο μεγάλη παραγωγή, είναι για μένα μια τεράστια εμπειρία. Πρέπει, όμως, να επισημάνω ξανά το ίδιο το υλικό και την πολυπλοκότητα του προσώπου, το οποίο είναι ανεξάντλητο. Η επαφή με το υλικό του Τολστόι και με τον χαρακτήρα της Καρένινα, είναι, ίσως, το μεγαλύτερο κέρδος για μένα.
«Εμείς πρέπει σε διάρκεια δυόμιση ωρών να συμπυκνώσουμε υλικό 1200 σελίδων!»
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία να προσεγγίσεις αυτό το πρόσωπο;
Υπάρχουν αρκετές δυσκολίες… Μία από τις πολλές, όταν έχουμε να κάνουμε με λογοτεχνία και θέατρο, είναι η συμπύκνωση του λογοτεχνικού έργου. Εμείς πρέπει σε διάρκεια δυόμιση ωρών να συμπυκνώσουμε υλικό 1200 σελίδων! Αυτό απαιτεί από μένα πολύ καλή γνώση του υλικού. Ακόμα κι αν δεν υπάρχουν όλες οι σκηνές του βιβλίου, εγώ πρέπει να φέρω στη σκηνή και πράγματα που δεν εμφανίζονται στη διασκευή!
Για να μπορείς να χειριστείς την ηρωίδα.
Ακριβώς! Να μπορέσω να την κατανοήσω. Η συμπύκνωση, λοιπόν, είναι το ένα στοίχημα. Το άλλο έχει να κάνει με το πρόσωπο που καλούμαι να ερμηνεύσω. Εδώ έχουμε έναν χαρακτήρα οριακό και μάλιστα σε μια άλλη εποχή. Οφείλω, δηλαδή, να κατανοήσω την εποχή, να τη μεταφέρω στο σήμερα και να φροντίσω η απεικόνιση του χαρακτήρα να μην είναι μουσειακή, να αναδειχθεί το πρόσωπο όπως πρέπει, με τις αντιφάσεις και την πολυπλοκότητά του. Ο θεατής πρέπει να δει την εποχή και τα συναισθήματα που αυτή δημιουργεί στα πρόσωπα, στο σήμερα.
Γι’ αυτή την ηρωίδα, ως προσωπικότητα, τι έχεις καταλάβει; Την έχεις κατανοήσει ως ψυχοσύνθεση ή είναι ακόμη ακατανόητη για σένα;
Κοίτα, νομίζω είμαι τυχερή, γιατί ξεκινάω με το ότι δεν χρειάζεται να τη δικαιολογήσω, τη δικαιολογεί ο συγγραφέας μέσα από το έργο. Αυτό έμενα μου αφαιρεί την ενοχή και την ανάγκη να τη δικαιολογήσω, έχω μόνο να την κατανοήσω. Όπως είπα και πριν έχουμε έναν χαρακτήρα οριακό. Η Καρένινα βρίσκεται σε έναν γάμο που την κάνει ασφυκτιά. Γνωρίζει έναν άλλο άντρα και παραδίδεται σε ένα παράφορο ερωτικό πάθος. Το πάθος αυτό, όμως, ο χαρακτήρας της, ο εξαναγκασμός της να αφήσει πίσω το παιδί της, ο χαρακτήρας του εραστή της, ο οποίος αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων και ο κοινωνικός περίγυρος που την πιέζει, την οδηγούν στην απόγνωση. Έχουμε, λοιπόν, μια ηρωίδα που νομίζω ότι κάνει μια επιλογή γιατί δεν μπορεί διαφορετικά, αλλά σιγά σιγά οδηγείται, χωρίς να το θέλει, στην απελπισία και την απόγνωση. Αυτός είναι, πιστεύω, ο βασικός σκελετός που πρέπει να ακολουθηθεί ερμηνευτικά. Από κει και πέρα, στιγμή στιγμή «χτίζεις» και τα «θέλω» και τις αντιφάσεις, τους φόβους της.
«Ο συγγραφέας εμπνεύστηκε από πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα»
Μελετώντας το έργο, τι σε έχει ξαφνιάσει σε αυτό και τι στην ηρωίδα;
Κατ’ αρχάς, με έχει ξαφνιάσει το πόσο σύγχρονο είναι. Στο έργο υπάρχει το θέμα της απιστίας, έτσι; Σήμερα, λοιπόν, διαφορετικά αντιμετωπίζεται, από την κοινωνία, η απιστία όταν προέρχεται από τον άντρα και διαφορετικά όταν προέρχεται από τη γυναίκα. Αυτό είναι εμφανές στο βιβλίο και είναι εμφανές το πώς η ίδια η κοινωνία οδηγεί σταδιακά την Άννα στην απόγνωση. Αυτό είναι το ένα που με έχει ξαφνιάσει. Το άλλο, που επίσης είναι σύγχρονο, έχει να κάνει με την ανάγκη μας να ακολουθήσουμε μια επιθυμία και το πώς η γυναίκα, αλλά και ο άντρας κάποιες φορές, αναγκάζεται να απολογηθεί ακολουθώντας την επιθυμία της. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι στο βιβλίο φαίνεται καθαρά ότι η ηρωίδα δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Η Καρένινα αντιστέκεται στην επιθυμία της, αλλά είναι σαν τη συνεπαίρνει, σαν να την παρασύρει ένας στρόβιλος. Αυτά με έχουν εκπλήξει. Το πιο συγκλονιστικό είναι το τέλος, το οποίο…
….η αυτοκτονία.
Ναι, αλλά δεν είναι μόνο ότι αποφασίζει να βάλει τέλος στη ζωή της, είναι και ο τρόπος που το αποφασίζει, πώς το κάνει. Βλέπουμε πόσο φοβερό ήταν για την εποχή αυτή.
Διάβασα ότι στην εποχή του, όταν παίχτηκε το έργο, το κατέκριναν πολύ γι’ αυτό, για την αυτοκτονία.
Ναι, ισχύει αυτό. Να σου πω, κιόλας, ότι λένε πως ο Τολστόι βασίστηκε σε αληθινή ιστορία. Ο συγγραφέας εμπνεύστηκε από πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα της ρωσικής κοινωνίας του 19ου αιώνα.
Το ζήτημα της αυτοκτονίας σήμερα, το 2026, πιστεύεις θα σοκάρει το κοινό;
Έτσι όπως είναι δομημένο το έργο η ηρωίδα οδηγείται στην απόγνωση, βλέπει ότι δεν υπάρχει φως. Άρα, έρχεται σαν κάτι αναπόφευκτο. Τώρα, εμείς την πράξη αυτή θα την αποδώσουμε ποιητικά, άρα δεν νομίζω ότι θα σοκάρει. Ούτως ή άλλως είναι από μόνο του συγκλονιστικό όλο αυτό. Μάλιστα, σε εκείνο το σημείο η Καρένινα λέει «πεθαίνω για να ζήσω!», δηλαδή δείχνει ότι δεν μπορεί να ζήσει άλλο με αυτό́ τον τρόπο.
Έχει εγκλωβιστεί.
Ναι…
Εσύ, έξω από τον ρόλο, ως γυναίκα, το καταλαβαίνεις αυτό; Μια γυναίκα μπορεί να φτάσει μέχρι εκεί;
Κοίτα, σε αυτό, στην προκειμένη περίπτωση, συντελούν πολλοί παράγοντες. Είναι ο χαρακτήρας της, το γεγονός ότι δεν μπορεί να δει το παιδί της, που της κοστίζει πολύ, το γεγονός ότι η κοινωνία και οι άνθρωποι με τους οποίους έχει σχέση την αποδιώχνουν, την κατακρίνουν… Όλα αυτά οδηγούν σε μια τεράστια μοναξιά που ίσως είναι και ο καταλύτης.
Δεν έχει από κάπου να πιαστεί.
Ναι. Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ στο βιβλίο παρουσιάζονται οι οικογένειες πολλών ηρώων, στην Άννα δεν συμβαίνει αυτό, στην Άννα δεν βάζει (ο συγγραφέας) οικογένεια. Είναι, λοιπόν, ένα πρόσωπο που δεν έχει από πού να πιαστεί.
«Μακάρι η παράστασή μας να γίνει η αφορμή και κάποιοι άνθρωποι να πάνε σπίτι και να διαβάσουνε το βιβλίο»
Όταν μεταφέρεται λογοτεχνικό έργο στο θέατρο το πιο δύσκολο είναι η συμπύκνωση όπως είπαμε ή η απόδοση που θα γίνει να μην το προσβάλει;
Για μένα είναι συνδυασμός αυτών. Πρώτα η συμπύκνωση. Ο θεατής πρέπει να αντιληφθεί ότι μια παράσταση που βασίζεται σε ένα λογοτεχνικό κείμενο, στο οποίο έχει γίνει διασκευή, δεν θα του δώσει όλο το βιβλίο, δεν γίνεται αυτό. Ξεκινάμε, λοιπόν, από την παραδοχή ότι εμείς, στη δεδομένη στιγμή, ακολουθούμε τη διασκευή του Πέτρου Ζούλια, μια διασκευή που έκανε με τα μάτια και την ψυχή του σήμερα. Οπότε, αυτό, η συμπύκνωση, για μένα είναι κάπως λυμένο. Τώρα, στο θέμα του κινδύνου της προσβολής του έργου. Αυτό εξαρτάται από την επιλογή που κάνεις, το πώς στέκεσαι απέναντι στο μυθιστόρημα, πώς κάνεις τη διασκευή του. Πρέπει να είναι συνειδητή επιλογή να μην το προδώσεις ως προς τον πυρήνα του. Από κει και πέρα, η απόδοση της ατμόσφαιρας του, της εποχής που διαδραματίζεται, βοηθάει ώστε να μπει ο θεατής μέσα σε αυτόν τον κόσμο και να ταξιδέψει με το υλικό του βιβλίου. Ο καλύτερος, βέβαια, τρόπος να έρθεις σε επαφή με το υλικό, είναι να το διαβάσεις. Μακάρι η παράστασή μας να γίνει η αφορμή και κάποιοι άνθρωποι να πάνε σπίτι και να διαβάσουνε το βιβλίο.
Να γνωρίσουν το έργο.
Ακριβώς, και το συγγραφέα φυσικά.
Πέρα από το να περάσει καλά το κοινό παρακολουθώντας την παράσταση, ο στόχος είναι να βρει αφορμή να ασχοληθεί με το έργο;
Ναι, ή να «ταξιδέψει» ρε παιδί μου σε αυτή την εποχή. Ακόμα και για μένα που λόγω δουλειάς και ιδιοσυγκρασίας διαβάζω αρκετά, δεν ήταν εύκολο να «μπω» σε αυτό το μυθιστόρημα 1200 σελίδων. Δεν ήταν εύκολο γιατί η ζωή μας είναι τελείως αντίθετη με τους χρόνους και την ποίηση, δυστυχώς. Άρα, αν τουλάχιστον ο θεατής «ταξιδέψει» με το έργο, κάτι θα έχουμε πετύχει.
Δεν έχουμε τον χρόνο πια…
Δεν είναι μόνο ο χρόνος. Δεν έχουμε συγκέντρωση, αφοσίωση, και αυτό οφείλεται στους ρυθμούς της ζωής μας. Εγώ ευγνωμονώ την παράσταση που μου έδωσε την ευκαιρία να διαβάσω αυτό το βιβλίο…
Τέτοιου μεγέθους έργα και ρόλοι σε απελευθερώνουν ή μπορεί να σε κάνουν να χαθείς χωρίς να το καταλάβεις;
Και εδώ θα σου πω ότι είναι συνδυασμός των δύο. Μπορείς εύκολα να χαθείς, μια και είναι τεράστιο και ανεξάντλητο το υλικό. Οι εκδοχές που μπορείς να υπηρετήσεις για το πρόσωπο είναι εκατομμύρια! Διαβάζοντας το (το βιβλίο), καθένας φαντάζεται τη δική του Άννα Καρένινα. Άνθρωποι που το έχουν διαβάσει, βλέποντας σε εμένα κάποιες επιλογές μου, ίσως να ξενερώσουν. Για να προστατευτώ απ’ αυτό, υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι αυτή είναι η δική μας προσέγγιση στη δεδομένη στιγμή. Ελπίζω να αποτελέσω ένα φίλτρο μέσα στο οποίο ο καθένας θα μπορέσει να κάνει τις δικές του προβολές, αυτός είναι κι ένας από τους σκοπούς του ηθοποιού…
Άσχετα αν οι προβολές που θα γίνουν θα σε αδικήσουν. Να πει κάποιος «α, δεν ήταν όπως το φαντάστηκα».
Μπορεί να σε αδικήσει ή μπορεί να σου δώσει κάτι να γίνεις καλύτερος. Το πιο ωραίο για μένα είναι να έρθει ο άλλος απροκατάληπτος, να δει αυτό που κάνεις και να φανταστεί άλλα 150 πράγματα! Να μην έρθει με μια προκατασκευασμένη εικόνα, που δυστυχώς συμβαίνει αυτό.
Γι’ αυτή την ηρωίδα, υπάρχει στερεότυπο στον χώρο και γενικά στην κοινωνία;
Ίσως είναι το στερεότυπο της μοιραίας γυναίκας. Για μένα, όμως, σημασία έχει να μην σταθεί κανείς εκεί, αλλά να δώσει προσοχή στην ένταση των αισθημάτων. Να μείνει περισσότερο στις αντιφάσεις, στην πολυπλοκότητα του προσώπου… Ακόμα κι αν είναι μοιραία, είναι μια γυναίκα που γίνεται μοιραία ερήμην της. Είναι μια παντρεμένη γυναίκα σε έναν γάμο που την εγκλωβίζει και τυχαίνει να ερωτευτεί πάρα πολύ έναν στρατιωτικό. Αυτό δεν το θέλει η ίδια! Ίσα ίσα και αυτό είναι και το συγκινητικό. Η ίδια αντιστέκεται πάρα πολύ. Έχει, μάλιστα, τρεις σκηνές που λέει στον στρατιωτικό όχι, όχι, όχι.
Στο τέλος, όμως, υποκύπτει.
Ναι, γιατί είναι συμβιβασμένη, γιατί ο άντρας αυτός σηματοδοτεί μια ελευθερία και ένα πάθος, μια προσδοκία μιας άλλης ζωής… Όλο αυτό την παρασύρει κάπως σαν στρόβιλος.
«Δεν ξέρω, πάντως, αν μπορούμε να κατανοήσουμε το ρωσικό πνεύμα»
Μέσα απ’ αυτό το έργο, και έχοντας παίξει Ντοστογιέφσκι, Τσέχοφ, κατάλαβες αυτό που λέμε «ρωσική ψυχή»;
Θα σου πω… Υπάρχει μια συγκλονιστική σκηνή στο βιβλίο, και έτσι τελειώνει το πρώτο μέρος της παράστασης, που όταν τη διάβασα έλεγα «θα μπορούσα να παίξω στο έργο μόνο γι’ αυτή τη σκηνή!» Είναι, λοιπόν, η Άννα και νομίζει ότι θα πεθάνει. Καλεί τότε τον άνδρα της να συγχωρέσει τον εραστή της! Τους φέρνει και τους δύο πάνω από το κρεβάτι που πεθαίνει και τους ζητά να δώσουν τα χέρια! Επειδή πιστεύει ότι θα «φύγει» από τη ζωή, δεν θέλει να γίνει αυτό αν δεν έχει συγχωρεθεί η ίδια και ο ένας από τον άλλο. Για μένα αυτό έχει να κάνει πάρα πολύ με τη «ρωσική ψυχή», με τη ρωσική αντίληψη για την πίστη, για τη θρησκεία. Με τη θρησκεία, βέβαια, όχι με την επιπόλαιη έννοια, αλλά με τον εσωτερικό Θεό. Είναι συγκλονιστική αυτή η σκηνή και κάθε φορά με εντυπωσιάζει. Αυτή η σκηνή δείχνει πώς αντιλαμβάνονται οι Ρώσοι ζητήματα εσωτερικά, πνευματικά και ίσως εμείς, οι πιο δυτικότροποι, να μην μπορούμε να το κατανοήσουμε.
Μας ενώνει, βέβαια, το θρησκευτικό κομμάτι.
Ναι, ισχύει αυτό! Μας ενώνει η ορθοδοξία και το ζήτημα της συγχώρεσης.
Το ένιωσες αυτό; Να πεις μέσα σου «α, επειδή μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον ορθόδοξο χριστιανικό στην Ελλάδα καταλαβαίνω» ή καμία σχέση;
Κοίτα, εμένα το ζήτημα της συγχώρεσης με συγκινεί πάρα πολύ. Δεν ξέρω αν ήμουν πιστή κάποιου άλλου δόγματος αν θα με συγκινούσε τόσο αυτή η σκηνή… Δεν ξέρω, πάντως, αν μπορούμε να κατανοήσουμε το ρωσικό πνεύμα. Μάλλον δεν μπορούμε. Προσπαθούμε, βέβαια, μέσα από ταινίες, βιβλία, άλλες τέχνες, να προσεγγίσουμε την εποχή αυτή. Στην παράσταση, φυσικά, μας βοηθάει πάρα πολύ ο Ιβάν Σβιτάιλο.
Έχει κάνει τη μετάφραση, έτσι; Τι σας είπε γι’ αυτόν τον λαό που δεν γνωρίζατε;
Μας είπε κάποια μικρά πράγματα, διαδικαστικά, που αφορούν τις τάξεις της Ρωσίας τότε. Ξέρεις, ποιος είναι ο πρίγκιπας, ο κόμης κτλ. Πιο πολύ προσπαθεί να μας μεταφέρει κάπως το πνεύμα της εποχής και του λαού τότε, που για εκείνον είναι πιο οικείο λόγω καταγωγής. Υπάρχει μια αθωότητα στους χαρακτήρες και αυτό είναι σημάδι άλλης εποχής. Εμείς κάπου τους κάνουμε πιο πονηρούς απ’ ό,τι θα έπρεπε.
Εννοείς όταν μεταφέρουμε αυτά τα έργα στη σκηνή;
Όχι, εννοώ οι σύγχρονοι άνθρωποι όταν μιλάνε γι’ αυτά τα έργα που είναι εποχής.
Το να φοράτε αυτά τα πανέμορφα, επιβλητικά, κοστούμια πώς νιώθεις; Πολύ σημαντικό κομμάτι της παράστασης το ενδυματολογικό. Για τα κοστούμια περίμενες κάτι τέτοιο, έτσι;
Τα κοστούμια τα έχει κάνει ο Νίκος Χαρλαύτης. Με τον Νίκο έχω ξανασυνεργαστεί και τον αγαπώ πολύ, τον εκτιμώ φοβερά. Έχει μεράκι και πάντα κάνει τρομερή έρευνα. Σίγουρα τα κοστούμια σε αυτό το έργο παίζουν σημαντικό ρόλο. Βοηθάνε πάρα πολύ στη μεταφορά της εποχής και δίνουν και στον ηθοποιό πολλά.
Θα υπάρχουν και εντυπωσιακά σκηνικά φαντάζομαι.
Ναι! Υπάρχουν σκηνικά, προβολές, πολλά κοστούμια…
Θα ζήσουμε μια κλασική θεατρική εμπειρία, συνολική.
Για εμάς το δύσκολο είναι μέσα σε αυτή την εμπειρία να μη χαθεί η ζωή από τα πρόσωπα. Αυτό είναι το στοίχημα για μας και δεν είναι αυτονόητο αυτό που λέω. Καμιά φορά, όταν είναι πολλά τα τεχνικά, είναι δύσκολο να βρεθεί η συγκέντρωση και να μπεις στο κουκούτσι του πυρήνα του έργου.
Μπορεί να σε αποπροσανατολίσει.
Ακριβώς!
Σε ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ!
INFO
«Άννα Καρένινα», του Λέοντος Τολστόι
Στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»
Πρεμιέρα: 6 Νοεμβρίου
Πρωταγωνιστούν: Λένα Παπαληγούρα, Γιάννης Τσορτέκης, Ιωάννης Παπαζήσης, Γιώργος Ξούλος, Ιβάν Σβιτάιλο, Ελένη Καρακάση, Νεφέλη Κουρή, Μελίνα Λεφαντζή, Χρήστος Γιάνναρης. Στο ρόλο της Βρόνσκαγια η Ηρώ Μουκίου
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Μανώλης Γεραπετρίτης, Κωνσταντίνα Δαυλίτη, Γιάννης Ζαράγκαλης, Νικόλ Ιακωβάκη, Δημήτρης Καστελλάνος, Ορνέλα Λούτη, Αργυρώ Μητρογιάννη, Κοραλία Τσόγκα, Γιώργος Τσουρουνάκης, Μάρκος Ξύδης
Και τα παιδιά: Άρης Βαλλιάνος, Αντώνης Βιτάλης, Χρίστος Πλάτανος
Συντελεστές:
Μετάφραση (από το πρωτότυπο): Ιβάν Σβιτάιλο
Απόδοση-Διασκευή-Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας
Μουσική: Στέφανος Κορκολής
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
Video art: Παντελής Μάκκας
Κοστούμια: Νίκος Χαρλαύτης
Χορογραφίες: Φώτης Διαμαντόπουλος
Φώτα: Μελίνα Μάσχα
Φροντιστήριο: Κατερίνα Σβορώνου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάρκος Ξύδης
Φωτογραφίες: Διονύσης Κούτσης
Τρέιλερ: Αχιλλέας Τσούτσης
Πληροφορίες:
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη και Κυριακή στις 19:00. Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00.
*Ισχύουν ειδικές τιμές για ΑμεΑ, φοιτητές, νέους έως 26 ετών & ανέργους
Ειδικές τιμές για ομαδικές κρατήσεις (από 20 άτομα και πάνω).
Πώληση εισιτηρίων: ΕΔΩ
Στα ταμεία του Θεάτρου (Πειραιώς 254, Ταύρος 177 78)
Τηλεφωνικά, στο 212 254 3000, 698 254 0300
Ομαδικές κρατήσεις άνω των 20 ατόμων:
Τμήμα Κρατήσεων και Εισιτηρίων «Ελληνικού Κόσμου»: Κ. 698 254 0015,
Τ. 212 254 0300, e-mail: [email protected]
