![Γνωστή Ελληνίδα TikToker παράτησε τα social media και έγινε η μοναχή «Υπομονή» (vid)](/sites/default/files/styles/bolm_desktop/public/bolmDs/2024-09/helenmazlou.png.jpg?itok=X2vpvVHt)
![Κοβάσεβιτς: «Όσα έγιναν στο Τελ Αβίβ έφεραν τον Ολυμπιακό σ' αυτό το σημείο»](/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/migrated/2021/04/special2222_0.jpg?itok=IqbnQOXY)
Κοβάσεβιτς: «Όσα έγιναν στο Τελ Αβίβ έφεραν τον Ολυμπιακό σ' αυτό το σημείο»
Ντάρκο Κοβάσεβιτς. Ο άνθρωπος που τα έχει ζήσει όλα και έχει βάλει την υπογραφή του σε μεγάλα γκολ, σε τεράστιες νίκες, στην αρχή της μεταμόρφωσης του Ολυμπιακού και στην εξέλιξή του ως ένα δυνατό brand στην Ευρώπη.
Ο «Νταρκογκόλ», στη συνέντευξη της ζωή του στο gazzetta.gr, θυμάται τα όμορφα παιδικά του χρόνια, την 5ετία όπου έχασε τον πατέρα, τον αδερφό και τη μητέρα του, τις βόμβες από το ΝΑΤΟ και ξετυλίγει το κουβάρι μιας λαμπερής καριέρας.
Το πρώτο παιδί που κατάφερε να ξεφύγει από τα σύνορα μιας μικρής πόλης, όπως το Κόβιν που κατάφερε να αποτελεί μέχρι και σήμερα την ακριβότερη μεταγραφή μεταξύ δύο συλλόγων στη Σερβία. Το Σαν Σεμπαστιάν που έγινε σαν στο σπίτι του, το Σέφιλντ που δεν γούσταρε κι η Γιουβέντους των Ζιντάν, Ντελ Πιέρο, Τρεζεγκέ!
Η επιστροφή του από τις διακοπές μόλις του τηλεφώνησε ο Μαρινάκης, το περιβόητο ματς στο Τελ Αβίβ και η επίθεση έξω από το σπίτι του στη Γλυφάδα.
Ο Ντάρκο Κοβάσεβιτς στο gazzetta.gr!
Συνέντευξη στον Παναγιώτη Δαλαταριώφ
![image](/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/migrated/2021/04/kovacevic3_4.jpg?itok=h0sJQjSj)
«Όταν άρχισαν οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ ήμουν στο ξενοδοχείο με την εθνική»
Καλησπέρα σας κύριε Κοβάσεβιτς. Σας ευχαριστούμε για την άμεση ανταπόκριση, Είστε στην Ελλάδα; Τι κάνετε;
«Σας ευχαριστώ, αυτές τις μέρες όχι δεν είμαι στην Ελλάδα. Γενικά, ναι, ζω εδώ με την οικογένειά μου στην Αθήνα και στον ελεύθερό μου χρόνο παρακολουθώ πολύ ποδόσφαιρο».
Να ξεκινήσουμε με τη ζωή σας στη Σερβία και τα πρώτα βήματά σας στο ποδόσφαιρο.
«Προέρχομαι από μια πολύ μικρή πόλη στη Σερβία, την Κόβιν. Ο πατέρας μου ήταν αστυνομικός στην πόλη μας και η μητέρα μου φρόντιζε εμένα και το μεγαλύτερό μου αδερφό. Θυμάμαι πως έπαιζα πάρα πολύ ποδόσφαιρο ως παιδί μαζί με τους φίλους μου. Αυτό και μόνο μ' έκανε πολύ χαρούμενο.
Τα πρώτα μου βήματα στο ποδόσφαιρο τα έκανα όταν έπαιζα στο σχολείο ή μετά απ' αυτό με τους φίλους μου. Ολοι ήθελαν να είναι στην ομάδα που ήμουν εγώ, επειδή όταν είσαι πολύ καλός και ζεις σε μια μικρή πολύ, όλα μαθαίνονται πολύ γρήγορα. Ήταν πολύ δύσκολο να βγεις από την πόλη μου και μέχρι τη δική μου εποχή δεν είχε αναδειχθεί κανένας ποδοσφαιριστής ή αθλητής.
Άρχιζα να παίζω, λοιπόν, στην τοπική ομάδα που ήταν στην 5η κατηγορία, σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Σκόραρα πολλά γκολ, αν και δεν είχα το στιλ που ανέπτυξα αργότερα. Επαιζα στο κέντρο ως playmaker, ήμουν πολύ αδύνατος αλλά πολύ ταλαντούχους. Όπως είπα, πέτυχα πολλά γκολ σε εκείνη την κατηγορία και έτσι άκουσα ότι υπήρχε κόσμος που με ήθελε στην Προλετέρ Zrenjanin, στην πρώτη κατηγορία. Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλο άλμα ήταν αυτό για ένα παιδί 17-18 ετών το να πάει από την 5η κατηγορία στην 1η. Στην Προλετέρ, ο προπονητής συνειδητοποίησε ότι μπορούσα να πάρω τη φανέλα με το "9", εκείνος κατάλαβε ότι μπορούσα να παίζω με το κεφάλι. Ούτε εγώ δεν ήξερα ότι μπορώ να χτυπάω την μπάλα τόσο δυνατά με το κεφάλι, μέχρι που με έβαλαν σ' αυτήν τη θέση. Ετσι, από εκείνη την εποχή έπαιζα ως επιθετικός και άρχισα να γίνομαι ο παίκτης που αργότερα όλοι μάθατε».
Και το 1994 έρχεται στη ζωή σας ο Ερυθρός Αστέρας.
«Είναι μια πολύ γνωστή ιστορία στη Σερβία. Ήμουν έτοιμος να υπογράψω στην Παρτίζαν, ύστερα από δύο υπέροχα χρόνια στην Προλετέρ. O κόσμος εδώ στη Σερβία πάντα με αποκαλεί "Grobar" (σ.σ. οπαδός της Παρτίζαν), επειδή ήμουν πολύ κοντά στο να υπογράψω εκεί. Όμως, όταν με προσέγγισε ο Ερυθρός Αστέρας, δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά. Ήταν ο σύλλογος που αγαπούσα. Συνήθιζα να παρακολουθώ τους παίκτες που κατέκτησαν το τότε Champions League το 1991. Ήταν ένας πόλεμος μεταξύ δύο μεγάλων αντιπάλων για να με πάρουν, αλλά ήξερα ότι από τη στιγμή που έκανε κίνηση ο Ερυθρός Αστέρας, θα πήγαινα εκεί. Μέχρι και σήμερα η μεταγραφή μου είναι η πιο ακριβή που έγινε ποτέ μεταξύ δύο συλλόγων στη Σερβία. Ήμουν χαρούμενος που έφερα πολλά χρήματα στην Προλετέρ, η οποία δυστυχώς έχει διαλυθεί σήμερα».
Ποιος ήταν ο άνθρωπος που σας βοήθησε πολύ να κάνετε τα πρώτα σας βήματα;
«Στα μέσα της δεκαετίας του '90 δεν υπήρχαν πολλοί ατζέντηδες στο ποδόσφαιρο και ειδικά στη Σερβία. Ετσι, οι σύλλογοι έκαναν τις δουλειές μόνοι τους. Αργότερα είχα τον Μιγκέλ Σάντος που ήταν μάνατζερ μου, είχε απίστευτους παίκτες. Αυτό όμως συνέβη αργότερα στην καριέρα μου».
Πώς θυμάστε τον πόλεμο;
«Ο πόλεμος ήρθε από τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ. Το 1999 ήμουν ήδη στη Γιουβέντους, όχι ενώ έκανα τα πρώτα μου βήματα στο ποδόσφαιρο. Όταν σήμανε ο πρώτος συναγερμός από τους βομβαρδισμούς, πραγματικά ήμουν στη Σερβία, στο ξενοδοχείο με την εθνική ομάδα της Γιουγκοσλαβίας. Μας είπαν να μαζέψουμε τα πράγματά μου και να προστατεύσουμε την οικογένειά μας. Ευτυχώς, η οικογένειά μου ήταν σ' ένα μικρό μέρος, που δεν ήταν ο κύριος στόχος των επιθέσεων, αλλά ήταν μια τρομερή περίοδος για τη χώρα μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνες τις σκοτεινές μέρες».
Φιλικό του Ολυμπιακού με τον Ερυθρό Αστέρα το Νοέμβριο του 1995
«Δεν μου άρεσε το Σέφιλντ, έπρεπε να έχουν περισσότερη υπομονή»
Πώς προέκυψε η επιλογή της Σέφιλντ Γουένσντεϊ;
«Ο Ερυθρός Αστέρας δεν ήταν την καλύτερή του οικονομική κατάσταση εκείνη την εποχή και ύστερα από μια υπέροχη σεζόν, υπήρχαν αρκετοί σύλλογοι - μη με ρωτήσετε ποιοι, δεν θα σας πω, - που με ήθελαν. Ενας απ' αυτούς ήταν κι η Σέφιλντ, με τους ανθρώπους της ομάδας μάλιστα να είναι πρόθυμοι να δώσουν καλά λεφτά για να με αποκτήσουν. Το έκαναν κι έτσι έπρεπε να φύγω. Η περίοδος που έμεινα στην Αγγλία ήταν μικρή αλλά έντονη. Ήμουν χαρούμενος που έπαιζα στην Premierl League. Μπορεί να πει κάποιος ότι δεν εγκαταστάθηκα εκεί. Δεν μου άρεσε η πόλη κι έτσι δεν κατάφερα να προσαρμοστώ πολύ καλά, δεν συνήθισα επίσης τη γλώσσα και γενικά την κουλτούρα».
Πώς αισθάνεστε που οι Times σας είχαν μέσα στις 50 χειρότερες μεταγραφές στην Premier League;
«Πραγματικά δεν διαβάζω όσα λένε για μένα, αλλά νομίζω ότι κάποιος που το είχε είχε πει αυτό. Αν τα υπολογίσουμε όλα, έμεινα εκεί μόνο έξι μήνες, έπαιξα 16 ματς και πέτυχα 4 γκολ, μεταξύ των οποίων τα 2 ήταν με τη Λίβερπουλ, όπου ήταν και το highlight μου στην παρουσία μου εκεί. Μέχρι σήμερα βλέπω να υπάρχουν σχόλια από τους οπαδούς, όπου λένε πως θα έπρεπε να έχουν περισσότερη υπομονή μαζί μου και να μη μ' αφήσουν να φύγω, βλέποντας αργότερα τις μεταγραφές που έκανε και το μονοπάτι που πήρε η καριέρα μου. Αλλά έτσι είναι η ζωή, ποτέ δεν ξέρεις».
![image](/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/migrated/2021/04/da_7.jpg?itok=8Zr5r2vg)
«Με κυνηγάει μέχρι σήμερα το χαμένο πρωτάθλημα από τους "γκαλάκτικος"»
Και έτσι, πήγατε στη Ρεάλ Σοσιεδάδ.
«Ναι, πάντα μου άρεσε το ισπανικό ποδόσφαιρο. Είχα δύο περιόδους στη Ρεάλ Σοσιεδάδ. Κι οι δύο ήταν φανταστικές, δεν θα ξεχάσω ποτέ τα όσα πέρασα εκεί. Είναι ο σύλλογος για τον οποίο έπαιξα τα περισσότερα ματς. Είμαι ο ξένος με τα περισσότερα ματς, τα περισσότερα γκολ κι ο 3ος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου. Επιτεύγματα όπως αυτά δεν μπορείς να τα ξεχάσεις. Εκτός όλων αυτών όμως, οι άνθρωποι εκεί πάντα μ' έκαναν να αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου, θα μπορούσα να πω ότι ένιωθα Βάσκος στα 10 χρόνια όπου έμεινα στο σύλλογο».
Ποιο ήταν το πιο σημαντικό ματς εκεί;
«Μπορώ να πω πως το πιο σημαντικό ματς με τη Ρεάλ Σοσιεδάδ ήταν όταν χάσαμε από τη Θέλτα, σ' ένα ματς όπου αν νικούσαμε θα κατακτούσαμε τη La Liga από τη Ρεάλ Μαδρίτης, την οποία μας πήρε στα δύο τελευταία ματς όπου πετάξαμε βαθμούς. Σχεδόν σ' όλη τη σεζόν ήμασταν στην πρώτη θέση της βαθμολογίας. Αυτό είναι κάτι που με κυνηγάει μέχρι και σήμερα... Θα γινόμασταν πρωταθλητές απέναντι στους "γκαλάκτικος" της Ρεάλ Μαδρίτης, όπου έπαιζαν οι Ρονάλντο, Φίγκο, Μπέκαμ».
Ποια ματς δεν θα ξεχάσετε στην Ισπανία;
«Σ' αυτά απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου μου ήταν εύκολο να σκοράρω, είχα πετύχει 11 γκολ απέναντί τους. Τα ντέρμπι της Βασκονίας ήταν περισσότερο φιλικά ντέρμπι, σε σχέση μ' αυτά που έχουμε συνηθίσει στα Βαλκάνια. Τα παιχνίδια του Champions League ήταν επίσης σπουδαία».
Στη Ρεάλ Σοσιεδάδ υπήρξατε και τρομερό δίδυμο με τον Νιχάτ.
«Ναι, είχαμε σε μια σεζόν 43 γκολ οι δυο ματς, ήμασταν σπουδαίο δίδυμο. Θυμάμαι το θυμό του στον αγωνιστικό χώρο, ο οποίος ήταν ίδιος με το δικό μου. Είχαμε παρόμοια χαρακτηριστικά, ήμασταν πολύ επιθετικοί μέσα στο γήπεδο και ίσως γι' αυτό πετύχαμε μαζί. Πέρα απ' αυτό όμως, είχαμε και μια σπουδαία φιλία, ήταν αστείος τύπος και μπορούσα να περνάω ώρες μαζί του μιλώντας. Μέχρι και σήμερα έχουμε επαφές».
Πετύχατε και γκολ απέναντι στον Ολυμπιακό με τη Ρεάλ Σοσιεδάδ.
«Πάντα γνώριζα για τον Ολυμπιακό, την αδερφική φιλία με τον Ερυθρό Αστέρα και πάντα είχα ένα ξεχωριστό αίσθημα γι' αυτήν την ομάδα. Θυμάμαι ότι είχα κερδίσει ένα πέναλτι, οπότε ήθελα να το εκτελέσω και σκόραρα. Ήμουν χαρούμενος εκείνη τη στιγμή, φυσικά δεν ήξερα ποτέ ότι θα έπαιζα για τον Ολυμπιακό αργότερα στην καριέρα μου».
Ο Κοβάσεβιτς πανηγυρίζει το γκολ του με τον Ολυμπιακό στο «Σαν Σεμπαστιάν»
Εχω δει και μια φωτογραφία όπου σας λείπουν δύο δόντια. Τί είχε γίνει;
«Ναι, ήταν ένα ματς με την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Νομίζω ότι ο Αρμπελόα μού είχε ρίξει αγκωνιά και μου έσπασε τα δύο μπροστινά δόντια. Αυτά συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο».
![image](/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/migrated/2021/04/ko_4.jpg?itok=s0ENv1Ao)
«Λίγοι μπορούσαν να πληρώσουν 20 εκατομμύρια»
Γιατί επιλέξατε τη Γιουβέντους;
«Είχα μια υπέροχη παρουσία με τη Ρεάλ Σοσιεδάδ, σκόραρα πάνω από 15 γκολ για τρεις σερί σεζόν, ήμουν σε τρομερή φόρμα και άρχισαν να έρχονται προσφορές από ομάδες που μπορούσαν να πληρώσουν πάνω από 20.000.000. Εκείνη την εποχή μπορούσαν να δώσουν ένα τέτοιο ποσό μόνο η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπάγερν Μονάχου και κάποιοι άλλοι σύλλογοι από την Ιταλία. Επέλεξα τη Γιουβέντους γιατί οι καλύτεροι παίκτες στον κόσμο ήταν στη Serie A τότε, ήταν το καλύτερο πρωτάθλημα στον κόσμο, με πολύ δυνατές ομάδα. Στη Γιουβέντους υπήρχαν superstars και ήξερα ότι θα μπορούσαμε να κάναμε κάτι ξεχωριστό. Οπότε αυτός ήταν ο λόγος που επέλεξα τη Γιουβέντους».
Πώς ήταν να παίζετε για μια ομάδα όπως η Γιουβέντους, που είναι από τις καλύτερες στον κόσμο και είχε στο ρόστερ της παίκτες όπως ο Ζιντάν, ο Τρεζεγκέ, ο Ντελ Πιέρο...
«Ναι, είναι σίγουρα από τις καλύτερες. Μπορούσα να νιώσω ότι ήταν ένας μεγάλος σύλλογος που πάλευε να πετύχει σπουδαία πράγματα, με όλους εκείνους τους παίκτες που ανέφερες. Θα μπορούσαμε να είχαμε πάρει το Champions League και να πετύχουμε περισσότερα».
Ο Ζιντάν πώς ήταν; Κάτι προσωπικό που θυμάστε από εκείνον;
«Ο Ζιντάν ήταν ένας σπουδαίος τύπος. Είναι ήσυχος και ταπεινός, όπως φαίνεται να είναι και τώρα. Ωστόσο, μπορεί να θυμώσει μέσα σ' ένα λεπτό. Όλοι τον αγαπούσαμε, συνήθως λέγαμε: "δώστε την μπάλα στον Ζιζού και το πρόβλημα λύθηκε". 'Ήταν τέτοιο το ταλέντο του! Ό,τι προσωπικό έχω μαζί του, θα το κρατήσω μυστικό. Δεν μ' αρέσει να μιλάω πολύ για προσωπικά θέματα, αλλά ήταν ένα σπουδαίο παιδί για να κάνεις παρέα».
«Τα κορίτσια ούρλιαζαν για τον Ντελ Πιέρο, του πετούσαν τις μπλούζες τους»
Τί τύπος ήταν ο Ντελ Πιέρο; Ακούγεται ότι θα αναλάβει χρέη προέδρου. Μπορεί;
«Ήταν σούπερ σταρ. Θυμάμαι ότι ήταν ένα πολύ διασκεδαστικό παιδί, με πολλή κλάση. Όταν είχα πρωτοπάει στη Γιουβέντους με είχε σοκάρει το πώς τα κορίτσια ούρλιαζαν όταν έβγαινε από το πούλμαν. Του πετούσαν μέχρι και τις μπλούζες τους, ήταν σαν σούπερ σταρ. Συνηθίζαμε να γελάμε με τέτοιου είδους καταστάσεις. Ήταν, όμως, ο μόνος που τραβούσε την προσοχή. Δεν μπορείς να τις κατηγορήσεις, είναι είδωλο για το ιταλικό ποδόσφαιρο ή για το ποδόσφαιρο γενικότερα. Βλέπω ότι μπορεί να γίνει πρόεδρος της Γιουβέντους, μπορεί να βοηθήσει με πολλούς τρόπους, είναι ένας θρύλος για το σύλλογο».
Η σεζόν 1999-2000 ήταν τέλεια για εσάς. Πετύχατε 10 γκολ και μάλιστα και κόντρα στον Ολυμπιακό.
«Ναι ήταν μια σπουδαία σεζόν για μένα. Στη Serie A έμπαινα συνήθως ως αλλαγή αλλά στο UEFA πάντα έπαιζα βασικός. Συνέβη το να σκοράρω απέναντι στη μελλοντική μου ομάδα (γέλια). Εκείνα τα ματς ήταν πολύ σημαντικά για μένα, είχα έρθει πολύ καντά με τους οπαδούς μας και είχα πάρει τον τίτλο του κορυφαίου σκόρερ της διοργάνωσης. Θυμάμαι εκείνες τις στιγμές με πολλή αγάπη».
Είχατε πετύχει επίσης και 2 γκολ απέναντι στην Ίντερ. Τα γκολ σ' ένα Derby d'Italia είναι πάντα διαφορετικά, έτσι;
«Ναι, σίγουρα τα γκολ απέναντι στην Ίντερ είναι τα πιο σημαντικά που πέτυχα ως παίκτης της Γιουβέντους και ίσως όλης της καριέρας μου. Το γήπεδο ήταν γεμάτο, η αντιπαλότητα ήταν τεράστια και ο Ρονάλντο ήταν τραυματίας, οπότε είχαμε πλεονέκτημα. Πέτυχα δύο γκολ και μέχρι σήμερα ο κόσμος μιλάει γι' αυτό το ματς. Πολλοί φίλαθλοι με αγαπούν λόγω εκείνης της μέρας και λαμβάνω πολλά μηνύματα που μου θυμίζουν εκείνη τη νύχτα. Μπορώ να νιώσω πώς αισθάνθηκαν οι οπαδοί εκείνο το βράδυ, οπότε ναι, είναι τα πιο σημαντικά γκολ που μπορεί να πετύχει κάποιος στην Ιταλία. Ήμουν πολύ τυχερός που ήμουν ένας απ' αυτούς τους παίκτες».
Ο Αντσελότι;
«Οι σκέψεις μου για τον Αντσελότι μπορούν να αποτυπωθούν σε λίγες λέξεις. Είναι ένας πραγματικός κύριος, πάντα συνήθιζε να ενδιαφέρεται για κάθε πρόβλημα που υπήρχε. Ό,τι είχε σε έπαιρνε και στο έλεγε κατά πρόσωπο. Υπήρχαν στιγμές που άξιζα να παίζω αλλά έπρεπε να βάζει τα μεγαλύτερα αστέρια όπως ήταν οι Ινζάγκι, Ντελ Πιέρο και Ζιντάν. Μου το εξηγούσε και μου το έκανε πιο εύκολο να το καταλάβω. Αυτό είναι και κάτι που πρέπει να κάνει ο κάθε προπονητής. Με την ευθύτητα όλα λειτουργούν καλύτερα».
Με τον Πεσότο βρεθήκατε μετά την απόπειρα αυτοκτονίας του;
«Είναι πολύπλοκα πράγματα αυτά. Ναι, τον συνάντησα αλλά δεν επιθυμώ να μιλήσω γι' αυτό».
Περάσατε και από την Λάτσιο, αλλά μείνατε λίγο.
«Πέρασα πολύ λίγο διάστημα εκεί επειδή το μυαλό μου ήταν στο Σαν Σεμπαστιάν. Είχα τόσες όμορφες στιγμές εκεί που δεν μπορούσα να της ξεχάσω. Συν τοις άλλοις με ήθελαν πίσω. Οπότε, από τη στιγμή που το ήξερα αυτό, απλά περίμενα να ανοίξει και πάλι η μεταγραφική περίοδος για να φύγω. Επτά ματς χωρίς γκολ, δεν θα μπορούσε να πεις ότι είχα μια υπέροχη περίοδο στη Ρώμη, αλλά η Λάτσιο είναι ένας μεγάλος σύλλογος με πολύ μεγάλους παίκτες. Έκανα φίλους εκεί όπως οι Νέστα, Σταμ, Τσόλο Σιμεόνε. Φυσικά βρήκα και τους φίλους μου από την εθνική ομάδα όπως είναι οι Μιχαΐλοβιτς και Στάνκοβιτς. Δεν το μετανιώνω, μου άρεσε η εμπειρία».
Και μετά ακολουθεί η Ρεάλ Σοσιεδάδ και πάλι.
«Όπως είπα δεν μπορούσα να περιμένω να επιστρέψω. Οι αναμνήσεις με έκαναν να νοσταλγώ εκείνο το μέρος, οπότε η απόφασή μου ήταν πολύ εύκολη. Ήταν μια πραγματική αγάπη για το σύλλογο κι αυτό νίκησε τα πάντα. Πέρασα σχεδόν μια δεκαετία εκεί και εκείνο το μέρος έγινε το σπίτι μου. Είναι μια από τις ομορφότερες πόλεις της Ευρώπης. Τα πάντα ήταν τέλεια, εκτός του καιρού. Ο κόσμος με αγαπούσε και μόλις τελειώσει η κατάσταση με τον κορονοϊό, έχω οργανώσει ένα ταξίδι στο Σαν Σεμπαστιάν. Συχνά με καλούν δημοσιογράφοι και μου λένε: "Ξέρεις ότι υπάρχουν 10χρονα αγόρια που φοράνε τη φανέλα σου και φωνάζουν το όνομά σου"; Δεν μπορώ να το πιστέψω. Ο κόσμος εκεί πραγματικά με αγαπά όπως και εγώ, γι' αυτό και θα επισκεφτώ σύντομα αυτήν την πόλη».
Πώς θυμάστε την τελευταία σεζόν σας εκεί;
«Για να είμαι ειλικρινής, η τελευταία μου σεζόν στη Ρεάλ Σοσιεδάδ ήταν η χειρότερη για μένα. Επαιξα σε όλα τα ματς και πέτυχα μόλις τρία γκολ. Ο σύλλογος υποβιβάστηκε στη Segunda Division και δεν είχαμε μια τόσο καλή ομάδα. Οι περισσότεροι παίκτες με τους οποίους είχαμε γράψει ιστορία είχαν φύγει. Εγώ έμεινα, τα αποτελέσματα όμως ήταν άσχημα. Είναι μια σεζόν που δεν θέλω να θυμάμαι, μου ράγισε την καρδιά».
«Όταν ήμουν στη Λάτσιο, το μυαλό μου ήταν στο Σαν Σεμπαστιάν. Σήμερα, 10χρονοι φοράνε τη φανέλα μου»
![image](/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/migrated/2021/04/kovas_1.jpg?itok=ytGuexn9)
«Στον Ολυμπιακό σκόραρα και πάλι»
Πάμε στο κεφάλαιο «Ολυμπιακός». Τί συνέβη και ήρθατε στη χώρα μας; Ποιος σας τηλεφώνησε και σας είπε γι' αυτήν την ομάδα;
«Όπως είπα και πριν, ο Ολυμπιακός είναι αδερφικό σωματείο με τον Ερυθρό Αστέρα. Ο Ίλια Ίβιτς με πήρε τηλέφωνο και με έφερε στο σύλλογο. Ο Ίλια είναι από το Ζρένιανιν, την πόλη απ' όπου κατάγεται η σύζυγός μου. Τον ήξερα για πολλά χρόνια, ήταν πολύ εύκολο να συμφωνήσουμε. Επίσης, ο "Τζόλε" (σ.σ. Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς), τον οποίο γνώριζα από την εθνική ομάδα, με πήρε και εκείνος τηλέφωνο. Μου εξήγησαν κι οι δύο πόσο καλά ήταν τα πράγματα στον Ολυμπιακό και δεν μου πήρε πολύ για να πειστώ».
Ήρθατε στον Ολυμπιακό στα 34 σας. Ξέρατε ότι στην Ελλάδα λένε ότι τα τόσο μεγάλα ονόματα όπως ήσασταν εσείς, έρχονται στη χώρα μας για τα... τελευταία ένσημα;
«Όχι. Ειλικρινά, δεν άκουγα και δεν με ενδιέφεραν τέτοια πράγματα. Πιστεύω ότι η ιστορία έχει δείξει πως ο συνδυασμός νέων με πιο έμπειρους παίκτες έχει φέρει χαρά στο σύλλογο».
Είχατε μια εξαιρετική παρουσία στον Ολυμπιακό με 61 ματς και 31 γκολ.
«Ναι, ήταν μια όμορφη περίοδος στον Ολυμπιακό, ύστερα από την άσχημη χρονιά που ανέφερα με τη Ρεάλ Σοσιεδάδ. Ο Ολυμπιακός με έκανε να σταθώ ξανά στα πόδια μου και να ανακτήσω την ικανότητά μου στο σκοράρισμα, καθότι την είχα χάσει την προηγούμενη σεζόν. Ήμουν πολύ χαρούμενος και οι συμπαίκτες μου ήταν απίστευτοι. Οι οπαδοί το έκαναν ευκολότερο, δεν πίστευα ότι θα ένιωθα σαν στο σπίτι μου, όπως συνέβη στο Σαν Σεμπαστιάν, αλλά ο Ολυμπιακός κι αυτοί οι καταπληκτικοί φίλαθλοι το κατάφεραν να συμβεί αυτό για δύο χρόνια».
Είχατε καθοριστικό ρόλο στην ομάδα που έφερε τις πρώτες εκτός έδρας νίκες στο Champions League. Ο Πατσατζόγλου μού είχε πει σε μια συνέντευξη ότι είχε προαίσθημα για τη νίκη. Ήταν κάτι που δεν είχε συμβεί ξανά.
«Όχι, δεν γνωρίζω ότι υπήρχε προαίσθημα, αλλά φυσικά εγώ πίστευα στη νίκη. Πίστευα στο κάθε παιδί ξεχωριστά. Είχαμε μια σπουδαία παρουσία και αποδείξαμε την αξία μας μέσα στο γήπεδο. Αξίζαμε κάθε νίκη που κάναμε στους ομίλους και πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να είχαμε πετύχει περισσότερα στα νοκ άουτ (σ.σ.ο Ολυμπιακός τότε αποκλείστηκε από την Τσέλσι του Γκραντ)».
Θυμάστε τί είχε γίνει στα αποδυτήρια, στη Βρέμη;
«Στα αποδυτήρια ήταν μια απίστευτη κατάσταση. Όλοι μας πανηγυρίζαμε, αναγνωρίζοντας τη σκληρή δουλειά που είχαμε κάνει. Όλοι μας ξένοι και Έλληνες, νέοι και μεγαλύτεροι ήμασταν έναν, γιορτάζοντας μια νίκη που αξίζαμε».
Ο Ντάρκο πανηγυρίζει μπροστά από τους φίλους του Ολυμπιακού που έζησαν από κοντά το επικό βράδυ στη Βρέμη
Μεταξύ των γκολ που πετύχατε ήταν και απέναντι στη Λάτσιο. Ήταν ξεχωριστό αυτό για εσάς απέναντι σε μια πρώην ομάδα σας;
«Ναι, όντως, πέτυχα μερικά γκολ αλλά εκείνο απέναντι στη Λάτσιο δεν με έκανε να νιώσω διαφορετικά. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να νικήσει ο Ολυμπιακός. Πάντα ζω το παρόν, πιστεύω ότι αυτό είναι το εξυπνότερο πράγμα που μπορείς να κάνεις. Και στο παρελθόν δεν ήταν διαφορετικά. Είχα σκοράρει και είχα πανηγυρίσει απέναντι σε μια πρώην ομάδα μου».
Πώς ήταν το γκολ απέναντι στον Παναθηναϊκό;
«Καταλαβαίνω αυτά τα ντέρμπι, καθώς συμβαίνει το ίδιο στη Σερβία μεταξύ του Ερυθρού Αστέρα και της Παρτίζαν, όπου επίσης έχω σκοράρει. Γνώριζα λοιπόν τη σημασία τέτοιου είδους αγώνων και τί σημαίνει για το σύλλογο και τους φιλάθλους η νίκη σ' αυτά. Κανένας δεν έπρεπε να μου εξηγήσει τί σημαίνει η νίκη σ' αυτό το ματς. Είναι υπέροχο το αίσθημα να νικάς τον αντίπαλό σου και να έχεις σκοράρει ή να έχεις δώσει ασίστ, αλλά αυτό που μετράει περισσότερο είναι να τους νικήσεις».
Ο Κοβάσεβιτς πανηγυρίζει το γκολ του με τον Παναθηναϊκό το Γενάρη του 2008.
Τί απαντάτε σε όσους λένε ότι ο Ολυμπιακός είχε τη βοήθεια της διαιτησίας;
«Δεν υπήρχε βοήθεια από τους διαιτητές. Η ποιότητα ήταν αυτή που τον έκανε να νικάει. Ο Ολυμπιακός είχε και έχει την καλύτερη ομάδα και κάνει την Ελλάδα περήφανη και στην Ευρώπη».
«Τζόλε και Γκαλέτι με βοήθησαν να πετύχω»
Η γνώμη σας για τον Λεμονή ποια είναι;
«Είναι ένας θρυλικός προπονητής για την οικογένεια του Ολυμπιακού και ένα πολύ καλό άτομο».
Συνεργαστήκατε και με τον Βαλβέρδε.
«Είχα την ευχαρίστηση να συνεργαστώ μαζί του και ως παίκτης και μετά ως τεχνικός διευθυντής. Είναι ένα πολύ σκληρά εργαζόμενο άτομο, επαγγελματίας και υπέροχος άνθρωπος».
Ο Τζόλε;
«Ο Τζόλε με βοήθησε να προσαρμοστώ στα αποδυτήρια πιο γρήγορα. Τον γνωρίζω πολλά χρόνια και πάντα με βοηθούσε. Του είμαι ευγνώμον, είναι ένας πραγματικός αρχηγός με υπέροχη αίσθηση του χιούμορ».
Γκαλέτι.
«Με τον Γκαλέτι, ήρθαμε κι οι δύο από την Ισπανία την ίδια περίοδο. Μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο, μέχρι να βρει ο καθένας το δικό του σπίτι για να εγκατασταθεί. Πηγαίναμε μαζί στις προπονήσεις, ζήσαμε μαζί μια νέα ατμόσφαιρα και αντιμετωπίσαμε τις προκλήσεις που προσέφερε η χώρα. Μπορώ να πω ότι με βοήθησε να πετύχω προσωπικά στον Ολυμπιακό, όπως κι ο Τζόλε».
«Αν δεν ήταν ο Δρ. Σταματόπουλος, ίσως να μην ήμουν εδώ σήμερα»
Θυμάστε τη μέρα πού μάθατε ότι έπρεπε να σταματήσετε να παίζετε ποδόσφαιρο;
«Ήταν μετά από μια προπόνηση, όταν ο Δρ. Σταματόπουλος ήθελε να μου κάνει κάποιες εξετάσεις. Είχε δει κάτι περίεργο στα μάτια μου, ενώ είχε παρατηρήσει ότι ίδρωνα. Μετά ήρθε και μου είπε ότι η κεντρική αρτηρία της καρδιάς μου είχε μπλοκάρει κατά 98%. Αν δεν ήταν ο Δρ. Σταματόπουλος, ίσως να μην ήμουν εδώ τώρα, θα του είμαι για πάντα ευγνώμον. Ήταν σίγουρα από τις πιο δύσκολες στιγμές στη ζωή μου, δεν το περίμενα. Περίεργα πράγματα έρχονταν στο μυαλό μου, καθώς δεν είχα συνηθίσει σε τέτοιες καταστάσεις. Όμως, δόξα τω Θεώ όλα πήγαν καλά αλλά έπρεπε να σταματήσω».
![image](/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/migrated/2021/04/darkogoal_1.jpg?itok=6dAVjI6x)
«Μέσα σε πέντε χρόνια έχασα την οικογένειά μου...»
Πάμε σε πιο γενικές ερωτήσεις. Ως καλύτερα γκολ καριέρας κρατάμε αυτά κόντρα στην Ίντερ;
«Δεν ξέρω αν μπορώ να επιλέξω ένα, υπάρχουν πολλά. Υπάρχουν και γκολ με την εθνική ομάδα που σε κάνουν να νιώθεις ξεχωριστός. Ίσως όμως ξεχωρίσω αυτά που αναφέραμε ενάντια στην Ίντερ».
Τα πιο σημαντικά ματς που έχετε παίξει;
«Αυτά κόντρα στους 4 "μεγάλους" συλλόγους είναι πολύ σημαντικά, αλλά και εκείνα στους αγώνες του Champions League».
Από τα σημαντικότερα επιτεύγματά σας
«Πραγματικά δεν ξέρω... Δεν κατέκτησα πολλούς τίτλους στην καριέρα μου, δεν ήμουν τόσο τυχερός σε Ιταλία και Ισπανία καθώς χάσαμε το πρωτάθλημα για λίγους βαθμούς διαφορά. Κέρδισα πρωταθλήματα με τον Ερυθρό Αστέρα και τον Ολυμπιακό, με τη Γιουβέντους το Intertoto, ενώ ήμουν και πρώτος σκόρερ στο UEFA. Ίσως η πρώτη κλήση μου στην εθνική ομάδα, σε ηλικία ακριβώς 20 ετών ίσως να είναι ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματά μου».
Το πιο σημαντικό γκολ με τον Ολυμπιακό;
«Θα μπορούσα να πω ακόμα και αυτό στον τελικό του με τον Άρη. Ίσως αν έπρεπε να επιλέξω ένα, θα έλεγα εκείνο στο Καραϊσκάκης κόντρα στη Βέρντερ».
Υπήρξε κάποιο γήπεδο που σας τρόμαξε;
«Όχι, δεν φοβόμουν στα γήπεδα. Υπήρχαν κάποια με περισσότερες φωνές και με περισσότερη πίεση, όπως αυτή που υπάρχει σ' ένα σέρβικο ντέρμπι ή στις έδρες των Ατλέτικο Μαδρίτης, Σεβίλλης και Ίντερ, αλλά πάντα μ' άρεσε να παίζω σ' αυτές τις έδρες».
Η πιο δύσκολη περίοδος στη ζωή σας;
«Όταν έχασα την οικογένειά μου μέσα σε πέντε χρόνια. Πρώτα έφυγε ο μπαμπάς μου, μετά ο αδερφός μου και ακολούθησε η μητέρα μου. Συνέβησαν όλα αυτά ενώ ήμουν ακόμη νέος και σίγουρα ήταν η χειρότερή μου περίοδος. Σκέφτηκα μέχρι και να παρατήσω το ποδόσφαιρο. Αλλά αυτό είχε σχεδιάσει για μένα η ζωή και έπρεπε να συνεχίσω να παλεύω».
Υπάρχει κάποιος που δεν θέλετε να ξαναδείτε ποτέ;
«Όχι».
![image](/sites/default/files/styles/special_article_desktop/public/migrated/2021/04/darko_tel_1.jpg?itok=Sg8QDmLo)
«Τελικά, άξιζε τον κόπο για ό,τι έγινε στο Τελ Αβίβ...»
Στην Ελλάδα, πριν αναλάβατε τεχνικός διευθυντής στον Ολυμπιακό, ήσασταν αρθρογράφος στη Sport Day. Σ' ένα άρθρο σας είχατε ασκήσει έντονη κριτική στον Ζίκο. Υπήρχε προπονητής που σας είχε εκνευρίσει ιδιαίτερα;
«Ως παίκτης, όπως είπα, ήμουν πολύ εκρηκτικός, θύμωνα πολύ. Υπήρξαν πολλές φορές που ενοχλήθηκα πάρα πολύ όταν τα πράγματα δεν ήταν όπως ήθελα με αρκετούς προπονητές σ' όλη την καριέρα μου. Αυτό είναι κάτι που μου γεννούσε το ποδόσφαιρο: Αρκετό πάθος και πείνα για να νικάω και να σκοράρω. Όταν το ματς τελείωνε, έπαυαν και τα προβλήματα και δεν είχα κανένα θέμα με κανέναν προπονητή. Αυτός είναι κι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούσα στην καριέρα μου ως αθλητής».
Πώς θυμάστε το καλοκαίρι όπου κληθήκατε να αναλάβετε χρέη τεχνικού διευθυντή στον Ολυμπιακό; Ήταν και το πρώτο καλοκαίρι του κύριου Μαρινάκη στην ομάδα.
«Τελείωσα την καριέρα μου στον Ολυμπιακό και ενώ ήμουν διακοπές με την οικογένειά μου, ο κύριος Μαρινάκης μού τηλεφώνησε και μου είπε ότι με ήθελε για να βοηθήσω σχετικά με το αθλητικό κομμάτι και τους παίκτες. Επέστρεψα αμέσως από τις διακοπές. Είχαμε μια εύκολη συζήτηση. Είχαμε τους ίδιους στόχους στο μυαλό μας και έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας».
Τα πράγματα ξεκίνησαν πολύ δύσκολα, όμως, λόγω του αποκλεισμού από τη Μακάμπι. Ο κύριος Μαρινάκης είχε πει τότε να μην μπουν στο αεροπλάνο Λίνεν και Ντιόγκο.
«Ηταν η πιο δύσκολη χρονιά απ' αυτές που ακολούθησαν, όπως συμβαίνει για κάθε σύλλογο που θέλει να ανανεώσει την ομάδα. Αυτό που συνέβη στο Τελ Αβίβ είναι κάτι που γίνεται όταν αρχίζεις να δημιουργείς μια φιλόδοξη ομάδα. Ο κύριος στόχος του Προέδρου, εμένα αλλά και άλλων στην ομάδα ήταν η επιστροφή του Ερνέστο Βαλβέρδε. Ήταν ήδη ένας σπουδαίος προπονητής, που είχε απολαύσει την πρώτη του περίοδο στον Ολυμπιακό και έτσι αποφάσισε να επιστρέψει, παρόλο που είχε κάποιες προτάσεις από την Ισπανία. Αργότερα ήρθαν κι άλλοι παίκτες και η ομάδα άρχισε να διαμορφώνεται. Είναι πάντα δύσκολο στην αρχή, αλλά όπως μπορεί να δει ο οποιοδήποτε, από το Τελ Αβίβ μέχρι και σήμερα άξιζε τον κόπο ό,τι έγινε. Η ομάδα έχει θέσει τους στόχους σε υψηλότερο επίπεδο. Όλα αυτά συμβαίνουν λόγω της αγάπης, πάνω απ' όλα του κ. Μαρινάκη για το σύλλογο, της σκληρής δουλειάς από τους ανθρώπους του ιατρικού τιμ έως τους προπονητές και το τεχνικό τιμ. Δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο από τη μία μέρα στην άλλη».
Ο Βαλβέρδε, μπορεί να επιστρέψει στον Ολυμπιακό κάποια στιγμή στο μέλλον;
«Δεν ξέρω, ίσως... Στη ζωή ποτέ δεν ξέρεις. Εξάλλου, όταν έφυγε το πρώτο καλοκαίρι, δεν ήξερε κανείς ότι θα επέστρεφε και δεύτερη φορά. Αυτή τη στιγμή, όμως, ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται προπονητή γιατί ο Πέδρο Μαρτίνς κάνεις εξαιρετική δουλειά για την ομάδα».
«Παρακολουθούσα τον Ομπαμεγιάνγκ. Ο Μαρινάκης είναι ο λόγος που κυριαρχεί ο Ολυμπιακός»
Μπορείτε να θυμηθείτε κάποιο «μεγάλο» όνομα που προσπαθήσατε να φέρετε;
«Υπήρχαν πολλοί παίκτες και μπορώ να σας πως πολλούς, τους οποίους πήγα να δω. Θυμάμαι ότι παρακολουθούσα τον Ομπαμεγιάνγκ όταν έπαιζε στη Σεντ Ετιέν. Ωστόσο, ήρθαν άλλοι που αργότερα έγιναν θρύλοι κι ο κόσμος τους αγάπησε πολύ, όπως ήταν οι Ιμπαγάσα, Μιραλάς, Φουστέρ, Μέλμπεργκ και σίγουρα θα ξεχνάω και κάποιους ακόμα... Οπότε, αυτό που θέλω να πω είναι πως όταν δεν προχωράει μια μεταγραφή, συμβαίνουν κάποιες άλλες και γίνονται μέρος της ιστορίας του συλλόγου».
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης τί άνθρωπος είναι;
«Ο κύριος Μαρινάκης δείχνει σεβασμό σε παίκτες που έχουν παίξει στο σύλλογο δίνοντάς τους έναν ρόλο στην ομάδα συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου. Αυτό και μόνο δείχνει τί είδος άτομο είναι. Αγαπάει αυτόν το σύλλογο και αυτός είναι ο λόγος που από τότε που ήρθε, ο Ολυμπιακός κυριαρχεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Όταν κάνεις τα πράγματα με πάθος και αγάπη, τότε είναι πολύ πιο εύκολο να πετύχεις. Έχω να πω, λοιπόν, μόνο καλά λόγια για τον πρόεδρο».
«Εχω μιλήσει με τον Ραούλ. Δεν ήταν αυτός...»
Υπήρξε κι ένα πολύ άσχημο περιστατικό με την επίθεση έξω από το σπίτι σας. Ενεπλάκη και το όνομα του Ραούλ Μπράβο. Θέλετε να μας πείτε γι' αυτό;
«Δεν θα σχολιάσω κάτι γι' αυτό το θέμα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι έχω μιλήσει με τον Ραούλ και ξέρω ότι δεν είναι αυτός».
Να σας περιμένουμε πίσω στο ποδόσφαιρο;
«Πάντα είμαι μέσα στο ποδόσφαιρο. Αυτό θα συμβαίνει πάντα. Ναι, μπορείτε να με περιμένετε πίσω σ' αυτό πιο ενεργά, αν και ποτέ δεν το έχω αφήσει».