Ο κοροναϊός «κρύβει» το έγκλημα στα νησιά
Δεν το έχετε διαβάσει πρώτα εδώ, δεν είναι συνωμοσιολογική η άποψη και σίγουρα εγώ δεν αισθάνομαι συνωμοσιολόγος. Ασχολούμαστε ημέρες επί ημερών καρφώνοντας στην κορυφή της επικαιρότητας το θέμα ενός ιού που δεν είναι ό,τι χειρότερο ή ό,τι πιο στατιστικά επικίνδυνο για τη ζωή μας και αφήνουμε πιο πίσω στην επικαιρότητα το έγκλημα που πάει για άλλη μια φορά να φορτωθεί σε μερικά ελληνικά νησιά, το έγκλημα της γκετοποίησης και της υποβάθμισης, με μόνο προφανώς επιχείρημα ότι «τα νησιά είναι δικά μας». Τα νησιά είναι τόσο δικά μας που δε θα αφήσουμε κανέναν να τα καταστρέψει, θα το κάνουμε υπέροχα εμείς!
Διαβάσατε και είδατε πολλά για τη συμπεριφορά των κατοίκων και τις επιθέσεις στους άνδρες των ΜΑΤ , διαβάσατε για τις συμπεριφορές-αντίποινα των αστυνομικών φεύγοντας από το νησί, γράφτηκαν αρκετά για τους κατοίκους που δεν υπακούουν στην ανάγκη να χτιστούν τα κλειστά κέντρα στα νησιά για να «φιλοξενηθούν», όσοι δεν πρέπει να βρίσκονται στην ανεξέλεγκτη Μόρια και τις λοιπές φαβέλες, αλλά δεν ξέρω αν αναρωτηθήκατε γιατί δεν ξεκίνησαν οι υποδομές να φτιάχνονται στην ηπειρωτική Ελλάδα, ποιος δηλαδή αποφάσισε ότι πρέπει οι αναρτήσεις της ελληνικής προχειρότητας να είναι η Λέσβος, η Χίος και τα άλλα νησιά που είναι οι πρώτοι σταθμοί για τους θαλασσοπνιγμένους των τούρκικων φουσκωτών.
Οι εταιρίες που ανέλαβαν το χτίσιμο των νέων κλειστών δομών έχουν μπροστά τους το μεγαλύτερο κατασκευαστικό έργο από τους Ολυμπιακούς του 2004. Δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε με το ποιοι είναι οι ιδιοκτήτες αυτών των εταιριών, εκεί παίζουν πολλά fake news στη δημοσιογραφική πιάτσα, έχει περισσότερο νόημα να ζητήσουμε εξηγήσεις από τους Έλληνες βουλευτές γιατί δε μοιράζονται το πρόβλημα των νησιών στις δικές τους περιφέρειες. Γιατί δηλαδή π.χ. οι βουλευτές Αρκαδίας, Αιτωλοακαρνανίας, Φθιώτιδας, Τρικάλων και άλλων νομών της χώρας δεν νιώθουν ότι πρέπει να συνδράμουν στο μεγαλύτερο πρόβλημα που είχαμε, έχουμε και θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μετά τον πόλεμο. Τους συγκεκριμένους νομούς τους αναφέρω προφανώς ως παράδειγμα, το πρόβλημα της φιλοξενίας, προσωρινής ή μονιμότερης του προσωρινού πρέπει να μοιραστεί παντού και αναλογικά αποφεύγοντας για ευνόητους λόγους ακριτικές περιοχές και μεγάλα αστικά κέντρα. Αν δεν καταλαβαίνετε τους ευνόητους λόγους, είναι γιατί αντί για ελληνική ιστορία διδαχτήκαμε πολλά χρόνια ελληνική μυθολογία και μυθοπλασία.
Αντίστοιχα μυθική είναι η βλακεία που διαχέεται περί κατασκευής κλειστών κέντρων-φυλακών σε ακατοίκητα νησιά που θέλουμε να έχουν τη σημαία μας, την υφαλοκρηπίδα μας, την ΑΟΖ μας, αλλά όταν γίνει καμιά ξένη παρέμβαση για δήθεν «ανθρωπιστική κρίση», θα αναρωτιόμαστε πάλι, «μα πως έγινε αυτό, τι οδήγησε στην τραγωδία». Η προχειρότητα φυσικά και η συστηματική αυτοχειρία των ελληνικών κυβερνήσεων που δε βλέπουν τη μύτη τους πέραν της τετραετίας για την οποία πρέπει να σηκώσουν το πολιτικό κόστος. Αν ονειρεύεστε νησιά-Σπιναλόγγες που δε θα διαταράξουν την ευδαιμονία του φρέντο καπουτσίνο και του smartphone σάς έχω δυσάρεστα νέα. Αν στις διπλανές χώρες μαίνεται ο πόλεμος, δε θα μείνουμε ανεπηρέαστοι γιατί αν δεν το έχετε προσέξει, δε ζούμε στην Ελβετία!
Αντιλαμβάνομαι ότι είναι απείρως πιο ξεκούραστο και κουτσομπολίστικα ευχάριστο να ανακατεύεις αριστερόστροφα τον αφρό του καφέ σου συζητώντας για την 38χρονη που επέστρεψε με τον κοροναϊό από το Μιλάνο, να δίνεις και μια ταξική εσάνς στο ζήτημα χάρη στη δημοσιογραφία επιπέδου-δαπέδου αλλά υπάρχουν και (δυστυχώς) πιο σημαντικά σε εξέλιξη. Παρεπιπτόντως δεν είδα καμιά ΕΣΗΕΑ να κινείται ενάντια στη στοχοποίηση ανθρώπων, ιδιαίτερα παιδιών που εκτίθενται σε πρωτοσέλιδα και πρωτοκάναλα λες και είναι τα κινούμενα Τσέρνομπιλ. Μετά μιλάμε και για ενημέρωση για τον HIV τρομάρα μας. Εδώ μας πιάνει υστερία για έναν ιό που «σκοτώνει» λιγότερους από την απλή γρίπη, στα σοβαρότερα ψάχνουμε την ευαισθητοποίηση.
Ιεραρχήστε εσείς λοιπόν τις ειδήσεις στην Ελλάδα την πρώτη μέρα του Μαρτίου του 2020. Έχουμε να ταξινομήσουμε τον κοροναϊό, τα καραβάνια των ανθρώπων που οδηγεί ο Ερντογάν στα σύνορα, τα νησιά που βουλιάζουν στη μοναξιά τού να σηκώνουν μόνα το βάρος του προσφυγικού-μεταναστευτικού, τα καρναβάλια που ματαιώθηκαν και τις κυρώσεις σε όσους αγνοήσουν την κυβερνητική οδηγία και άλλα θαυμαστά της ελληνικής ειδησεογραφίας. Αν συνεχίσετε να κοιτάτε με καχυποψία τον διπλανό σας που φτερνίστηκε, ε τότε sorry συνάνθρωποι, έχουμε πολλή δουλίτσα ακόμα να κάνουμε!
